Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

R.. I.... P...

Είναι πρωί.. Γύρω στις 6... Το τηλέφωνο χτυπάει.
-Πέθανε ο παππούς ο Τάσος.
Δεν το συνηδητοποιησα.. Άλλαξα πλευρό και ξανακοιμήθηκα...
Λεπτά αργότερα φώναξε η μαμά μου απ' το μέσα δωμάτιο ποιος ήταν και τι ήθελε...
Της είπα, μηχανικά και πάλι... Πετάχτηκε αλαφιασμένη κι άρχισε να κάνει τηλέφωνο.
Εγώ, εντελώς αναίσθητη ξανακοιμήθηκα..
Όταν ξύπνησα σε μια πιο λογική ώρα και συνηδητοποίησα τι εγινε...
Τα 'παιξα όσο να 'ναι..

Ο συγκεκριμένος παππούς δεν είναι ακριβώς παππούς μου.. Ήταν ο άντρας της αδερφής της γιαγιάς μου...
Κι ούτε τον έβλεπα συχνά, λόγω του ότι δεν μέναμε στο ίδιο μέρος..
Αλλά πάντα του είχα αδυναμία.
Ήταν πάντα κεφάτος, και ασχολιόταν μαζί μου. ΠΑΝΤΑ.
Με έβαζε στο τραπεζάκι του καθιστικού, και παίζαμε ένα επιτραπέζιο στρατηγηκής με κάτι πορτοκαλί καρφάκια..
Δεν έμαθα ποτέ πως το λένε..
Μα ήταν πάντα το παιχνίδι του παππού του Τάσου.
Πάντα έχανα.
Ποτέ δεν μπόρεσα να τακτοποιήσω τα καρφάκια σωστά, ώστε να το τερματίσω.
Αλλά προσπαθούσαμε κάθε φορά.
Αυτός τα κατάφερνε πάντα.
Κι όταν μεγάλωσα.. Και σταματησε να μου βγάζει το παιχνίδι, το ζητούσα εγώ.
Ήταν το παιχνιδι μας.

Α ρε παππου... Ξερεις ποια είναι η ειρωνια;
Τελευταία φορα σε είδα το Γενάρη.
Και μου είπες τι κοπελάρα που έγινα.. Και πως μεγάλωσα..
Σε κηδεία είμαστα. Σε κηδεία!
Θα μου λείψεις, να το ξέρεις.
Ας αναπαυθεί η ψυχή σου........

2 σχόλια:

  1. συλληπητήρια. :(
    πάντα θα τον θυμάσαι και αυτόν και τις ωραίες στιγμές που περάσατε μαζί...;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή