Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Και χορεύαμε βαλς....

Τι στιγμή, τι στιγμή!
Ήταν στην πενταήμερη μας.
Οι καθηγητές μας είχαν κλεισει ένα ρεμπετάδικο.. Μα το τι μουσική έπαιξε δεν περιγράφεται! Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα...
Κάποια στιγμή έπαιξε ένα βαλσάκι...
Παγώσαμε όλοι, και επιστρέψαμε στα τραπέζια μας. Η πίστα άδεια. Το ζευγάρι που τόλμησε ήταν δύο συμμαθητές, ξαδέρφια. Ακολούθησαν άλλοι δύο..
Ήθελα να χορέψω. Ήθελα πραγματικά.
-Έι, πάμε να χορέψουμε; είπα στον κολλητό.
-Εεε... Πάαμε.... Σάστισε ο καημένος.
Περπατήσαμε προς την πίστα... Ήθελε να χορέψει κυρίως για να ζηλέψει η πρώην, αλλά ήταν πολύ αμήχανος. Εγώ στον κόσμο μου.
-Δεν ξέρω να χορέυω μου είπε όταν αρχίζαμε.
Τον καθοδηγούσα... Και σιγά σιγά τα βήματα μας συγχρονίστηκαν. Του έδωσα τον έλεγχο χωρίς λόγια. Ο καβαλιέρος είναι αυτός που ελέγχει και τα δυο σώματα.
Βρήκαμε τον ρυθμό μας...
Η πίστα εντωμεταξύ είχε γεμίσει... Μαθητές, καθηγητές.. Ανάμεικτοι. Αγόρια, κορίτσια... Ακόμα και κορίτσια μεταξύ τους, αφού κάποιες δεν έβρισκαν πρόθυμους καβαλιέρους.
Ο κολλητός με κρατούσε απ' το μπράτσο.. Λες και παλεύαμε.
Τίναξα το χέρι του απαλά.
-Εχμ.. Που να σε πιάσω; Τόσο, μα τόσο αμήχανος..
-Εκεί καλά είναι. Έβαλα το χέρι του κάπου ανάμεσα στην πλάτη και τη μέση μου. Μην αγχώνεσαι. Του είπα και γέλασα. Γελάσαμε.
Συνεχίσαμε το χορό... Μεγάλο το κομμάτι που έπαιζε.
Ένιωθα τέλεια. Κι αυτός χαλάρωσε τελικά.
Καθόλου αμηχανία, ντροπή, και όλα τα συναφή.
Κι αυτό γιατί ξέραμε και οι δυο τι είμαστε.
Απλά δυο φίλοι, κολλητοί και μόνο. Τίποτα παραπάνω. Μόνο φιλία.
Εξώ ήξερα πως αγαπάει άλλη, αυτόε ήξερε πως είμαι ερωτευμένη με τον μεγάλο του ξάδερφο.
Ήταν τόσο τρυφερή στιγμή..
Ένα είδος συμβίωσης μεταξύ των δυο μας. Σαν να είμασταν ένα..
Μα ταυτόχρονα απλά φίλοι.
Έζησα μαγικά συναισθήματα...

(Όταν τέλειωσε το κομμάτι γυρίσαμε με χαρούμενο βήμα στο τραπέζι... Τον κρατούσα απ' το χέρι. Μάλλον τον τραβοκοπούσα.
Κι όταν γυρίζαμε στο ξενοδοχείο μου αποκάλυψε ότι η πρώην φασωνόταν μπροστά του με τον νυν.
Τον παρηγόρησα... Τον έκανα να νιώσει καλά.. Αλλά στενοχωρήθηκα πολύ γι αυτόν. Είμασταν και πάλι σαν ένα... )

Τις αναπολώ συχνά εκείνες τις στιγμές.
Δεν νομιζω πως θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ...

1 σχόλιο:

  1. φυσικά κ δεν θα τις ξεχάσεις κ φυσικά είναι υπέροχες τέτοιες στιγμές! όμως θα έρθουν κι άλλες τέτοιες κ καλύτερες;)
    να περνάς όμορφα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή