Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Κάνε ένα καλό.... Και θα γυρίσει διπλο...

Στην περιπτωση μου, γύρισε διπλό, και σε ποσοτητα, και σε ποιοτητα. 8)
Όμως, ας τα παρω απ΄τν αρχή...
Θα σας μιλησω για ενα προσφατο γεγονος, που με έκανε να νιώσω καλα με τον εαυτό μου, που με έκανε να νιωσω όμορφα. (:

Καναμε οντισιον λοιπον, για την γιορτη της 28ης Οκτωβρίου...
Εμενα μου δώσανε ένα ποίημα του Ρίτσου.
Ήταν φινάλε, ήταν εντυπωσιακο, δεν λέω, αλλά δεν ηταν για μενα.
το παραθετω. (:

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη
Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο
δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα
σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα
σημαίνει ουρανός,
γιορτάζοντας τα μάτια μας
με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι ειρήνη.
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα,
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο,
είναι η ειρήνη.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθιές αυλακιές σ’ όλη τη γη,
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη.
Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη.
Αδέρφια,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος
με όλα τα όνειρά μας
Δώστε τα χέρια αδέρφια μου,
αυτό ‘ναι η ειρήνη.


Και γιατί δεν είναι για μένα;;
Γιατί ειναι χαρούμενο.
κι αν δεν δω το κοινο να πλανταζει στο κλαμα, δεν το ευχαριστιεμαι, τι να κανουμε!!!
όχι, όχι, δεν είμαι καποιο αλλοκοτο ειδος σαδιστριας.. Ειμαι απλα εθισμενη στο δράμα..

Αλλά, για να είμαι ειλικρινης, δεν είναι αυτός ο λόγος που ζήτησα απ' την υπεύθυνη καθηγητρια να μου το αλλάξει, να μου δωσει κατι άλλο.

Είναι ο κολλητός μου.
Ξέρω πως θα καθήσει πρώτη σειρά να με καμαρώσει, και θα τραβάει βίντεο, όπως παντα.
Πως μπορω λοιπον εγώ να γελάω, και να λεω:
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη

είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Όχι, δεν μπορω να προφέρω τις λέξεις, με εκεινον εκει, που έχει χάσει τη δική του μητέρα!
Πως θα τον κοιτάξω μετα;;

Όχι, δεν μπορούσα να το κάνω. Το βράδυ κοιμηθηκα μ'ενα πλακωμα στο στέρνο.. Και το πρωί ξύπνησα χειροτερα.
"Αν το πεις εσυ.. Θα το προσεξει σίγουρα. Αν το πει καποιος άλλος.. Μπορει ακομη και να μην τ'ακουσει".
Αυτό είπε η κολλητη, και βεβαιωθηκα πως έπρεπε να το δωσω πισω.

Η καθηγητρια εδωσε κατανοηση... Και μου έδωσε ένα πεζό κειμενο, αφού τα ποιηματα ειχαν ήδη μοιραστει.... Μα δεν παραπονιεμαι.... Ίσα ίσα. Λατρευω πεζά, αφηγησεις, και τα συναφή.
Αλλά πρέπει να τους άρεσα στο πεζό περισσοτερο απ΄ότι στο χαρουμενο,
(ναι, ψωναρα, γιουχαρετε ελευθερα xD)
γι αυτο μου προτειναν να δοκιμασω ενα ποιημα που ειχαν αποφασισει πως κανεις δεν μπορει να το εκτελεσει..
Περιττο να πω πως το λατρεψα μολις το διαβασα..
Το εξης αποσπασμα του "ΑΞιον εστι"

Γύρισα τα μάτια, δάκρυα γιομάτα, κατα το παραθύρι.

Φώναξα στις πύλες, κι η φωνή μου πήρε τη θλίψη των φονιάδων...

Μες στης γης το κέντρο φάνηκε ο πυρήνας που όλο σκοτεινιαζει.

Κι η αχτίδα του ήλιου γινηκεν -ιδέστε!- ο μίτος του θανάτου!


Ίσως να μην είναι μεγάλο.. Αλλά θα 'ναι τοσο καλοστημένο... με μουσικη υποκρουση, καμπανες και ψιθύρους. αχ.

Που θελω να καταληξω;;
Έκανα κατι καλό για τον κολλητο μου, τον έβγαλα απο μια διαδικασια που ουτε εγώ η ίδια δεν ηθελα να περασει, και ανταμείφθηκα τελικά. Όχι πως αν είχαν αλλιως τα πραγματα θα μετάνιωνα. αυτο εννοειται. Αλλά εισέπραξα κι εγώ κάτι καλό.
Ένιωσα πιο καλός άνθρωπος. Ένιωσα μια παραξενη, μα πολυ δυνατη αγαπη.
Και θελω να την κρατησω. (:

6 σχόλια:

  1. Κάνε το καλό και ριξ' το στο γυαλό δεν λένε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Είμαι απλά εθισμένη στο δράμα"
    Και εγώ, τόσο πολύ.
    Μ'άρεσε το δεύτερο ποίημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ μαζί σου για το δράμα.. Το λατρεύω.
    Έκανες πολύ καλά με την αλλαγή του ποιήματος και εγώ θα αισθανόμουν πολύ άσχημα. :/
    Το Άξιον εστί το έχω διαβάσει όλο, είναι πραγματικά μαγευτικό.
    Καλή αφήγηση και καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλύτερα που δε θα πεις το ποίημα... Αφού είναι για τον κολλητό σου. :)
    Αλλά κι αυτό που θα πεις είναι πολύ όμορφο!
    Τα λέμε. :)

    PS. Ωραίες οι προηγούμενες αναρτήσεις! Τις διάβαζα αλλά λόγω έλειψης χρόνου δεν μπορούσα να σχολιάσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. the writer έτσι λένε... Κι εγώ έτσι το ξεκίνησα.. Αλλα μου βγηκε ακομα καλυτερο. (:

    Miss Nothing το δράμα όμως χρειαζεται όρια.. Εγω δεν μπορω να τα θεσω, ελπιζω εσυ να μπορεις..

    Poisonous σ'ευχαριστω πολυ.. Όντως, ειναι σπουδαίο ποιημα...

    Dream girl ευχαριστω για τα καλα σου λογια... (:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μπραβο γι'αυτο που εκανες.:)
    Πραγματικα τον αγαπας πολυ απ'οτι φαινεται.^_^

    Τα λεμε.:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή