Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Ευτυχισμένη.

Επιτέλους.
Μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να πω είμαι ευτυχισμένη.
Συνέβησαν κάποια πράγματα...
Είχαμε βγει, γυρισε πλατη στις ημιγυμνες χορευτριες στην μπαρα.
Κοιτούσε εμενα.
Την άλλη μερα μιλησαμε.. 'Εστειλε μήνυμα.. Μου ειπε πως θέλει κάτι να μου πει...
Του είπα ότι την επομενη φορα θα μεινω μεχρι πιο αργα.. Του άρεσε. Λεει δηλαδή θα σε χαιρομαι όλο και περισσότερο;
Τον λατρεύω.
Πόσες φορές έχω γραψει άραγε την συγκεκριμενη φράση;
Αμέτρητες, άπειρες.
Κι αφού δεν έχω σκοπό να το πω σ'αυτόν.. Πρέπει κάπου να το πω τελικά. :p

Δεν ξέρω τι να γραψω.. Νιωθω τόσα πολλά..
Μα δεν μπορώ να τα εκφράσω.
Φαίνεται πως είμαι καλή μόνο στο να κλαίγομαι όταν είμαι θλιμμένη, ή απογπητευμένη..
Όμως έτσι είναι.
Έτσι είμαι εγώ.
Και το σημαντικό είναι πως ΤΩΡΑ είμαι χαρούμενη, είμαι πλήρης..
Είμαι ερωτευμένη, πραγματικά.
Το μόνο που εύχομαι είναι να κρατησει... :)

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Τελικά, χρειάζεται και λίγο ρίσκο η ζωή..

Κι έτσι είπα να ρισκάρω κι εγώ.
Για πρώτη φορά.
Υπερευχαριστώ τις κολλητές, το Μαράκι, και κάποια άτομα που ασχολήθηκαν μαζί μου σε ένα φόρουμ. (:
Να μην τα πολυλογώ..
Είπα να πάρω την κατασταση στα χέρια μου.
Πρώτη φορά νιωθω τόσα πολλά για κάποιον, και το Σεπτέμβρη φεύγει.
Δεν μπορούσα να αφήσω τον λίγο χρόνο που έχω να πάει χαμένος.
Οπότε τον έπιασα και τον ρώτησα στα ίσια τι γίνεται με εμάς.

-Οι πανελλαδικές τελείωσαν, εμείς τελειώσαμε οριστικά;
-εεεε....
-Όχι ε. Πες το. Ειλικρινα για ΜΙΑ φορά.
-εεεεε...
-Πες το, σιγά.
-Δεν άκουσα τι είπες... :S
-Λέω, τελειωσαμε οριστικά.
-Δεν ξέρω.
-Ποιος ξέρει;
-ε, δεν ξέρω...
-Στο χέρι σου είναι!
-Δεν είναι...
-Κι όμως, είναι...
-Ε τότε όχι.
-Τι όχι;
(χαμόγελο, και βλέμμα που σε κάνει λιώμα)
-Όχι, δεν τελειώσαμε.
-Ωραία. Περιμένω μήνυμα τότε!!

Αυτό ήταν λοιπόν..
Κωμικοτραγικός διάλογος, αναμφισβήτητα..
Πάνω από μένα, πάνω από τα συνιθισμένα μου.
Ίσως τον εξέπληξα.
Αλλά είπε αυτά που πίστευε.
Ξέρω ότι ήταν ειλικρινής.
Τον ξέρω πια.
Κι εκείνο το χαμόγελο..
Ήταν τόσο.... "δικό του".
Ήταν το χαμόγελο που αγάπησα...
Δεν ξέρω αν τον αγαπάω.. Αλλά το χαμόγελο του το αγαπησα.
Κι ήταν για μενα. :)
Αυτά γι απόψε.. Από μια χαζοερωτευμένη.
Μην με παρεξηγήτε.. :)

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Η αλήθεια απλά.



Τελικά κι εγώ έτσι είμαι..
Σαν γραμματοσημο.
Όσο με φτύνεις τόσο κολλάω.
Δεν μπορώ να πω άλλα.
Πονάω.

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

παρελθόν-παρών-μέλλον.

Αυτό ήταν.
Πήρα τις αποφάσεις μου.
Τώρα για πόσο θα μπορέσω να κρατήσω την στάση μου
είναι ένα άλλο θέμα
που δεν θα θ'ιξω γιατί θα μας νυχτώσει και
με περιμένει κι η γιαγιά μου.
Heal the past
απ'το παρελθόν θέλω να κρατήσω λίγα
Αυτά τα λίγα που με γέμιζαν χαρά
που με έκαναν να νιωθω ξεχωριστή,
που μου έδωσαν εμπειρίες.
Τα αλλα θα τα σβήσω,
θα τα αποβάλλω.
Προσωριναι όμως, γιατί πιστεύω
πως όλα χρειάζονται για να προχωρησεις στην ζωή.
Live the present
Κι εδώ κολλάει αυτό που λέμε:
Αν η ζωή σ'έχει προδώσει
αν η αγάπη σ' έχω πληγώσει
γέλα κι εσύ όπως οι άλλοι
η ζωή δεν είναι μεγάλη.
Κοιτα γύρω σου, όλοι γελάνε
τι νομιζεις, αυτοί δεν πονάνε;;;
Ναι αυτό θα κάνω..
θα προσπαθω να γελάω,
να περναω ΠΑΝΤΑ καλά
και να ζω τη ζωή μου!!!
And dream the future!!
Το τελικό στάδιο.
Θα ονειρεύομαι το μέλλον,
για πρώτη φορά χωρίς εκείνον.
και θα 'μαι καλα, το ξέρω.
Αισιοδοξία της στιγμής;
Μάλλον.
ΥΓ: Ακομα 12 ώρες μου μένουν με αυτό το απαίσιο γιαούρτι... Μα.. Μπρος στα καλη, τι είναι ο πόνος;;

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Γιαούρτι γιαούρτι γιαούρτι.

Δεν αντέχω άλλο γιαούρτι, κι είναι μόλις 5.01.
Τι θα κάνω μεχρι αύριο;;;
Πφφ.. Δεν την παλεύω..
με ανατριχιάζει αυτό το γιαούρτι.
Αλλά ας όψεται η δίαιτα...
Ναι ναι οκ, ξερω πως αυτά είναι επικύνδυνα για την υγεια, κτλ, κτλ..
Αλλά δεν προκειται να την σταματησω ότι και να πείτε.
Ειμαι αποφασισμένη.
Αλλά για ν'ακουω στοιχηματα...
Πόσα γιαούρτια θα καταφέρω να φαω σε 2 24ωρα;;
Απ' το πρωι δεν έχω καταφέρει να φάω ένα ολόκληρο ακόμη...
Έλα τα στοιχηματααααα! Τώρα που γυρίζει!!!!!
:p

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Περνώ και μόνη μου καλά...

Απο καλοπεραση αλλο τίποτα, δεν μπορώ να πω..
Τωρα το πως είναι πραγματικά είναι άλλο θεμα..
ναι, σε θέλω.
Ναι, μου λείπεις.
Ναι, σε βλέπω και τρέμουν τα γονατα μου.
Αλλά φτάνει πια.
Που θα καταλήξω;

Περνάω καλά πλέον. Πολύ καλά.
Βγαίνω με την παρεα, και προσπαθώ να μην σε σκέφτομαι.
Προσπαθώ να σε ξεπεράσω, επιτελους!!!
Αλλα αναμια σ'αφήνω, και θα σ'αφήνω επ αόριστον! (αφήνω αναμ= αφηνω ιστορια, πουλαω τρελα, κανω αστεια, κτλ κτλ..)
Πρώτα περασα μπροστα σου.. Μιλησα στον φίλο σου, εσένα ουτε βλέμμα.
Μετά κατέβηκαν τα καμάρια.
Είδα που ήσουν στη σημαδούρα, βαθιά.
Όλο το τσούρμο σου κουβάλησα εκεί.
Εγώ, άλλη μια κοπέλα, και καμια 10ρια αγόρια, ο ένας απ' αυτούς με φλέρταρε.
Πήρες την παρέα σου και αρχίσατε να κολυμπάτε προς τα έξω πριν σας φτάσουμε..
Έκανες πως δεν με είδες. :
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν με νοιαζει.
Δεν με νοιαζει πλεον, γιατί δεν γίνεται να μείνω προσκολλημένη σ'αυτό που είχαμε.
Τελειωσε. ΤΕ-ΛΕΙ-Ω-ΣΕ.!!
Όσο για τις συνέπειες.. Όπως φαίνεται εσύ είσαι μια χαρά.
Βέβαια κι εγώ μια χαρά φαίνομαι, άσχετα με το εσωτερικό..
Αλλά είναι στο χέρι σου, όχι στο δικό μου.

ΥΓ. Αλλο ένα ξέσπασμα.. Με επιρεαζει πολυ αυτος ο ανθρωπος...

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Πετάω το κινητό στα βάθη της τσάντας μου..

Ξέρεις κάτι;
Κουράστηκα, βαρέθηκα, όπως θες πες το.
Από τον Νοέμβριο έχουν περάσει σχεδόν 7 μήνες.
7 μήνες που πέρασα πάνω απ' το κινητό μου.
Περίμενα πότε θα στείλεις μήνυμα, πως και πως.
Ζούσα στιγμές... Μα το κινητό πάντα στο οπρικό μου πεδίο.
Μια ανώφελη εξαρτηση.
Κι όταν το έστελνες.. Ηρεμούσα, κι απαντούσα αργότερα.
Ε, τι; Να μην σε ξεροψήσω λίγο;
Κοπέλα είμαι.

Κι ήταν αυτό το Σάββατο..
Ξέρω πως πάντα σου λείπω όταν με βλέπεις έξω.
Τότε είναι που μου στέλνεις να δεις τι κάνω, ή να συναντηθούμε.
Μα αυτό το Σάββατο δεν με ένοιαζε!
Πέταξα το κινητό μεσα στην τσάντα..
Και δεν το ξαναέβγαλα μέχρι την ώρα που φύγαμε απ' το μπαράκι.
και πέρασα καλά, πραγματικά καλά.
Διασκέδασα, χόρεψα, ήπια...
Κι αν μου έστελνες, τι;
Το πολύ πολύ να έχανα ένα φιλί σου.
Αξιζε, αφού μπορεσα να κόψω αυτά τα αόρατα, μα βαριά δεσμά...

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

R.. I.... P...

Είναι πρωί.. Γύρω στις 6... Το τηλέφωνο χτυπάει.
-Πέθανε ο παππούς ο Τάσος.
Δεν το συνηδητοποιησα.. Άλλαξα πλευρό και ξανακοιμήθηκα...
Λεπτά αργότερα φώναξε η μαμά μου απ' το μέσα δωμάτιο ποιος ήταν και τι ήθελε...
Της είπα, μηχανικά και πάλι... Πετάχτηκε αλαφιασμένη κι άρχισε να κάνει τηλέφωνο.
Εγώ, εντελώς αναίσθητη ξανακοιμήθηκα..
Όταν ξύπνησα σε μια πιο λογική ώρα και συνηδητοποίησα τι εγινε...
Τα 'παιξα όσο να 'ναι..

Ο συγκεκριμένος παππούς δεν είναι ακριβώς παππούς μου.. Ήταν ο άντρας της αδερφής της γιαγιάς μου...
Κι ούτε τον έβλεπα συχνά, λόγω του ότι δεν μέναμε στο ίδιο μέρος..
Αλλά πάντα του είχα αδυναμία.
Ήταν πάντα κεφάτος, και ασχολιόταν μαζί μου. ΠΑΝΤΑ.
Με έβαζε στο τραπεζάκι του καθιστικού, και παίζαμε ένα επιτραπέζιο στρατηγηκής με κάτι πορτοκαλί καρφάκια..
Δεν έμαθα ποτέ πως το λένε..
Μα ήταν πάντα το παιχνίδι του παππού του Τάσου.
Πάντα έχανα.
Ποτέ δεν μπόρεσα να τακτοποιήσω τα καρφάκια σωστά, ώστε να το τερματίσω.
Αλλά προσπαθούσαμε κάθε φορά.
Αυτός τα κατάφερνε πάντα.
Κι όταν μεγάλωσα.. Και σταματησε να μου βγάζει το παιχνίδι, το ζητούσα εγώ.
Ήταν το παιχνιδι μας.

Α ρε παππου... Ξερεις ποια είναι η ειρωνια;
Τελευταία φορα σε είδα το Γενάρη.
Και μου είπες τι κοπελάρα που έγινα.. Και πως μεγάλωσα..
Σε κηδεία είμαστα. Σε κηδεία!
Θα μου λείψεις, να το ξέρεις.
Ας αναπαυθεί η ψυχή σου........

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Chris Ortega.. RESPEECT..








Μερικές από τις αγαπημένες μου εικόνες...
Ο τύπος είναι φοβερός... (L)

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Μάνα; Αξίζει να λέγεται μάνα;

"... Εκδρομή παιδιών έκτης Δημοτικού.. Με τη συνοδία των γονιών.. Τα παιδιά πήγαν στη Βουλή.. Η μάνα έδωσε στην κόρη της τη φωτογραφική μηχανή.. Με αλκαλικες μπαταριες, οι οποιες κρατανε πολύ λιγότερο απ' τις επαναφορτιζόμενες. Όταν επέστρεψε η κόρη, η μάνα διαπίστωσε πως οι μπαταρίες ήταν άδειες. Όπως ήταν λογικό. Άρχισε να φωνάζει στην μικρή.. Ότι είναι άσχετη, ότι δεν είναι για τίποτα, ότι είναι απαράδεκτη.. Η κόρη μόνο ψέλλιζε ότι δεν φταίει, και η μάνα συνέχιζε. Η μικρή δεν άντεξε την αδικία, αρχισε να κλαίει. Έτσι της έβγαινε. Η μάνα της φώναζε να σταματήσει.. Γιατί λέει το κάνει επιτηδες.. Για να την ρεζιλέψει... Και δωστου κλάμα η μικρή... Η μάνα εκνευρίστηκε παραπάνω.. Και χαστούκισε την κόρη της μπροστά σε όλους. Η μικρή έκλαιγε πιο δυνατά. Την τσίμπησε στο μπράτσο. Τότε ήταν που δεν μπορούσε να σταματήσει το κλάμα. Έπειτα η μάνα, έξω φρενών πια, κλότσησε την κόρη στο καλάμι και... "

-Σταμάτα. Δεν μπορώ ν'ακούσω άλλο.
Διέκοψα την αφήγηση.. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρια... το σώμα μου τραντάζονταν απο σιωπηλούς λιγμούς.
Η μαμά μου με αγκάλιασε.. Και το είχα ανάγκη.
-Ηρέμησε, μου είπε. Το πήρα εγώ το κοριτσακι μακρια και το ηρέμησα.

Λυπήθηκα ΤΟΣΟ πολύ γι αυτή την μικρή.. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.. Δυστυχως τίποτα δεν είναι στο χέρι μου. Κι αν φερεται έτσι μπροστά στον κόσμο.. Πως γαμώτω θα φέρεται στο σπίτι της, ΠΩΣ;;;;;;

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Παιχνιδάκι με τραγούδια;

Ανέβασες στον Τοίχο σου αυτό..



Σου έκανα like.. Ίσως είναι για μένα το κομμάτι.. Ίσως βρήκες την αντικαταστάτρια μου.
Αν ήταν για μένα.. Πήρες το μήνυμα. Ενδιαφέρομαι ακόμη.
Για να λέμε την αλήθεια.. Σε λατρεύω ακόμη. Αλλά δεν χρειάζεται να το ξέρεις.
Αν δεν ήταν για μένα.. Κανένα πρόβλημα.
Ούτως ή άλλως η φωτογραφία προφίλ μου είναι αγκαλιά με έναν παίδαρο με φέτες.
Θα θεωρήσεις ότι σε ξεπέρασα, και σε ειρωνεύομαι. Καλώς.

Λίγα λεπτά αργότερα..
Ανέβασα αυτό στο προφίλ της κολλητής.



Δεν ξέρω αν κατάλαβες...
Κι ανέβασες αυτό:



Αν είναι για μένα... Λυπάμαι τόσο πολύ που σε έκανα να νιώσεις έτσι.. Δεν το ήθελα, πραγματικά! Μα και ο δικός μου πόνος ανάλογος του τραγουδιού ήταν όταν με έκανες να φοβηθώ.. Να σε χωρίσω για να προστατευτώ. :(

Έπειτα είχα μάθημα.. 2 ώρες μετά που μπήκα το είχες σβήσει...
Μα ανέβασες κάτι άλλο:


Με συγκινησες.. Δεν μπορώ να πω.. Αν ήταν για μένα. Αυτό το ερωτηματικό με τσακίζει.. Μα θα σταθώ στο ύψος μου. Αν κάνεις κίνηση, δεν μπορώ να σου αντισταθώ, γεγονος. Μα δεν θα κανω πάλι κίνηση εγώ. Όχι. Δική σου πρωτοβουλία περιμένω..
Αλλά δεν μπορώ μακριά σου.. Δεν αντέχω... ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΟ ΦΩΝΑΞΩ!!! Αλλά.....

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Κουβεντουλα και AMSTEL..

Kαθόμασταν στο σαλόνι..
Εγώ και ο μπαμπάς μου..
Μόνοι αυτό το Σαββατοκύριακο.
Πίναμε Amstel..
Πατέρας και κόρη..
Γελούσαμε μαζί με τις σοβαρότατες ειδησεις του Σταρ..
Και λέγαμε διαφορα..
Ύστερα πήρα φόρα..
Του είπα πόσο ερωτευμένη είμαι... Και με ποιον, και τα πάντα.
Κι ήταν όμορφα.
Του είπα για εκείνον τον θαυμαστη..
Για τους φίλους, για όλα.
Κι ήταν όμορφη στιγμη. (:
Α ρε πατερα.... :))

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Προσεχε τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να το πάθεις..

Μόλις έπεσα, έλεγα άντε, ωραία, να κάνω κ καμια επέμβαση..
Να με έχουν όλοι στα όπα όπα.. Να καταλάβουν τι σημαίνω γι αυτούς...
Επιπολαιότητα.
3 μήνες μετά, έκανα την -υποτιθεται- τελευταία επίσκεψη στο γιατρό μου.

-Επεμβαση, μ είπε. Μυνησκος.
"Κάνε και άλλη μια μαγνητική, και τα ξαναλέμε την δευτέρα".

Ω Θεέ μου!
Μπορω να πω ότι έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου.
Όσο ήταν θεωρητικο αυτό, ήταν καλά.
Τώρα που έγινε πραγματικοτητα... Βλέπω ποσο θα ήθελα να είμαι απόλυτα καλά.

Ας είμαι ειλικρινης. Φοβάμαι.
Φοβάμαι το νοσοκομείο, τη νάρκωση, την ανάρωση, τις επιπτωσεις.
Ας γινοταν να το αποφύγω... :(
Αλλά καλά να πάθω!
Αυτο δεν ήθελα;;

Δεν είμαι καλά..
Πριν λίγο ξέσπασα..
Έκλαιγα για πολύ ώρα.. Κυρίως για την βλακεία που έκανα.. Που την ήθελα αυτή την επέμβαση.

Φοβάμαι πολυ.
Ξέρω πως όλα θα πάνε καλά, και πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος, και πως είναι για το καλό μου και.. και.. και...

Τεσπα.. Να εχετε καλό βράδυ.. Γιατί για μένα δεν προβλέπεται καθόλου καλό. Δεν μπορώ να γράψω μεγάλο κείμενο γιατί είμαι στο λάπτοπ...
xxx..