Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Που χαθηκε εκείνη η Μεταλλού;

Ναι, για μένα μιλάω..
που κάποτε φορούσα μαύρα, κι έκλαιγα όταν ήμουν μόνη.
Τώρα φοράω φιογκους και χορευω στα κλαμπακια.
Ξέρετε.. Μου λείπει ο παλιος εαυτός μου.
Ήταν πιο οριτζιναλ.
Τωρα είμαι αυτό που είναι όλοι..
Αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να είμαι για να μπορω να περνάω καλά στην κοινωνία που έχουν φτιάξει για μένα.
Ξέρετε που ήμουν χτες;;
Έπινα cutty Sark με τον Υποχθόνιο.
μην ρωτήσετε ποιος είναι ο κύριος...
Θα με κάνετε να νιώσω πιο άσχημα.
Εγώ θα σας πω ότι έλεγε το "Κάνε ντου", κι εσεις θα υποκριθείτε ότι τον ξερετε.
Εντάξει; (:

Αλλά τι άλλο μπορούσα να κάνω;
Να παρατησω την παρέα και να κατσω μόνη μου με το μωβ iPod και να ακουω Metallica?
Μπα.. Δεν γίνεται.
Όμως.. Κάτι υπάρχει που με παρηγορεί.
Ότι κι αν γίνει έξω..
Μέσα μου, βαθιά μέσα μου, είναι ακόμα εκεί.
Craddle of filth με τα μαγικά Nymphetamine, Her ghost in the fog, k Darkness our bride..
Οι Epica με τα ονειρικά The phantom agony, Solitary ground, dance of faith, The last crusade.
Οι Nightwish με τα χιλιοακουσμένα Beauty AND the Beast k Moondance..
Oi Iced Earth με τα συγκινητικά Melancholy k Dracula..
O κύριος Manson με τα ανατριχιαστικά Man that you fear, This is Halloween, Angel with the scabbed wings.
Και τέλος, οι διαφορετικοί Empire of the sun με το φοβερό We are the people....
Αυτά είναι τα τραγούδια μου.
Αυτα που με ακολουθουν.. Και με στοιχιώνουν.
Ανεξάρτητα με το πόσο συχνά τα ακουω πλέον...

________________________________________________
Ας επανέλθω στο Cutty Sark, μιας και η χθεσινη νυχτα ήταν πολύπλευρη..
Χθες βγηκα αποφασισμένη να περάσω καλά, και να μην με νοιαζει τίποτα.
Γι αυτό εγκατέλειψα την "αγαπημένη μου" Vodka λεμονάδα, το ποτό του.
"Να πινεις κάτι που του αρεσει, για να μην χτυπάει άσχημα η γευση μετά".
Έτσι με είχαν συμβουλέψει, και το πηρα κατα γράμμα.
Τι ανόητη, Θεέ μου.
Αλλα χθες.. Δεν είχε τετοια!!!!!
Διαφορετικο ποτο, ξεχωριστό κέφι.
Εντάξει, τον κάρφωνα, αλλά ως εκεί.
Στανματησε έξω απ' το μαγαζι που ήμουν...
Πέρασα ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαια μπροστά του.
Το 'χα παρει αποφαση βεβαια ότι Πέμπτη δεν υπήρχε περιπτωση να βγει, και κατα συνεπεια να βρεθούμα..
Αλλά πως σου τα φερνει..
Έπινα καθε Σάββατο Vodka με την ελπίδα..
Και χθες που ήπια το ουίσκι..
12 η ώρα να σου το μήνυμα.
Ηθικό δίδαγμα: Ότι είναι να γίνει θα γίνει..
Θα έρθουν μόνα τους τα πράγματα.
Δεν θέλει αγχος...
Ίσα ίσα.!

Αυτα απο μένα για σήμερα......
Συγγνώμη αν σας κουρασα, αλλά είχα αναγκη να θίξω και τα 2 θέματα.. (:

Καλη σας μέρα!

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

It's raining... :D

Eνα ποστ... Αφιερωμένο στην Λίζα (http://mikrameras.blogspot.com/) που ξέρω πόσο της αρεσει η βροχή...
[Μολις συνηδητοποιησα ότι δεν ξέρω να βαζω λινκς στο μπλογκ. :/ ]

Τελος πάντων..
8 και κάτι ήταν σήμερα, όταν ξύπνησα.
Ήταν ένας κεραυνός εντυπωσιακότατος, και επιβλητικότατος.
"Ω, ναι! Βρέχει!" Ήταν η πρώτη μου σκέψη.
Όταν ξαναξύπνησα λίγο αργότερα..
έβρεχε ακόμη.
Δροσερός ο καιρός, πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που δεν χρειάστηκε να αναψω το κλιματιστικο αμέσως μόλις ξύπνησα.
Βρεχει! :D

Μ'αρέσει τόσο πολύ η βροχή...
Με κάνει να νιώθω όμορφα, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω.
Η βροχή, είναι απλά βροχή.

Σηκώθηκα μες στην καλή χαρά..
Ντύθηκα...
Πόσο χαίρομαι να ντύνομαι τις βροχερες μέρες..
Μακρύ τζιν, κοραλλί μπλουζάκι, ζακετούλα, σταράκια, κρίκοι και φιογκος στα μαλλιά.
(ναι είναι η περίοδος που πιανω όλα τα στυλ και περνω ότι μου κατεβει απ' το καθενα.. ) :ρ
Και πήγα να δω τον μπέμπη, τον οποιο νανούριζε η βροχη και κοιμοταν.

Αχ η βροχη..
Το θεμα είναι η ευτυχία που νιώθω, χωρίς να μπορώ να την εξηγήσω.
Αγαπαμε βροχη, αγαπαμε χειμωνα.! < 3

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Του άντρα του πολλά βαρύ...

Μην τον πειράζεται στην κλινική!!

Ναι, το νέο ξαδερφάκι είναι εδώ!
Και είμαι τόσο χαρούμενη.. Επαθα εξαρτηση ήδη!

Τον είδα χθες..
Δεν είχε γίνει καν μιας ημερας.

Ποιος είπε ότι τα νεογέννητα είναι άσχημα;
Πηγα στο νοσοκομειο περιμενωντας να δω κανενα ποντίκι..
Αλλά ήταν τόσο όμορφος..
Κοιμόταν.
Και έχει την μύτη μου.
Την οποία πήρα από τον μπαμπα του μωρού, και αδερφό της μαμας μου.
Όλοιμου λένε πως μοιάζω στον θείο..
Αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα.

Ηταν μαγευτικό το θέαμα..
Ένα ανθρωπακι μισό μέτρο ξαπλωμένο..
Κοιμόταν.
Χαμογελούσε στον ύπνο του.
Αραγε μπορουν να γελάσουν τα βρεφη πριν καν κλεισουν 24 ωρες;
Εγώ είμαι σίγουρη πως είδα τις συσπάσεις στα χειλάκια του.
Το τι γκριμάτσες εκανε.. Μας τρέλανε!!
Σούφρωνε απο δω.. Απο κει...
Τοσο γλυκος....
Σε κλάποια φαση ξύπνησε..
Άρχισε να κοκκινιζει.. Να πασχίζει..
Κι ύστερα αντιληφθηκαμε την ευωδια. 8)

Κι όσο για τη θεία.. Πετάει.
Βόλτες.. Αφασία.
Είναι πολυ καλα...
Ήθελε και παγωτάκι χθες!!!!

Αχ αντε αντε αντε να ερθουν σπιτι......

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Φάσεις φάσεις φάσεις....

Σας πειράζει;
Γουστάρω να είμαι πιστή.
Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
Ναι.
Δεν γυρίζω όταν περνάει κανα μανάρι στην παραλία.
Ειμαι αλλού.
Ντάξει;;;

-Ε, κανε κάτι με άλλον..

Αλλη μια φορα ν'ακουσω αυτή την φράση...
Μου την λέγατε όταν έκανα διάλειμμα με το παιδί.
Μα πως να φασωθω με άλλον όταν θέλω τρελά άλλον;
Δεν μπορώ απλά.
Δεν με νοιαζει, πειτε με οπισθοδρομικη.
Ειμαι απολυτη σ'αυτό.
Είμαι με αυτόν που θέλω, κι αν δεν γίνεται, περιμένω να μου περάσει,
και να αρχίσει να μου αρέσει άλλος.
Πως ειναι δυνατον να τα μπλεκω όλα;
Αλλον να θέλω, αλλος να μ'αρεσει λίγο...
Και να φασωνομαι με 2-3 που απλά βρίσκω ενδιαφέροντες, ή όμορφους..
ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΑ, ΠΑΡ'ΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ.
Κι ούτε προκειται να κανω κατι με άλλον, γιατί δεν βλέπω το παιδι συχνά.
Ξεκολλάτε.

Και άσε που είμαι κατά της φάσης γενικά.
Είμαι κατα της σωματικής ικανοποιησης και μόνο,
σ'αυτήν την ηλικία.
Θέλω συναίσθημα, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΑΙ;;
Θέλω αποκλειστικοτητα.
Γι αυτό είχα μονο μια σχέση στην ηλικία των 16,5.
Γιατί όποιος με πλησίαζε, τον απομάκρυνα.
Ήθελα άλλον.
Απόλυτα.

Αυτή είμαι.
Μην προσπαθείτε να με αλλάξετε.
Ειμαι ρομαντικη ψυχή καταβαθος, δεχτείτε το.
Γιατί πρεπει να γίνω αψυχο αντικειμενο;;

Τα ειπα μπερδεμένα.
Αλλά πφφφ.. .Ξεσπασα.

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Nανουρίσματα...



Από χθες το έχω ακούσει τόσες φορές το συγκεκριμένο νανούρισμα...
Το έχω κατεβάσει, το έχω μάθει, το σιγομουρμουρίζω συνέχεια.
Είναι τόσο ήρεμο και γαλήνιο και μυστηριώδες.
Σχεδόν μαγικό.

Ξέρετε... Είναι που θα γεννηθεί ο μπέμπης την Τρίτη (20.10.10).
Έτσι είπε η γιατρός στην αγαπημένη μου θεία.
Ένα μωρό στην οικογένεια...
Τώρα το συνειδητοποιώ, και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα.
Είναι που ακούω και το νανούρισμα.....

Τον αγαπάω αυτό τον μπέμπη...
Κι ας μην έχει γεννηθεί ακόμη.
Τα λατρεύω τα παιδιά...
Και τώρα θα εχουμε ένα μωρό στην οικογένεια!
Το βρίσκο υπέροχο, ο ενθουσιασμός μου είναι φανερός.
Πλέον πλησιάζει τον όρο της συγκινησης.
Ένας νέος μπέμπης, μα τα γένια του Μέρλιν!!

Και θα έχει ένα τόσο όμορφο όνομα...
Το όνομα που με έχει σημαδέψει.
Οι άντρες της ζωής μου έχουν το ίδιο όνομα.
Τυχαιο; Δεν ξέρω.
Ίδιο όνομα με τον άλλο ξάδερφο, έναν "παιδιέφηβο" που υπεραγαπώ,
και ίδιο όνομα μ' εκείνον, που δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.

Τελοσπάντων.
Ήθελα να μοιραστώ αυτά που ένιωθα..
Θα κάνω άλλη μια αναρτηση μετά την γέννα...
Καλή σας μέρα. (:

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Για τον Χ και τον Ψ: Που μου έδειξαν, και τραγουδησαν τον έρωτα!

Για τον Χ δεν θα πω πολλά (και σε αυτή την ανάρτηση).
Είναι γνωστα...
Αυτός μου άλλαξε την ζωη, την ψυχολογια, την νοοτροπια, τα παντα.
Μου έδειξε την αγάπη.
Γιατί όπως έχω ξαναπει..
Δεν είμαι σίγουρη αν τον αγαπάω..
Αλλά υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικα του που τ'αγαπάω. :)

Τώρα για τον Ψ..
Είναι κολλητός του Χ.
Και είναι μουσικός.
Είναι τόσο ταλαντούχο πλάσμα..
Τραγουδάει απο μικρός.
Πλέον δεν χάνω συναυλία του.

Με αγγίζει τόσο η φωνή του..
Με συγκινει, με πορώνει.
Μιλάει στην καρδιά μου απευθείας!
Είναι και το ρεπερτόριο τέτοιο..
Τραγουδάει ρομαντικά..
Εχει τόσο ρομαντική φωνή...
Τον αγαπάω πολύ τον Ψ.
Όταν τραγουδάει με ταξιδεύει..
Με κάνει να σκεφτώ..
Μου βρίσκει πάντα τραγουδια που με εκφράζουν.
Δεν έχω λόγια.
Για χαρη του θα θυσιαζα κάθε μουσική.
Μονο για να τον ακουω.
Είναι και που μεγαλώσαμε μαζί...
Αχ. Που με έχει σαν αδερφή του...
Και με αποτελειωσε με εκείνη την αφιέρωση..
Βράδυ της Πέμπτης, τραγουδούσε σε μπαρακι, στο στέκι μου.
Πρώτο τραπέζι πίστα εγώ.
Κλασικά.
Και ξαφνικά....
-Και τώρα ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Φύλλη!


Τόσο απλά.
Εγώ συγκινήθηκα.
Προσπάθησα να μην κλάψω..
(δεν ήταν και αδιαβροχη η μασκαρα............)

Όλοι στο μαγαζί απορρησαν.. Και με κοιτούσαν παραξενα.
Τωρα όλοι νομιζουν ότι τα έχω με τον γλυκό μου Ψ...
Αλλά δεν με νοιάζει.
Εγώ ξέρω γιατί μου έκανε την αφιέρωση.
Γιατί ξέρει ποσο μου αρέσει το συγκεκριμενο τραγουδι..
Και με σκέφτηκε εκεινη την ώρα.
Κι ήταν σημαντικο για μενα.

Στο διαλειμμα που έκαναν τον ευχαρίστησα...
Ημουν έτοιμη να κλαψω...
Γελουσε, και συγκινηθηκε κι αυτός..
Μετα ήρθε και η πιανιστα, και με πηρε αγκαλια...
Ημουν τοσο χαρούμενη...

Γκυκε μου Ψ.. Να 'σαι παντα καλα!!!!

Kiss me again..

Do it again, mr talented lips... :)

Τα λόγια περιττά...

Ειμαι ενθουσιασμένη
ξετρελαμένη
πορωμένη
μαζόχα
ευάλωτη
ανόητη
περήφανη
υπερβολικη
κολλημένη
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ!!!!!








"Άγγιξέ με ζάλισέ με πάρε με ψηλά
φίλησέ με τύλιξέ με στα χέρια σου ζεστά
κι ας το πούμε κι ας ορκιστούμε κάθε μας βραδιά
όσο ζούμε να ξαναζούμε την πρώτη μας φορά"



Πόσο παίζει να ΛΑΤΡΕΥΩ αυτους τους στίχους;
Πάρα πολύ.
Θελω να μεινεις εδω. :)
Απλα αυτό.

Καλε που χάθηκα εγώ;;

Χαθηκα..
Παίζει να υπάρχουν 2-3 άτομα που με πεθυμισαν..
Αλλά δεν ξέρω.

Whatever.
Ξέχασα το pc μου ανοιχτο τηυν ώρα που μπουμπουνιζε...
Και τωρα δεν συνδεεται με το μοντεμ. :(
Νο νετ με λιγα λόγια.

Τωρα βουτηξα το λαπι-τοπι του father..
Οποτε ετοιμαστητε για 2-3 απανωτες αναρτησεις...
Ειναι που θελω να catch up...
Καλο κουραγιο.

αα και θα ηθελα να ευχαριστησω όσους με διαβαζουν.
ευχαριστω λοιπον. :))

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Που πηγε η εμπνευση μου;

Μου την έχεις πάρει όλη. ΟΛΗ.
Δεν άφησες μια στάλα.
Κοιτάω κάτω στο πληκτρολόγιο μου...
Βλέπω το προσωπο σου...
Είσαι παντού αυτό το διάστημα..
Η σκέψη σου και μόνο με κάνει να χαμογελάω.
Είμαι πολύ χαρούμενη.
Μονο εσύ υπάρχεις τώρα.
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό.
Δεν μπορώ να γράψω, εκτός κι αν μιλάω για σένα.
Με γεμίζεις, μόνο που υπάρχεις.
Κάποτε παρουσίαζα διάφορα θέματα εδώ..
Τώρα όλες οι αναρτήσεις είνα για σενα.
Τα πάντα γίνονται για σένα.
Για σένα ντυνομαι, περιποιουμαι, βγαίνω.

Και άσε δε το άλλο.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα.
Ό,τι και να κάνω το μυαλό μου φευγει.
Θυμάμαι πραγματα που μου είπες, που μου έγραψες, στιγμές μας.
Θυμαμαι εκείνες τις φορες που σε έκανα ουρανιο τόξο, όχι απλά πράσινο απ' τη ζηλεια.
εε... Κοπέλα είμαι. Ειναι στο αίμα μου να σε προκαλλώ.

Και πάλι κοιτάζω την λευκή και ανούσια ανάρτηση...
Θα θελα να γράψω ότι λατρεύω σε 'σένα.
Μα αυτό δεν απασχολεί κανεναν.
Όχι πως είναι σημαντικά για κανέναν γενικά..
Αλλά ελπιζω πως όποιος εχει παρακολουθησει την ιστορια μου έχει γεμισει αισιοδοξια..

Σήμερα μάλλον θα σε δω. Μόνοι.
Αλλιώς το Σάββατο.
Να, είδες πόσο εύκολα μου φτιάχνεις τη μέρα,
μικρό μου αγγελάκι;
18 χρονών γαιδούρι, ολοκληρος αντρας, κι εγώ σε βλέπω σαν αγγελάκι.
Γαιδούρι σε είπα;
Συγχώρεσε με.. Τρόπος του λέγειν.
Εσύ εισαι ψηλά. Πολύ ψηλά.
Μήπως είσαι ένας περηφανος αετός; (Ραβεν ως το κόκκαλο.. :p )
Δεν έχει σημασία.
Μου φτάνει που σ'έχω εδώ.

Κι αν σε δω απόψε..
Το υπόσχομαι στον εαυτό μου.
Αύριο θα κανω αναρτηση με όλα αυτά που λατρευω σ'εσένα.
Απλά για να μη χαθούν...
Τον Σεπτεμβρη που θα μου φύγεις.