Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Uhm.. Prapering for rain, coping with the sunshine....

Σήμερα, ξύπνησα το πρωί μ'ένα πολύ περίεργο συναίσθημα..
Κατ'αρχάς χαμογελούσα μονη, κι όχι για να αποδειξω κατι σε καποιον.

Διάβασα την φυσική μου για το φροντ της Τρίτης κάτω απ΄την μπορντω (barbie) κουβερτουλα μου, και μετά άραξα με το netbook στον καναπε..

Ο ήλιος έμπαινε απ'το παράθυρο και μου χαιδευε το πρόσωπο.
Μου άρεσε αυτός ο ήλιος. Εχει πάψει από χρονια να μου αρέσει ο ήλιος.

Κι αυτό το αίσθημα ευφορίας παρέμενε.. Όλα μου φαίνονται τόσο όμορφα.
Κι αφου χαζεψα λιγο, ειπα να διαβασω κανενα blog..
Εκεί ακριβώς ήταν που ανακάλυψα τι νιώθω.
ΓΑΛΗΝΗ.

Είναι σαν να έχει ηρεμήσει η φουρτούνα μέσα μου..
Άραγε δεν είναι νωρις για να δωσει το κενό τη θέση του στη νοσταλγία;

Ξερω πως αυτή ειναι μια προσωρινη αναπαυλα.
Αλλά μου είπε πως με σκέφτεται και πως του λείπω.

Νιώθω ήρεμη, βλεπω εξω απ' το παραθυρο μου, και βλεπω ομορφιά.
Μπορώ να σκεφτώ θετικά.
Μπορώ να ελπίζω.

Δεν ξέρω για πόσο θα κρατησει η ευδιαθεσία, αλλα είμαι γεμάτη αισιοδοξία σημερα.
Δεν περιμενω κατι. Γνωρίζω πως δεν θα αλλαξει τίποτα.
Όμως....

Είναι ένας στίχος που δεν μπορώ να βγάλω απ' το μυαλο μου.

"Και ο μπρούτζινος Καβαλαρης σταμάτησε το ποδοβολητό του.... "

Σοφός ο Πούσκιν...
Έτσι είμαι αυτη την στιγμη...
Και πραγματικα αναρωτιεμαι ακομη γιατί γράφω αυτή την ανάρτηση, κι αν θα καταλαβει κανείς τίποτα..... (:

2 σχόλια: