Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Death is irreversable.. Alive memories...



Ακουω αυτό το κομμάτι.
Δεν ξερω τι μου ήρθε, και πληκτρολογησα τον τιτλο στο utube.

Κάθε του νότα με καρφώνει στην ψυχη κατευθείαν.
Όσο μελοδραματικο κι αν ακουγεται αυτο..
Αυτό το κομμάτι με εχει στιγματισει.
Το ανέβασε στο fb ο ξαδερφος μου, όταν ο πατέρας του ήταν στα τελευταια του.
Εικονες σκορπιες ερχονται στο μυαλο μου..
Μα τοσο ζωντανες.
Ο θειος στο φερετρο, με προσωπο υπολευκο, κερινο.

Η θεια μου να κλαιει... Καθως με αγκαλιαζει..

Οι 2 ξαδερφοι μου με τα κεφάλια κατεβασμένα, δίπλα στο φέρετρο...

Εγώ να κλαίω κρατωντας αγκαζε τον πατερα μου, με ένα σωρο συνομιληκους, αλλά και φίλους των ξαδερφων να με κοιτανε επίμονα..

Εγώ να κλαίω στην αγκαλια της μαμας μου με το χιονι να πεφτει, να σκαλωνει στα μαλλια μου..

Δεν θελω ουτε να σκεφτομαι τον θανατο των αλλων.
Ποναει, και ειναι μη αναστρεψιμος.
Δν θελω να τον σκεφτομαι, ότι είναι να γίνει ας γίνει.....

(εχω προβλημα υγειας, και τα βλεπω απαισιοδοξα αποψε...
όχι, δεν πεθαινω ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!) :P

3 σχόλια:

  1. Ποτέ δεν κλαίω σε κηδείες.
    Δεν φοβάμαι τον θάνατο παρόλο που τον σκέφτομαι κάθε μέρα.

    Ο θάνατος ξέρεις, μας τρομάζει επειδή είναι κάτι τόσο συνηθισμένο, γι΄ αυτό σου προτείνω να ζήσεις όπως θα ευχόσουν να είχες την ώρα που πεθαίνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ...αυτο το κομματι ειναι υπεροχο πραγματικα.<3
    Και εμενα μου αρεσει.:)

    Πω...δεν μπορω ουτε καν να σκεφτομαι τον θανατο αλλων.:/
    Ποναει τοσο πολυ...:/
    και η απωλεια επισης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αφού δεν πεθαίνεις, τότε όλα είναι εντάξει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή