Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Οι άνθρωποι δεν είναι τρόπαια.

Πόσο λυπάμαι...
Λυπάμαι που υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν το νόημα της φιλίας.
Και ιδίως όταν αυτά τα άτομα τα εκτιμούσα, και τα ένιωθα κοντά μου!!
Πόσο λυπάμαι όταν βλέπω την Μια να προσπαθεί να με απομακρύνει απ' την Άλλη.
Βλεπει που εγώ και η Άλλη είμαστε τόσο δεμένες που δεν τ'αντέχει.
Αλλά προσπαθούμε πραγματικά.
Δεν είναι δικό μας λάθος η συμπεριφορά που άρχισε να έχει.
Κάνεις αυτά που κορόιδευες, και αυτή είναι η αρχή μας ως παρέα.
Δν κανουμε αυτα που κοροιδεύουμε.
Και πιστέψτε με, είναι ελάχιστα αυτά που κοροιδεύουμε.
χαχ.. 3 προτάσεις. 3 φορες το ίδιο ρήμα.
Από 'κει κ μόνο να καταλάβετε πόσο αποσυντονισμένη είμαι.
Ούτε τους στοιχειώδεις "κανονες" όμορφης γραφης δεν μπορω να ακολουθησω.
Τεσπα, επανέρχομαι.
Η Μια κατάφρε να οργανώσει μια κατινιά με την Άλλη.
Δενμε πειράζει που έμεινα απ' έξω.
Παντα έδινα στις φίλες μου τον χρόνο να έχουν την δική τους σχέση.
(κατι που δεν κάνει ποτέ η Μια, παρεπιπτώντος).
Αλλά ηρέμηστε.
Γιατί έπρεπε να μου το χτυπάει τόσο έντονα ότι θα συναντηθούν οι δυο τους;
Τι προσπαθουσε να μου δειξει μ'αυτό;
Ότι είναι πιο κοντά οι δυο τους;
Αμ δεεεε!!
Ιδέα σου καλή μου.
Διακριτικότητα, you know??
Αλλά τι λέω, αγνωστη λέξη στο λεξιλόγιο σου.
Πήρα τηλ την Άλλη όταν η μια άρχισε να μου τα πρήζει (με το συμπαθιο) ότι θα συναντηθει με την Μια.
Στην πλάκα.. Νομιζα πως ξέχασαν να μ'ενημερώσουν.
Τι καλοπροαίρετη που είμαι ώρες ώρες!!
Η Άλλη μου τα είπε όλα. Τι εχουν σκοπο να κανουν.. Και γιατί δεν μου είπαν.
Μου τονισε πως πρεπει να φαίνεται σαν να μην ξερω τίποτα.
Και όταν έμαθε πως φέρθηκε η Μια.. έπεσε απ' τα σύννεφα.
Δεν της το 'πα επίτηδες.
Αλλά μ΄'επιασαν τα κλάμματα.
Κι όταν κλαις, αν δεν μιλησεις στην κολλητή σου, σε ποιον θα μιλήσεις;;

Δεν ξέρω.
Είμαι τέρμα μη-ανταγωνιστικό άτομο.
Κι όταν αντιμετωπίζω τέτοιες συμπεριφορές τρελαίνομαι.
Δεν θέλω να μου κανουν ότι προσέχω να μην κάνω.
Δεν ζητάω πολλά.
Λιγη διακριτικότητα ήθελα μόνο.
Ας μην μάθαινα γι αυτή την συνάντηση τους.
Αλλά γιατί γαμώτο να μου το χτυπήσει, ενώ της φαίρομαι όσο καλύτερα μπορώ, ΓΙΑΤΙ;;

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Η πρώτη μου Vodka.

Ναι, ένα παντελως άκυρο ποστ βρίσκεται στην οθόνη σας.
Πιο πολύ απ' ότι συνήθως.
Κάτιδιάβαζα σ'ένα φόρουμ, και θυμήθηκα πότε ήπια την πρώτη μου βότκα.
Θέλησα να το μοιραστώ.
Ανούσιο, έτσι;
Ήταν ένα πολύ όμορφο βράδυ για μένα.
Μα φτάνει με τους προλόγους..
Βουτήξτε το κεφάλι στην μικρή μου "κιβωτό των στοχασμών"
(μην ανησυχείτε κυρίες, δεν θα χαλάσουν τα μαλλιά σας. Promise!!!)



"... Ήταν ένα βράδυ του χειμώνα και είχα πάει με 2-3 κοπέλες σε μια καφετέρια, όπου έπαιζε λάιβ ένας φίλος. Πήγαμα νωρίς, κατά τις 9, για να πιάσουμε τραπέζι. Σοφή σκέψη, λίγο αργότερα δεν έπεφτε καρφίτσα. Θυμάμαι ήμουν κρυομένη και η μύτη μου ήταν κόκκινη. Φορούσα μια λευκή μάλλινη μπλούζα, ένα σκουρο μπλε μπουφανογιλέκο από πάνω και το αγαπημένο μου τζιν. Είχα κατσαρώσει τα μαλλιά μου, καθώς δεν είχα κουράγιο να τα φτιάξω. λόγω κρυολογήματος και ώρας λοιπόν παρήγγειλα μια σοκολάτα.
...Λίγο αργότερα ήρθε και ο κολλητός μου με τον ξάδερφο του, που είμασταν μαζί. Άλλαξα θέση φυσικά, και κάθισα δίπλα στον κολλητό. Μιλούσαμα, γελούσαμε. Ήταν όμορφα.
...Ήθελα όμως να πιάσω συζήτηση και σ' Εκείνον. Έτσι τον ρώτησα τι πίνει. "Vodka λεμονάδα" μου απάντησε "θες να δοκιμάσεις;" Φυσικά και ήθελα να δοκιμάσω το ποτό του. Μμμ.. Αρκετά καλό.
...Λίγο αργότερα αποφάσισα πως ήταν καιρός να παραγγείλω ποτάκι. Ζήτησα ένα Gordon Space, μα είχαν τελειώσει. Ούτε Μαλιμπού υπήρχε. Μου κάνει μια ο κολλητός: "εε, τι λες.. παίρνουμε μια βότκα;" Το σκέφτηκα λίγο. Και συμφωνησα. 16 χρονων ήμουν άλλωστε, και γερό ποτήρι. Στο σπίτι με τον μπαμπά έπινα τα πάντα. Πόσο να με ζάλιζε μια βότκα;
... Ο συμμαθητής-σερβιτόρος μας κοιτούσε λίγο παράξενα... Δεν του φαινόμασταν τύποι της βότκας, ούτε εγώ ούτε ο κολλητός. Αλλά είχε πλάκα. Ήταν νόστιμη, και ήταν μια εμπειρία.
...Από τότε η βότκα είναι το ποτό μας. Πρόσφατα δοκιμάσαμε και πορτοκάλι, αλλά εμένα δεν με ικανοποίησε. Είναι άραγε αυτό το τέλος του "ποτού μας"; Δεν έχει σημασία. Είναι πολύ πιο δυνατά αυτά που μας ενώνουν πραγματικά..."


Σας έβγαλα απότομα από την κιβωτό;
Λυπάμαι.. Προσπάθησα να το κάνω μαλακά!
Ευχαριστώ που ασχοληθήκατε, καλή συνέχεια.
(:

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010





Το άκουσα τυχαία..
Το σίγουρο είναι ένα.
Γραφτηκε για μένα.

Τικ τακ...
Κάθε δευτερολεπτο που περνάει σε παίρνει πιο μακριά.
Ξερω πως ανα πασα στιγμή μπορώ να σου στειλω ένα μνμ..
Να μιλησουμε, να δω τι κάνεις, να σου πω να με πας μια βόλτα.
Και θα το κάνεις.

Ήταν τόσο όμορφο εκείνο το πρωινό που μιλούσαμε...
Και πανω σε μια κριση ρεαλισμού μου,
μου είπες πως δεν είμαι μονο φάση για σένα.
Πως νιώθεις πράγματα.
Και πως ο λόγος που ήθελες να μην ονομασουμε σχέση αυτό που΄έχουμε είναι το ότι θα φύγεις τον Σεπτέμβρη, και θα μαστε πολύ μακριά.
Μα το 'ξερα αγγελέ μου πως θα τελειωσουν τα παντα τον Σεπτέμβρη.
Αν και αυτο δεν σημαινει πως δεν θα πονέσω.

Να που φτάσαμα στο αρχικό θέμα..
Σ' αυτά που ήθελα να βγαλω από μέσα μου...
Που απ' το πρωί που ξύπνησα με πνίγουν.

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς


Εκείνη την μερα..
Που θα με πας βόλτα με τ'αμαξι και θα είναι η τελευταια μας βόλτα, θέλω να σε βλέπω να γελας.
Να γελάς να γελάς να γελάς!!!
Να σε θυμάμαι έτσι.
Μ'ενα πλατύ χαμόγελο!
Σου χω πει ποτέ πόσο μ'αρεσει το χαμόγελο σου;
Όχι βεβαια.
Εχεις παρατηρησει πως παντα γελαω όταν έχουμε οπτική επαφή;
Ίσως...


κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ' αγαπάς

Ναι ναι, ξέρω πως δεν μ'αγαπας.
Πότε να προλάβεις;
Ασε που δεν σε άφησα να δεθείς μαζί μου.
Άλλωστε, ακομη κι αν συνεβαινε, δεν θα μου το 'λεγες.
Εγώ σ'έμαθα να μην μιλάς γι αυτά τα πράγματα.
Αλλά θέλω να το νιωσω εκείνη την τελευταια φορά.
Μπορεις να προσποιηθεις..
Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι το θέλω.
Δεν ξερω..... Δεν ξέρω.
Αλλά υπάρχει κάτι που ξέρω.
Είσαι τόσα πολλά για μένα....




8/8
Χθες.
Μου χάρισες ίσως την ομορφότερη γιορτή της ζωής μου.
Σου 'χα θυμώσει όταν μου είπες ότι θα ελειπες το σαββατοκύριακο της γιορτής μου.
αλλά ήσουν εκεί.
Ήρθες και μου είπες χρόνια πολλά.
Μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Μπραβο θάρρος! Πήρες φόρα μου φαίνεται... (:
Βεβαια δεν με ακουμπισες...
Όλο το μαγαζι με φίλησε, εκτός από σένα.

Κ ύστερα ήρθες και μου μιλούσες.
Ο καημενος ο φίλος σου..
Δεν του έδωσες καν φαναρι....
χαχαχ...


Αυτα λοιπον...
ανκαι ήταν ενα παραξενο και σε καποια σημεις μελαγχολικο ποστ..
Συνεχιζω να 'μαι ευτυχισμενη. (: