Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Όταν τα όνειρα είναι για να παραμένουν όνειρα.

Αυτές τις μέρες διάβασα διάφορα κείμενα για θέατρο..
Και ζωντάνεψε εκείνο το παλιό πάθος. :
Και προς τι η φάτσα αυτη; Ο δρόμος του θεάτρου είναι ένας δρόμος που δεν μπορώ να ακολουθήσω.
Απο επαρχία, τελείως ακατέργαστη.. Δεν έχω τις διασυνδέσεις.
Η αλήθεια είναι πως δεν το είχα σκεφτεί ποτέ επαγγελματικά, έως ότου...

-Εγώ στο λέω. Αυτήν εδώ είναι ίδια εγώ. Τα βήματά μου θ'ακολουθήσει, να μου το θυμηθείς. Τελευταία στιγμή θα παρατήσει και πανελλήνιες και όλα, και θα τρέχει σε δραματικές σχολές.

Αυτά είπε κάποιος γνωστός.
Καλα λόγια είχαν πει κι άλλοι, αλλά αυτός ήξερε!
Απο μικρός.. Δεν είχε αφήσει παράσταση για παράσταση..
Παρακολουθούσε διάφορα εργαστηρια σε μεγάλες πόλεις, και τώρα σπουδάζει σε μια ιδιωτική δραματικη σχολή...

Τότε ήταν που άρχισα να πιστεύω σε μένα... Πως βρήκα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάτι που μπορώ να κάνω καλά..
Όμως είναι τόσο άπιαστο το θέατρο για μένα... Ακόμη και η επαφή. Εδώ στην επαρχία.. Τόσο δύσκολο..

Τέλοσ πάντων.. Ήθελα να καταλήξω στο ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω... Γεννηθηκα στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμής.. Έτσι ώστε το μοναδικό μου προσόν (δεν τολμώ να το αποκαλέσω ταλέντο, είναι μεγάλη λέξη) να μείνει ανεκμετάλλευτο...

1 σχόλιο:

  1. καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λες για την επαρχία. αλλά δε σημαίνει ΤΙΠΟΤΑ απολύτως! αν το θες θα μπορέσεις να το κηνυγήσεις!!! και είμαι σίγουρη ότι έχς κι άλλα πολλά + ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή