Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

New name.. New me.

Αλλάζω το ονομα μου εδώ λοιπον...
Η Bigollo, σε ελληνικα "ταξιδεύτρια" μάλλον έφτασε στον προορισμο της..
Τακτοποίησε τα συναισθηματικά της, τα βρήκε με τον εαυτό της, βλέπει το μέλλον αισιόδοξα.
Έτσι λοιπόν, μπορεί να δώσει την θέση της στην "Γλυκιά Βροχή" μια -προς το παρών- θολή φιγούρα, που κοιτάει πίσω με νοσταλγία, και περιμένει τα καλύρερα!!

Inspired by:



Και το ίδιο το blog ανανεώνεται...
Κάποια απ'τα πραγματα που λατρεύω και στόλιζαν τον τίτλο, αποχωρούν...
Το "Sugar Plum Memories of a Rose.. " είναι εδώ....

Inspired by:


Σε λίγο θα είναι έτοιμο και το νεο header.

Ευχαριστω όσους ήταν εδώ όλο αυτο τον καιρο... (:

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Death is irreversable.. Alive memories...



Ακουω αυτό το κομμάτι.
Δεν ξερω τι μου ήρθε, και πληκτρολογησα τον τιτλο στο utube.

Κάθε του νότα με καρφώνει στην ψυχη κατευθείαν.
Όσο μελοδραματικο κι αν ακουγεται αυτο..
Αυτό το κομμάτι με εχει στιγματισει.
Το ανέβασε στο fb ο ξαδερφος μου, όταν ο πατέρας του ήταν στα τελευταια του.
Εικονες σκορπιες ερχονται στο μυαλο μου..
Μα τοσο ζωντανες.
Ο θειος στο φερετρο, με προσωπο υπολευκο, κερινο.

Η θεια μου να κλαιει... Καθως με αγκαλιαζει..

Οι 2 ξαδερφοι μου με τα κεφάλια κατεβασμένα, δίπλα στο φέρετρο...

Εγώ να κλαίω κρατωντας αγκαζε τον πατερα μου, με ένα σωρο συνομιληκους, αλλά και φίλους των ξαδερφων να με κοιτανε επίμονα..

Εγώ να κλαίω στην αγκαλια της μαμας μου με το χιονι να πεφτει, να σκαλωνει στα μαλλια μου..

Δεν θελω ουτε να σκεφτομαι τον θανατο των αλλων.
Ποναει, και ειναι μη αναστρεψιμος.
Δν θελω να τον σκεφτομαι, ότι είναι να γίνει ας γίνει.....

(εχω προβλημα υγειας, και τα βλεπω απαισιοδοξα αποψε...
όχι, δεν πεθαινω ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!) :P

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Κάνε ένα καλό.... Και θα γυρίσει διπλο...

Στην περιπτωση μου, γύρισε διπλό, και σε ποσοτητα, και σε ποιοτητα. 8)
Όμως, ας τα παρω απ΄τν αρχή...
Θα σας μιλησω για ενα προσφατο γεγονος, που με έκανε να νιώσω καλα με τον εαυτό μου, που με έκανε να νιωσω όμορφα. (:

Καναμε οντισιον λοιπον, για την γιορτη της 28ης Οκτωβρίου...
Εμενα μου δώσανε ένα ποίημα του Ρίτσου.
Ήταν φινάλε, ήταν εντυπωσιακο, δεν λέω, αλλά δεν ηταν για μενα.
το παραθετω. (:

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη
Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο
δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα
σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα
σημαίνει ουρανός,
γιορτάζοντας τα μάτια μας
με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι ειρήνη.
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα,
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο,
είναι η ειρήνη.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθιές αυλακιές σ’ όλη τη γη,
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη.
Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη.
Αδέρφια,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος
με όλα τα όνειρά μας
Δώστε τα χέρια αδέρφια μου,
αυτό ‘ναι η ειρήνη.


Και γιατί δεν είναι για μένα;;
Γιατί ειναι χαρούμενο.
κι αν δεν δω το κοινο να πλανταζει στο κλαμα, δεν το ευχαριστιεμαι, τι να κανουμε!!!
όχι, όχι, δεν είμαι καποιο αλλοκοτο ειδος σαδιστριας.. Ειμαι απλα εθισμενη στο δράμα..

Αλλά, για να είμαι ειλικρινης, δεν είναι αυτός ο λόγος που ζήτησα απ' την υπεύθυνη καθηγητρια να μου το αλλάξει, να μου δωσει κατι άλλο.

Είναι ο κολλητός μου.
Ξέρω πως θα καθήσει πρώτη σειρά να με καμαρώσει, και θα τραβάει βίντεο, όπως παντα.
Πως μπορω λοιπον εγώ να γελάω, και να λεω:
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη

είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Όχι, δεν μπορω να προφέρω τις λέξεις, με εκεινον εκει, που έχει χάσει τη δική του μητέρα!
Πως θα τον κοιτάξω μετα;;

Όχι, δεν μπορούσα να το κάνω. Το βράδυ κοιμηθηκα μ'ενα πλακωμα στο στέρνο.. Και το πρωί ξύπνησα χειροτερα.
"Αν το πεις εσυ.. Θα το προσεξει σίγουρα. Αν το πει καποιος άλλος.. Μπορει ακομη και να μην τ'ακουσει".
Αυτό είπε η κολλητη, και βεβαιωθηκα πως έπρεπε να το δωσω πισω.

Η καθηγητρια εδωσε κατανοηση... Και μου έδωσε ένα πεζό κειμενο, αφού τα ποιηματα ειχαν ήδη μοιραστει.... Μα δεν παραπονιεμαι.... Ίσα ίσα. Λατρευω πεζά, αφηγησεις, και τα συναφή.
Αλλά πρέπει να τους άρεσα στο πεζό περισσοτερο απ΄ότι στο χαρουμενο,
(ναι, ψωναρα, γιουχαρετε ελευθερα xD)
γι αυτο μου προτειναν να δοκιμασω ενα ποιημα που ειχαν αποφασισει πως κανεις δεν μπορει να το εκτελεσει..
Περιττο να πω πως το λατρεψα μολις το διαβασα..
Το εξης αποσπασμα του "ΑΞιον εστι"

Γύρισα τα μάτια, δάκρυα γιομάτα, κατα το παραθύρι.

Φώναξα στις πύλες, κι η φωνή μου πήρε τη θλίψη των φονιάδων...

Μες στης γης το κέντρο φάνηκε ο πυρήνας που όλο σκοτεινιαζει.

Κι η αχτίδα του ήλιου γινηκεν -ιδέστε!- ο μίτος του θανάτου!


Ίσως να μην είναι μεγάλο.. Αλλά θα 'ναι τοσο καλοστημένο... με μουσικη υποκρουση, καμπανες και ψιθύρους. αχ.

Που θελω να καταληξω;;
Έκανα κατι καλό για τον κολλητο μου, τον έβγαλα απο μια διαδικασια που ουτε εγώ η ίδια δεν ηθελα να περασει, και ανταμείφθηκα τελικά. Όχι πως αν είχαν αλλιως τα πραγματα θα μετάνιωνα. αυτο εννοειται. Αλλά εισέπραξα κι εγώ κάτι καλό.
Ένιωσα πιο καλός άνθρωπος. Ένιωσα μια παραξενη, μα πολυ δυνατη αγαπη.
Και θελω να την κρατησω. (:

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

What a wonderful world.....



Eνα κομμάτι που μου έχει κολλήσει σήμερα...
Ήθελα να το μοιραστω μαζι σας. (:

Τα λόγια περιττά, τα συμπεράσματα δικά σας.

Δεν μπορω να γραψω αλλα, ελειψη χρόνου.
Άτιμα φροντηστηρια.

Να εχετε μια όμορφη μέρα. (:

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Uhm.. Prapering for rain, coping with the sunshine....

Σήμερα, ξύπνησα το πρωί μ'ένα πολύ περίεργο συναίσθημα..
Κατ'αρχάς χαμογελούσα μονη, κι όχι για να αποδειξω κατι σε καποιον.

Διάβασα την φυσική μου για το φροντ της Τρίτης κάτω απ΄την μπορντω (barbie) κουβερτουλα μου, και μετά άραξα με το netbook στον καναπε..

Ο ήλιος έμπαινε απ'το παράθυρο και μου χαιδευε το πρόσωπο.
Μου άρεσε αυτός ο ήλιος. Εχει πάψει από χρονια να μου αρέσει ο ήλιος.

Κι αυτό το αίσθημα ευφορίας παρέμενε.. Όλα μου φαίνονται τόσο όμορφα.
Κι αφου χαζεψα λιγο, ειπα να διαβασω κανενα blog..
Εκεί ακριβώς ήταν που ανακάλυψα τι νιώθω.
ΓΑΛΗΝΗ.

Είναι σαν να έχει ηρεμήσει η φουρτούνα μέσα μου..
Άραγε δεν είναι νωρις για να δωσει το κενό τη θέση του στη νοσταλγία;

Ξερω πως αυτή ειναι μια προσωρινη αναπαυλα.
Αλλά μου είπε πως με σκέφτεται και πως του λείπω.

Νιώθω ήρεμη, βλεπω εξω απ' το παραθυρο μου, και βλεπω ομορφιά.
Μπορώ να σκεφτώ θετικά.
Μπορώ να ελπίζω.

Δεν ξέρω για πόσο θα κρατησει η ευδιαθεσία, αλλα είμαι γεμάτη αισιοδοξία σημερα.
Δεν περιμενω κατι. Γνωρίζω πως δεν θα αλλαξει τίποτα.
Όμως....

Είναι ένας στίχος που δεν μπορώ να βγάλω απ' το μυαλο μου.

"Και ο μπρούτζινος Καβαλαρης σταμάτησε το ποδοβολητό του.... "

Σοφός ο Πούσκιν...
Έτσι είμαι αυτη την στιγμη...
Και πραγματικα αναρωτιεμαι ακομη γιατί γράφω αυτή την ανάρτηση, κι αν θα καταλαβει κανείς τίποτα..... (:

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Θλιβερή μου επιτυχία..

Να 'μαι παλι, μετά απο καιρό.
Το σκεφτόμουν αυτό το ποστ μέρες,
και να που τώρα ίσως να βρήκα την δύναμη να το πραγματοποιήσω, 8 μέρες μετά του "γεγονότος".

Εχμ.. Θα σας πω τι έγινε. Δεν σας απασχολεί, αλλά το έχω ανάγκη.
Μόλις είχα γυρίσει από φροντ, την προηγούμενη Τεταρτη, και μου έστειλε μήνυμα να βρεθούμε, να με χαιρετισει. Παρασκευή βράδυ έφευγε. Χαρές εγώ.. Όχι, όχι που θα έφευγε, απλά που θελησε να με χαιρετησει. Και γιατί όχι θα μου πειτε;; Δεν ξέρω, ανασφάλειες.
Ετοιμάστηκα με ταχύτατους ρυθμούς και ξεκίνησα απ' το σπίτι..
Αφού ξεπεράσαμε τις κλασικές δυσκολίες συνενόησης μου, τον είδα να έρχεται προς το μέρος μου, στο στενό που του είχα πει.

Κάπνιζε. Μπροστά μου. Πρώτη φορά. Του πάει τόσο πολύ το τσιγάρο.. Τόσο πολύ.

Καθισαμε στα σκαλιά του κτηρίου και μιλούσαμε. Μου είπε ότι το μονο αρνητικο που φεύγει, είναι ότι θα χωριστούμε. Δεν το περίμενα καθόλου, είναι η αλήθεια... Νομιζα πως ανυπομονούσε να φυγει, να γνωρίσει κοπέλες, εμπειρίες. Κι ότι δεν θα νοιαζόταν για την "μικρή" που θα άφηνε πίσω. Δεν ξέρω αν το εννοουσε.. Ή αν το είπε απο ευγένεια, ή για να μην λυπάμαι, ή οτιδηποτε.. Σημασία έχει για μενα πως ήταν όμορφο.

"Έλα πιο κοντά" μου είπε και με πήρε αγκαλιά.. Μια αγκαλία που είχα τόσο μεγάλη ανάγκη..
Κι όλο διέκοπτε το φιλί του για να με κρατήσει απλά αγκαλιά. Τι παραξενο! Οι αγκαλιές, πάντα ήταν το δικό μου αγαπημενο κομμάτι. Με κρατούσε γιατί μου άρεσε. Συνηθως εγώ έδινα τη "λήξη" και με φιλουσε.. Εκείνο το βράδυ όμως.. Πήγαινα να τον φιλήσω, μα συνέχιζε να με κρατάει αγκαλιά. κι εγώ, που άρχιζα να συνηδητοποιω πως δεν θα τον ξανακρατησω στα χερια μου ποτε, φροντιζα να το χαρώ, να το χορτάσω. Κι εκείνος, έσκυβε το κεφάλι στον ώμο μου.. Κι ο ώριμος άντρας που έβλεπα εγώ, γινόταν με μιας παιδάκι, που με είχε ανάγκη. Θα σκέφτεστε πόσο ανοητα βλέπω τα πραγματα.. Μα έτσι ένιωθα τα γεγονοτα. Ίσως και λάθος μου.. Τραγικό λάθος..

Και όταν περασε ο συμμαθητης του με την κοπέλα του(συμμαθητρια μου) μου είπε αν θελω να παω πισω να μην με δουν.. Αλλά έμεινα.. Και με κρατουσε και παλι... Μπροστα τους... Δεν τον ένοιαξε τίποτα.. δεν ντρέπεται για μένα, δεν με θεωρεί καποια που δεν κανει γι αυτόν. (:

Ξάπλωσε πίσω, στο μάρμαρο, κι εγώ έβαλα το χέρι μου, πάνω στο οποίο έβαλε το κεφαλάκι του.. Να το πάλι το ευαίσθητο παιδάκι, που είχε ανάγκη μια αγκαλιά..

Κι ύστερα.. Έπεσαν τούφες μαλλιών σ'όλο το πρόσωπο μου.. Έκανε λίγο πίσω.. και άρχισε να τις τραβάει πίσω. Με κοιτούσε, τον κοιτούσα, κι έπαιρνε τα μαλλιά απ' το προσωπο μου. Τόσο γλυκός.. Τόσο τέλειος.. Ένα όνειρο που βγήκε αληθινό.

Φύγαμε καμια ώρα αργότερα.. Λίγο παρακάτω τον περίμενε ένας φίλος. Κρυστήκαμε πίσω από έναν θάμνο, και με πήρε αγκαλιά. Την τελευταία αγκαλιά μας.
"θα τα πούμε" του είπα φεύγοντας.. Μου βγήκε τόσο αυθόρμητο...
Αν κι εκείνος αφησε ενδεχόμενα ανοιχτά, είπε πως το ότι φέυγει δεν σημαινει ότι θα εξαφανιστεί, ξέρω πως δεν θα τα ξαναπούμε.
Απ'την άλλη, μέσα μου νιώθω πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμη. Αλλά δεν θέλω να γεμίζω με ψευτικες ελπιδες.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι θέλω. Θέλω να προχωρήσω.. Να μην τον σκέφτομαι πια. Απ' την άλλη, θα μου αρκούσε να τον βλέπω όταν έρχεται.. Κι απο κει και πέρα, ας κανει ότι θέλει, με όποια θέλει εκεί που πάει. Κάποιος μου είπε ότι θα καλοπερνάει, και θα έρχεται σ'εμενα για τις αγαπες και τις γλύκες. Μα δεν με νοιάζει. Αυτο θα σημαίνει πως ήμουν κάτι, πως δεν με ξέχασε!!

Κάποιος μου είπε πως τον αγαπάω. Πως φαίνεται απ' τον τρόπο που τον κοιτάω, που μιλάω γι αυτόν. Εγώ δεν ξέρω. Αυτο θα περιέπλεκε τα πράγματα. Ναι, είναι ωραίο να αγαπάς, δεν λέω.. Αλλά στην δική μου περίπτωση θα άμβλυνε τον πόνο. Θα το έκανε πιο δύσκολο.

Να που φτάσαμε στον πόνο.. Δεν ξέρω αν πονάω ακόμη. Είμαι σε μια "νεκρή" κατασταση. Νιωθω άδεια, κενή, ένα τίποτα. Εκείνος ήταν στην ζωή μου από πάντα, κι είναι τόσο δύσκολο να τον βγάλω.. Είμαι σαν.. Παγωμένη. Η ζωή μου έχει προχωρήσει 8 μέρες, και δεν ένιωσα ούτε μια φορά πραγματικά χαρούμενη. Δεν λεω, γέλασα, μα ποτέ το χαμογελο δεν άγγιξε τα μάτια μου. Μένει πάντα στα χείλη, ανίκανο να αγγίξει την ψυχή μου.. Μια υποκρίτρια έχω μείνει.. Λέω σε όλους πως είμαι καλα, μα δεν είμαι. Περιμένω την περίοδο που το τέλμα μου θα γίνει πόνος, και τα ματια μου θα γεμίσουν δάκρια, θα κλάψουν όλες τις αναμνήσεις μου.

Αναμνήσεις πολλές.. Και όμορφες. Οι άσχημες εχουν σβηστει, ως δια μαγείας. Κι αυτές που έμειναν μου κρατανει συντροφιά τα βράδια που έχω αναγκη να του στείλω ενα απλό "τί κάνεις;" Αναμνήσεις γεμάτες γλυκές στιγμές οι οποίες θα επρεπε να με ικανοποιουν.

Θα έπρεπε να θεωρείτε επιτυχία το ότι λήξαμε έτσι όμορφα. Χωρίς καυγάδες και προβλήματα. Απλά με μια αγκαλιά. "Συνεναιτικα". Το ότι είχε την καλυτερη δυνατη εξέλιξη θα έπρεπε να θεωρειται επιτυχια, αφου μια σχεση εφήβων ειναι σπανιο να καταληξει σε γαμο, ή κατι τετοιο. Αλλα δεν είναι έτσι. Δεν το βλέπω σαν επιτυχία. Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα ένα αλλο τελος.. Ξέρω πως θα προτιμουσα να μην ήταν το τέλος τώρα. Άρα η "επιτυχία" μου, έμεινε μια επιτυχία θλιβερή.. Που δεν μ'αφηνει να ηρεμησω.

Θα μου λειψεις αγγελε μου...



Μονάχα εσύ να 'σαι καλά... Μην δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ... Μπορεί να ζούμε χωριστά.. Μα τότε ζήσαμε μια αγάπη.......