Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Τελικά, χρειάζεται και λίγο ρίσκο η ζωή..

Κι έτσι είπα να ρισκάρω κι εγώ.
Για πρώτη φορά.
Υπερευχαριστώ τις κολλητές, το Μαράκι, και κάποια άτομα που ασχολήθηκαν μαζί μου σε ένα φόρουμ. (:
Να μην τα πολυλογώ..
Είπα να πάρω την κατασταση στα χέρια μου.
Πρώτη φορά νιωθω τόσα πολλά για κάποιον, και το Σεπτέμβρη φεύγει.
Δεν μπορούσα να αφήσω τον λίγο χρόνο που έχω να πάει χαμένος.
Οπότε τον έπιασα και τον ρώτησα στα ίσια τι γίνεται με εμάς.

-Οι πανελλαδικές τελείωσαν, εμείς τελειώσαμε οριστικά;
-εεεε....
-Όχι ε. Πες το. Ειλικρινα για ΜΙΑ φορά.
-εεεεε...
-Πες το, σιγά.
-Δεν άκουσα τι είπες... :S
-Λέω, τελειωσαμε οριστικά.
-Δεν ξέρω.
-Ποιος ξέρει;
-ε, δεν ξέρω...
-Στο χέρι σου είναι!
-Δεν είναι...
-Κι όμως, είναι...
-Ε τότε όχι.
-Τι όχι;
(χαμόγελο, και βλέμμα που σε κάνει λιώμα)
-Όχι, δεν τελειώσαμε.
-Ωραία. Περιμένω μήνυμα τότε!!

Αυτό ήταν λοιπόν..
Κωμικοτραγικός διάλογος, αναμφισβήτητα..
Πάνω από μένα, πάνω από τα συνιθισμένα μου.
Ίσως τον εξέπληξα.
Αλλά είπε αυτά που πίστευε.
Ξέρω ότι ήταν ειλικρινής.
Τον ξέρω πια.
Κι εκείνο το χαμόγελο..
Ήταν τόσο.... "δικό του".
Ήταν το χαμόγελο που αγάπησα...
Δεν ξέρω αν τον αγαπάω.. Αλλά το χαμόγελο του το αγαπησα.
Κι ήταν για μενα. :)
Αυτά γι απόψε.. Από μια χαζοερωτευμένη.
Μην με παρεξηγήτε.. :)

3 σχόλια:

  1. Πολυ ομορφη αναρτηση.
    Ειναι ωραιο να εισαι χαζοερωτευμενη ;) :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Fleur εξαρταται...
    Όταν όλα είναι οκ, τοτε είναι καλο. :p

    strangeDrEaMeR το ευχομαι... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή