Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Θλιβερή μου επιτυχία..

Να 'μαι παλι, μετά απο καιρό.
Το σκεφτόμουν αυτό το ποστ μέρες,
και να που τώρα ίσως να βρήκα την δύναμη να το πραγματοποιήσω, 8 μέρες μετά του "γεγονότος".

Εχμ.. Θα σας πω τι έγινε. Δεν σας απασχολεί, αλλά το έχω ανάγκη.
Μόλις είχα γυρίσει από φροντ, την προηγούμενη Τεταρτη, και μου έστειλε μήνυμα να βρεθούμε, να με χαιρετισει. Παρασκευή βράδυ έφευγε. Χαρές εγώ.. Όχι, όχι που θα έφευγε, απλά που θελησε να με χαιρετησει. Και γιατί όχι θα μου πειτε;; Δεν ξέρω, ανασφάλειες.
Ετοιμάστηκα με ταχύτατους ρυθμούς και ξεκίνησα απ' το σπίτι..
Αφού ξεπεράσαμε τις κλασικές δυσκολίες συνενόησης μου, τον είδα να έρχεται προς το μέρος μου, στο στενό που του είχα πει.

Κάπνιζε. Μπροστά μου. Πρώτη φορά. Του πάει τόσο πολύ το τσιγάρο.. Τόσο πολύ.

Καθισαμε στα σκαλιά του κτηρίου και μιλούσαμε. Μου είπε ότι το μονο αρνητικο που φεύγει, είναι ότι θα χωριστούμε. Δεν το περίμενα καθόλου, είναι η αλήθεια... Νομιζα πως ανυπομονούσε να φυγει, να γνωρίσει κοπέλες, εμπειρίες. Κι ότι δεν θα νοιαζόταν για την "μικρή" που θα άφηνε πίσω. Δεν ξέρω αν το εννοουσε.. Ή αν το είπε απο ευγένεια, ή για να μην λυπάμαι, ή οτιδηποτε.. Σημασία έχει για μενα πως ήταν όμορφο.

"Έλα πιο κοντά" μου είπε και με πήρε αγκαλιά.. Μια αγκαλία που είχα τόσο μεγάλη ανάγκη..
Κι όλο διέκοπτε το φιλί του για να με κρατήσει απλά αγκαλιά. Τι παραξενο! Οι αγκαλιές, πάντα ήταν το δικό μου αγαπημενο κομμάτι. Με κρατούσε γιατί μου άρεσε. Συνηθως εγώ έδινα τη "λήξη" και με φιλουσε.. Εκείνο το βράδυ όμως.. Πήγαινα να τον φιλήσω, μα συνέχιζε να με κρατάει αγκαλιά. κι εγώ, που άρχιζα να συνηδητοποιω πως δεν θα τον ξανακρατησω στα χερια μου ποτε, φροντιζα να το χαρώ, να το χορτάσω. Κι εκείνος, έσκυβε το κεφάλι στον ώμο μου.. Κι ο ώριμος άντρας που έβλεπα εγώ, γινόταν με μιας παιδάκι, που με είχε ανάγκη. Θα σκέφτεστε πόσο ανοητα βλέπω τα πραγματα.. Μα έτσι ένιωθα τα γεγονοτα. Ίσως και λάθος μου.. Τραγικό λάθος..

Και όταν περασε ο συμμαθητης του με την κοπέλα του(συμμαθητρια μου) μου είπε αν θελω να παω πισω να μην με δουν.. Αλλά έμεινα.. Και με κρατουσε και παλι... Μπροστα τους... Δεν τον ένοιαξε τίποτα.. δεν ντρέπεται για μένα, δεν με θεωρεί καποια που δεν κανει γι αυτόν. (:

Ξάπλωσε πίσω, στο μάρμαρο, κι εγώ έβαλα το χέρι μου, πάνω στο οποίο έβαλε το κεφαλάκι του.. Να το πάλι το ευαίσθητο παιδάκι, που είχε ανάγκη μια αγκαλιά..

Κι ύστερα.. Έπεσαν τούφες μαλλιών σ'όλο το πρόσωπο μου.. Έκανε λίγο πίσω.. και άρχισε να τις τραβάει πίσω. Με κοιτούσε, τον κοιτούσα, κι έπαιρνε τα μαλλιά απ' το προσωπο μου. Τόσο γλυκός.. Τόσο τέλειος.. Ένα όνειρο που βγήκε αληθινό.

Φύγαμε καμια ώρα αργότερα.. Λίγο παρακάτω τον περίμενε ένας φίλος. Κρυστήκαμε πίσω από έναν θάμνο, και με πήρε αγκαλιά. Την τελευταία αγκαλιά μας.
"θα τα πούμε" του είπα φεύγοντας.. Μου βγήκε τόσο αυθόρμητο...
Αν κι εκείνος αφησε ενδεχόμενα ανοιχτά, είπε πως το ότι φέυγει δεν σημαινει ότι θα εξαφανιστεί, ξέρω πως δεν θα τα ξαναπούμε.
Απ'την άλλη, μέσα μου νιώθω πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμη. Αλλά δεν θέλω να γεμίζω με ψευτικες ελπιδες.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι θέλω. Θέλω να προχωρήσω.. Να μην τον σκέφτομαι πια. Απ' την άλλη, θα μου αρκούσε να τον βλέπω όταν έρχεται.. Κι απο κει και πέρα, ας κανει ότι θέλει, με όποια θέλει εκεί που πάει. Κάποιος μου είπε ότι θα καλοπερνάει, και θα έρχεται σ'εμενα για τις αγαπες και τις γλύκες. Μα δεν με νοιάζει. Αυτο θα σημαίνει πως ήμουν κάτι, πως δεν με ξέχασε!!

Κάποιος μου είπε πως τον αγαπάω. Πως φαίνεται απ' τον τρόπο που τον κοιτάω, που μιλάω γι αυτόν. Εγώ δεν ξέρω. Αυτο θα περιέπλεκε τα πράγματα. Ναι, είναι ωραίο να αγαπάς, δεν λέω.. Αλλά στην δική μου περίπτωση θα άμβλυνε τον πόνο. Θα το έκανε πιο δύσκολο.

Να που φτάσαμε στον πόνο.. Δεν ξέρω αν πονάω ακόμη. Είμαι σε μια "νεκρή" κατασταση. Νιωθω άδεια, κενή, ένα τίποτα. Εκείνος ήταν στην ζωή μου από πάντα, κι είναι τόσο δύσκολο να τον βγάλω.. Είμαι σαν.. Παγωμένη. Η ζωή μου έχει προχωρήσει 8 μέρες, και δεν ένιωσα ούτε μια φορά πραγματικά χαρούμενη. Δεν λεω, γέλασα, μα ποτέ το χαμογελο δεν άγγιξε τα μάτια μου. Μένει πάντα στα χείλη, ανίκανο να αγγίξει την ψυχή μου.. Μια υποκρίτρια έχω μείνει.. Λέω σε όλους πως είμαι καλα, μα δεν είμαι. Περιμένω την περίοδο που το τέλμα μου θα γίνει πόνος, και τα ματια μου θα γεμίσουν δάκρια, θα κλάψουν όλες τις αναμνήσεις μου.

Αναμνήσεις πολλές.. Και όμορφες. Οι άσχημες εχουν σβηστει, ως δια μαγείας. Κι αυτές που έμειναν μου κρατανει συντροφιά τα βράδια που έχω αναγκη να του στείλω ενα απλό "τί κάνεις;" Αναμνήσεις γεμάτες γλυκές στιγμές οι οποίες θα επρεπε να με ικανοποιουν.

Θα έπρεπε να θεωρείτε επιτυχία το ότι λήξαμε έτσι όμορφα. Χωρίς καυγάδες και προβλήματα. Απλά με μια αγκαλιά. "Συνεναιτικα". Το ότι είχε την καλυτερη δυνατη εξέλιξη θα έπρεπε να θεωρειται επιτυχια, αφου μια σχεση εφήβων ειναι σπανιο να καταληξει σε γαμο, ή κατι τετοιο. Αλλα δεν είναι έτσι. Δεν το βλέπω σαν επιτυχία. Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα ένα αλλο τελος.. Ξέρω πως θα προτιμουσα να μην ήταν το τέλος τώρα. Άρα η "επιτυχία" μου, έμεινε μια επιτυχία θλιβερή.. Που δεν μ'αφηνει να ηρεμησω.

Θα μου λειψεις αγγελε μου...



Μονάχα εσύ να 'σαι καλά... Μην δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ... Μπορεί να ζούμε χωριστά.. Μα τότε ζήσαμε μια αγάπη.......

4 σχόλια:

  1. Παντως οντως το ληξατε πολυ ομορφα και αυτο θα επρεπε να σ'ευχαριστει.
    Ωστοσο καταλαβαινω ποσο δυσκολο ειναι για εσενα.:/
    Οταν σου λειπει καποιος νομιζω ειναι το χειροτερο.:/

    Υπομονη.^_^
    Φιλιαα.:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή μου, αν θέλω να 'μαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, πρέπει να σου πω πως με έκανες να δακρύσω απ' την αρχή σχεδόν... Σαν να κοιτούσα στο εσωτερικό της ψυχής μου.
    Δεν ξέρω τι να σου πω, ειλικρινά, όμως δεν ξέρεις πόσο σε νιώθω, πόσο αληθινά, πόσο βαθιά σε νιώθω. Μόνο αυτό να ξέρεις...

    Και πάλι δεν ξέρω τι να σου πω, δεν ξέρω τι να σου δώσω να ελπίζεις, αυτό το κενό το είχα καιρό μέσα μου, και πάλι έρχεται κατά διαστήματα, δεν υπάρχει πόνος, μόνο το ηλίθιο κενό που χάσκει εκεί πέρα και περιμένει, περιμένεις και όλο κάτι περιμένεις, που δεν έρχεται... Θα σου πω όμως κάτι άλλο που μακάρι να ισχύσει για σένα.
    Αν δυο άτομα είναι γραφτό να 'ναι μαζί (γιατί σε αυτές περιπτώσεις, ναι, θέλω να πιστεύω στην μοίρα) δεν τους χωρίζει τίποτα...

    Θα τον ξαναδείς. Θα σε ξαναδεί. Μακάρι να 'στε έτσι, έστω ξανά στο μέλλον.

    Με όλη μου την καρδιά,
    Ανθή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τουλάχιστον αυτός ήταν κύριος! Ξέρεις τι άξεστοι βλάχοι κυκλοφορούν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Fleur σ'ευχαριστω.. Ναι, είναι πολυ δυσκολο... Τουλαχιστον δεν θα τον βλεπω συχνα....

    Ανθη, να 'σαι καλα γλυκεια μου... (: ΠΟλυ όμορφα τα λογια σου.. Μακαρι να ΄χεις δικιο, σχετικα με τν μοιρα...

    the writer όντως, έχεις απολυτο δικιο σ'αυτο. Ηταν ενταξει μαζι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή