Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Πετάω το κινητό στα βάθη της τσάντας μου..

Ξέρεις κάτι;
Κουράστηκα, βαρέθηκα, όπως θες πες το.
Από τον Νοέμβριο έχουν περάσει σχεδόν 7 μήνες.
7 μήνες που πέρασα πάνω απ' το κινητό μου.
Περίμενα πότε θα στείλεις μήνυμα, πως και πως.
Ζούσα στιγμές... Μα το κινητό πάντα στο οπρικό μου πεδίο.
Μια ανώφελη εξαρτηση.
Κι όταν το έστελνες.. Ηρεμούσα, κι απαντούσα αργότερα.
Ε, τι; Να μην σε ξεροψήσω λίγο;
Κοπέλα είμαι.

Κι ήταν αυτό το Σάββατο..
Ξέρω πως πάντα σου λείπω όταν με βλέπεις έξω.
Τότε είναι που μου στέλνεις να δεις τι κάνω, ή να συναντηθούμε.
Μα αυτό το Σάββατο δεν με ένοιαζε!
Πέταξα το κινητό μεσα στην τσάντα..
Και δεν το ξαναέβγαλα μέχρι την ώρα που φύγαμε απ' το μπαράκι.
και πέρασα καλά, πραγματικά καλά.
Διασκέδασα, χόρεψα, ήπια...
Κι αν μου έστελνες, τι;
Το πολύ πολύ να έχανα ένα φιλί σου.
Αξιζε, αφού μπορεσα να κόψω αυτά τα αόρατα, μα βαριά δεσμά...

2 σχόλια:

  1. Καλά έκανες! :D
    Δεν πρέπει να εξαρτώμαστε τόσο από μια σχέση ξεχνώντας τι υπάρχει πέρα από αυτήν.
    Μην παραμελείς τη σχέση, αλλά ούτε και τη ζωή σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ειμαστε μαζι τωρα..
    Αυτο ειναι το αρρωστημενο.
    Που υπάρχει απλα η ελπιδα... :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή