Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Και χορεύαμε βαλς....

Τι στιγμή, τι στιγμή!
Ήταν στην πενταήμερη μας.
Οι καθηγητές μας είχαν κλεισει ένα ρεμπετάδικο.. Μα το τι μουσική έπαιξε δεν περιγράφεται! Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα...
Κάποια στιγμή έπαιξε ένα βαλσάκι...
Παγώσαμε όλοι, και επιστρέψαμε στα τραπέζια μας. Η πίστα άδεια. Το ζευγάρι που τόλμησε ήταν δύο συμμαθητές, ξαδέρφια. Ακολούθησαν άλλοι δύο..
Ήθελα να χορέψω. Ήθελα πραγματικά.
-Έι, πάμε να χορέψουμε; είπα στον κολλητό.
-Εεε... Πάαμε.... Σάστισε ο καημένος.
Περπατήσαμε προς την πίστα... Ήθελε να χορέψει κυρίως για να ζηλέψει η πρώην, αλλά ήταν πολύ αμήχανος. Εγώ στον κόσμο μου.
-Δεν ξέρω να χορέυω μου είπε όταν αρχίζαμε.
Τον καθοδηγούσα... Και σιγά σιγά τα βήματα μας συγχρονίστηκαν. Του έδωσα τον έλεγχο χωρίς λόγια. Ο καβαλιέρος είναι αυτός που ελέγχει και τα δυο σώματα.
Βρήκαμε τον ρυθμό μας...
Η πίστα εντωμεταξύ είχε γεμίσει... Μαθητές, καθηγητές.. Ανάμεικτοι. Αγόρια, κορίτσια... Ακόμα και κορίτσια μεταξύ τους, αφού κάποιες δεν έβρισκαν πρόθυμους καβαλιέρους.
Ο κολλητός με κρατούσε απ' το μπράτσο.. Λες και παλεύαμε.
Τίναξα το χέρι του απαλά.
-Εχμ.. Που να σε πιάσω; Τόσο, μα τόσο αμήχανος..
-Εκεί καλά είναι. Έβαλα το χέρι του κάπου ανάμεσα στην πλάτη και τη μέση μου. Μην αγχώνεσαι. Του είπα και γέλασα. Γελάσαμε.
Συνεχίσαμε το χορό... Μεγάλο το κομμάτι που έπαιζε.
Ένιωθα τέλεια. Κι αυτός χαλάρωσε τελικά.
Καθόλου αμηχανία, ντροπή, και όλα τα συναφή.
Κι αυτό γιατί ξέραμε και οι δυο τι είμαστε.
Απλά δυο φίλοι, κολλητοί και μόνο. Τίποτα παραπάνω. Μόνο φιλία.
Εξώ ήξερα πως αγαπάει άλλη, αυτόε ήξερε πως είμαι ερωτευμένη με τον μεγάλο του ξάδερφο.
Ήταν τόσο τρυφερή στιγμή..
Ένα είδος συμβίωσης μεταξύ των δυο μας. Σαν να είμασταν ένα..
Μα ταυτόχρονα απλά φίλοι.
Έζησα μαγικά συναισθήματα...

(Όταν τέλειωσε το κομμάτι γυρίσαμε με χαρούμενο βήμα στο τραπέζι... Τον κρατούσα απ' το χέρι. Μάλλον τον τραβοκοπούσα.
Κι όταν γυρίζαμε στο ξενοδοχείο μου αποκάλυψε ότι η πρώην φασωνόταν μπροστά του με τον νυν.
Τον παρηγόρησα... Τον έκανα να νιώσει καλά.. Αλλά στενοχωρήθηκα πολύ γι αυτόν. Είμασταν και πάλι σαν ένα... )

Τις αναπολώ συχνά εκείνες τις στιγμές.
Δεν νομιζω πως θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ...

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Όταν τα όνειρα είναι για να παραμένουν όνειρα.

Αυτές τις μέρες διάβασα διάφορα κείμενα για θέατρο..
Και ζωντάνεψε εκείνο το παλιό πάθος. :
Και προς τι η φάτσα αυτη; Ο δρόμος του θεάτρου είναι ένας δρόμος που δεν μπορώ να ακολουθήσω.
Απο επαρχία, τελείως ακατέργαστη.. Δεν έχω τις διασυνδέσεις.
Η αλήθεια είναι πως δεν το είχα σκεφτεί ποτέ επαγγελματικά, έως ότου...

-Εγώ στο λέω. Αυτήν εδώ είναι ίδια εγώ. Τα βήματά μου θ'ακολουθήσει, να μου το θυμηθείς. Τελευταία στιγμή θα παρατήσει και πανελλήνιες και όλα, και θα τρέχει σε δραματικές σχολές.

Αυτά είπε κάποιος γνωστός.
Καλα λόγια είχαν πει κι άλλοι, αλλά αυτός ήξερε!
Απο μικρός.. Δεν είχε αφήσει παράσταση για παράσταση..
Παρακολουθούσε διάφορα εργαστηρια σε μεγάλες πόλεις, και τώρα σπουδάζει σε μια ιδιωτική δραματικη σχολή...

Τότε ήταν που άρχισα να πιστεύω σε μένα... Πως βρήκα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάτι που μπορώ να κάνω καλά..
Όμως είναι τόσο άπιαστο το θέατρο για μένα... Ακόμη και η επαφή. Εδώ στην επαρχία.. Τόσο δύσκολο..

Τέλοσ πάντων.. Ήθελα να καταλήξω στο ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω... Γεννηθηκα στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμής.. Έτσι ώστε το μοναδικό μου προσόν (δεν τολμώ να το αποκαλέσω ταλέντο, είναι μεγάλη λέξη) να μείνει ανεκμετάλλευτο...

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Chain sms...

"Δεν σου ζητώ να μ'αγαπάς, η αγάπη δεν ζητιέται... Είναι το μόνο αίσθημα που στην καρδιά γεννιέται...Στείλε αυτό το μνμ σε 10 άτομα που αγαπάς όσο τίποτα άλλο..."

Ευχαριστώ που μου φτιάξατε τη μέρα. :)
Ε και; Τι που είναι έτοιμο μνμ??
Λεει να το στείλεις σε άτομα που αγαπάς όσο ΤΠΤ ΑΛΛΟ.
4 μου το έστειλαν... Και ξέρω ότι μ'αγαπάνε!
Πειρατίνα μου.. Ρούντι μου... Ευθυ μου... Ποπς μου... (L)
Κι εγώ σας αγαπάω μωε... Πάρα πολύ... Κι ας ειμαι ξινή της τελευταιες μέρες...
Ξέρετε πως είμαι εδώ αν χρειαστείτε κάτι!!!! Πάντα!!

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Κυκλοθυμία απλά.. χαχαχ... :'(

Ναι ναι... Το 'χω κ αυτο...
Διαβαζα τα παλια ποστ μου...
Και τι διαπίστωσα;
Ότι δεν έχω σταθερη άποψη.
Τη μια αγαπαω τους πάντες, την άλλη τους μισω.
Μια πιστεύω πως είχα μια τέλεια σχέση, κ λεω κ ευχαριστω, κ την αλλη κλαιω, κ αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί δεν πρόλαβα να δειξω, να πω, να κάνω όσα ήθελα..
Άραγε είναι απλά εφηβεία;
Ή κάτι δεν πάει καλά μ'εμένα;
Γελάω, στο επόμενο 5λεπτο βάζω τα κλάμματα, ετσι, και τουμπαλιν..

Τέσπα... Ετοιμάζομαι να βγω... (:
Καλα να περάσω.. Καλα να περάσετε κι εσείς, αν βγείτε.

Ορίστε κι ένα τραγουδάκι, που μου φτιάχνει το κέφι. (::


Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Γέλα, μαλάκα, γέλα!


Γέλα, εντάξει..

Αλλά αν είσαι αντρας, όπως καυχιέσαι συνέχεια, να μπορείς να το υποστηρίζεις.

Όχι μονο να γελας με τη νοημοσυνη τη δική μου..

Να 'σουν καλυτερος, να πω ενταξει.
Σε προκάλεσα να έρθεις στη θέση μου κι αρνηθηκες.

Απο κει και μονο φάνηκε ότι δεν ήξερες που παν τα τέσσερα.

"Βαριέμαι"

Αυτη ηταν η απαντηση σου.

Μπράβο βρε.. Συνέχισε έτσι.

Ξερεις και ο κολλητος μου με ειρωνευτηκε.

Αλλά αυτος ξέρει καλύτερο σκάκι, μπορει.

Κι όταν του έδειξα ότι μ'ενοχλει, απλά άρχισε να μου δειχνει στρατηγικές κινήσεις.

Και θα αναρωτιεστε γιατί το κάνω τόσο θέμα για μια παρτίδα σκάκι απλά..

Γιατί γενικά, μονο αυτό ξερετε να κάνετε. Να είστε στην απέξω και να γελάτε.

Όποιος είναι έξω απ' τον χορό, πολλά τραγούδια λέει.

Σοφός ο λαός.

Και το κάνετε πάντα.. Είτε είναι ένα παιχνίδι, είτε μια κατασταση, οτιδήποτε.

Μωε.. Θα κλεισω καμια μερα τα στόρια.. Και 2-3 άτομα θα κρατησω μεσα. Κ οι αλλοι να κουρευεστε, δεν με νοιαζει. Δεν θα σας αγαπαω. Όσο παιδιάστικο κι αν ακουγεται αυτό.

Αιντε πια. Δεν θα χαλιεμε με την ανωριμοτητα σας.

Απλά σήμερα ξεχίλησε το ποτήρι.

Μπορεί να μην μίλησα.. Αλλά όταν μιλήσω, δεν θα έχετε που να κρυστειτε!

Κοιταξ'τε τον εαυτό σας επιτέλους.!

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Μια ήρεμη μέρα...

έφτασε στο τέλος της!
Υπήρχε περιπτωση να μην ποστάρω; Καμια.
Όμορφη μέρα θα έλεγα πως ήταν...

Το πρωί μας πήγαν εκδρομή στην παραλιά..
Καφεδάκι (οκ, χυμος πορτοκάλι :p ), άραγμα.. Χαβαλές. :)
^Η φωτο ειναι έμπνευση της στιγμής... :p
^^To σταράκι είναι της Ευθυμίας.. Το ακυρο σανδάλι δικο μου, και το αθλητικο του Γιαννη... ;p

Kαι τ' απογευμα.. Δεν μας χωρούσε ο τόπος.
Οπότε.. Πήραμε το λεωφορείο, και κατεβήκαμε πάλι θάλασσα.

Το νερό ήταν υπέροχο, πρέπει να ομολογήσω! Ούτε ζεστό, ούτε κρύο.. Τέλειο.
Περασαμε πολύ όμορφα..
Βασικά ήταν αναλαφρη η ατμοσφαιρα.. Με πλακιτσα... Χαλαρα.
(-Εισαι σαν gay μ αυτο το γυαλι ρε μπουφο...
-Φύλλη... Εκείνο το παιδί θέλει να σε γνωρίσει.. Ελα.. Ελα.. Μην κοιτάς που είναι γύφτος, δεν μιλάει τη γλώσσα, σου ρίχνει καμια 30ρια χρονια.. Ταιριαζετε. Έλα να τον γνωρισεις!!)




Εδώ είμαστε εγώ και η Εύη.. Βασικά εγώ. Δεν ηθελε να βγει φωτο η κοπελα.. Αλλά δεν πτοηθηκα ιδιαίτερα!!! :p

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Beauty and the beast...

Remember the first dance we shared?
Recall the night you melted my ugliness away?
(τη θυμάσαι εκείνη τη νύχτα; Τότε ήταν που άρχισα να νιώθω όμορφη. Και εξωτερικά, και ψυχικά...)
The night you left with a kiss so kind (εκείνο το φιλί.. Αχ. )
Only a scent of beauty left behind (πλέον.. Τίποτα δεν έχει μεινει. Μόνο ένα άρωμα ομορφιας...)

Ah dear friend I remember the night
The moon and the dreams we shared
Your trembling paw in my hand
(κι έπειτα περπατούσαμε αγκαλιασμένοι, τόσον δρόμο.. Μπορεί να μας έβλεπαν.. Δεν με ένοιαζε!)
Dreaming of that northern land
Touching me with a kiss of a beast
(Όνειρο.. Δυσβάσταχτο)

I know my dreams are made of you
Of you and only for you
(Ναι... Ξέρεις, δεν μπορώ να με φανταστώ με άλλον. Με κανεναν).
Your ocean pulls me under
Your voice tears me asunder
(αχ... Η φωνή σου.. Τι μάγια, τι γητέματα...)
Love me before the last petal falls (Αγάπησε με πριν λήξει ο χρόνος μας. Πριν τον Σεπτέμβρη. : )

As a world without a glance
Of the ocean's fair expanse
Such the world would be
If no love did flow in thee
But as my heart is occupied
Your love for me now has to die
Forgive me I need more than you can offer me
(Τι ανόητος στίχος.. Είσαι πολλά περισσότερα απ' όσα χρειάζομαι... )

Didn't you read the tale
Where happily ever after was to kiss a frog?
Don't you know this tale
In which all I ever wanted
I'll never have
For who could ever learn to love a beast?

However cold the wind and rain
I'll be there to ease up your pain
(για πάντα θα 'μαι εδώ για σένα. Ίσως όχι σαν κοπέλα.. Μα σαν άνθρωπος, πάντα. )
However cruel the mirrors of sin
Remember beauty is found within
(η ομορφιά μπορεί να βρεθεί παντού. Τη βρήκα σ'εσένα.. Τη βρήκες σ' εμένα.. Και κάπου μας χάθηκε)

...Forever shall the wolf in me desire the sheep in you... (δεν έχω λόγια... )


Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Μόνο γιατί μου μίλησες..

Μόνο γι αυτό πετάω σήμερα.
Ναιιι..
Μαζί στο φροντηστήριο.. Κοινές ώρες.. Μα εσύ είσαι μεγάλος.. <3
Λατινικά εσύ, φυσική εγώ..
Τόσο διαφορετικοί, τόσο ίδιοι.
3 φορές το είπες τ' όνομα μου.
Και ήταν η πρώτη φορά που σ'ακουσα να το λες. Μπροστά μου.
Το έλεγες τόσο γλυκά.. Και δεν είναι ιδέα μου. Και η mother το ίδιο σχολίασε.
Επίσης ήταν η πρώτη φορά που προτεινες μόνος σου να ερθεις με τ'αμάξι μας..
Με φώναξες.. Με ρώτησες αν θα παω χωριο...
Αχ. <3
Τόσο γλυκος... αχ αχ αχ.
Και δευτερη φορα... οκ, τον φορτωσαμε και τον φίλο σου.
Και μετά στ' αμάξι... Σε ρώτησα...
-Μάθημα έχουμε τελικά;
-Δεν ξέρω... :S Μισο, θα παρω τον Τ τηλεφωνο...

Κάλεσε...

-Έλα, εχουμε μάθημα;
-.......................
-Ναι ρε μλκ... Πες μου όμως να πω και την Φύλλη...


Αααχ.. <3
Περιττο να πω ότι το όνομα μου δεν έχει ακουστει ποτε πιο όμορφα... Αχ.

Έχω χαζεψει. Τερμα. :

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

θαύμα.


Ένας ανθρωπος
έπεσε από σκάλα.. Και έσπασε τρεις σπονδύλους, σε πλάτη και σβέρκο.
Αφότου έπεσε, σύρθηκε 50 μέτρα, έφτασε στ' αμάξι, και τηλεφώνησε για βοήθεια.
Οι γιατροί λένε πως γλίτωσε η ζωή του από θαύμα.
Τώρα, στο νοσοκομείο, αν γυρίσει το κεφάλι του στο πλάι θα πεθάνει.
Είναι πολύ σοβαρά. :/
Και το κρίμα είναι πως ζούσε την οικογένεια του με το μεροκάματο..
Τώρα για τρεις μήνες τουλαχιστον θα είναι στο κρεβάτι...
Αλλά το σημαντικό είναι ότι έζησε.
Δεν θα άντεχα δεύτερο θάνατο, κουμπάρε, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα..
Όχι.
Τώρα το μονο που σου εύχομαι... είναι να 'σαι καλά!!!

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

[Χωρίς τίτλο]

Κρυώνω. Και φοβάμαι.
Δεν ξέρω τι.
Αλλά κλαίω συνέχεια. Ώρες τώρα. Μέρες.
Δεν θα πάω στους Epica, είπαν οι γονείς μου.
Λυπήθηκα πάρα πολύ... Το δέχτηκα όμως.
Είπαν πως δεν είμαι εντάξει. Πως αντιμιλάω.
Σκέφτηκε κανείς τους πόσο χειρότερη θα μπορούσα να ήμουν;
Σκέφτηκαν πως νιώθω αδικημένη όταν μου μιλάνε απότομα χωρίς να φταίω;
Συνδιασαν πως αυτός είναι ο χαρακτηρας μου;
Το άδικο δεν το σηκώνω.
Όποιος και να με αδικήσει θα αντιδράσω.
Φίλος, καθηγητής, γονιός. Οποιοσδήποτε.
Θα μπορούσα να συμπληρώσω εδώ "κι ο Θεος ο Ιδιος", μα θα νιώθω βλάσφημη.
Προσπαθώ να αλλάξω.
Να μεταμορφωθώ σ' ένα θλιμμένο ων που θα λέει πάντα ναι, και δεν θα μιλάει στους γονείς του για ότι το αφορά.
Τότε ίσως εκτιμήσουν τον αληθινό μου αυτό, αντι να προσπαθούν να τον αλλάξουν.
Ίσως εκτιμησουν την προηγούμενη ευθυτητα, και ειλικρίνια μου.
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω τίποτα πια.
Είναι σαν να χάνω το αποκούμπι μου.

Αυριο ήταν να πάμε μονοήμερη.
Αλλά για διάφορους λόγους ακυρώθηκε.
Πάλεψα όμως, πραγματικά προσπάθησα να πάμε.
Το μετέφερα σε μια φίλη που έλειπε.
Μου είπε πως αυριο αναλαμβάνει αυτη, για να πάμε την επόμενη εβδομαδα, κι έτσι.
Και το είπε μ'έναν τρόπο..
Λες και όσοι προσπαθησαμε σήμερα είμασταν ανικανοι.
Κι ομως..
Το πάλεψα ρε γαμώτο, και δεν υπήρχε εναλλακτική.

Επιπλέον, ήταν σήμερα τ'απογευμα να με πάει ο μπαμπας στην δίπλα πόλη να δω κάποιους φίλους.
Ακυρώθηκε, αφού τα είχα κανονίσει όλα.
Κλάμα, κλάμα, κλάμα..

Το Σάββατο τα κοριτσια θα πάνε magic.
Εγώ όχι.
Δεν το ζητάω καν απ' τους γονείς μου.
Δεν αντέχω να ακούσω το όχι.
Να μπω στην διαδικασία να παλέψω, να παρακαλέσω, να ανταλλάξω, να υποσχεθώ.
Όχι.

Και είναι απ΄ τις λίγες φορές που δεν έχω που να μιλήσω.
Δεν αντέχω.
Μόνη.. Τόσο μονη..
Και δεν ξέρω τι να κανω, πραγματικα.
Ακουω iced earth... Πάντα το κάνω όταν νιωθω χάλια.

Είναι λες και ένας τεράστιος οδοστροτήρας με τσαλαπάτησε πατόκορφα..
Όλα τα νιώθω γκρεμισμένα.
Κι έμπλεξα τόσο τα θέματα σ' αυτό το ποστ..
Ένα ποστ που μου αποκάλυψε ότι όλα πάνε στραβά.
Κι ότι δεν έχω κάποιον να με καταλαβει. :/

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

The path to decay.....

Seems like Im falling deeper, deeper inside myself
Feels like Im growing weaker, much weaker each day
Along the path to decay...


Ναι, μοιάζει σαν να βυθίζομαι μέσα μου..
Και νιωθω πως γίνομαι όλο και πιο αδύναμη, κάθε μέρα και περισσότερο...
Μέσα μου πάντα. Απ' έξω είμαι σκληρή, και καλά. Πφφ..
Στο μονοπάτι προς... Πως να το πω... Προς τον "μαρασμό";
Μαραίνομαι από μέσα.. Κι όταν αυτό φτάσει έξω, θα 'ναι πολύ αργά. Πάρα πολύ!!








Αυτό το τραγούδι μου αφιέρωσε ενας γνωστός... Απλά επειδή ξέρει πως μου αρέσει το συγκεκριμένο συγκρότημα. Έπεσε όμως μέσα... :/

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Γιατί ανοίγω την ψυχή μου εδώ;

Πραγματικά αναρωτιέμαι.
Όταν ξεκίνησα το blog, είχα σκοπό να παρουσιάσω τον κόσμο μου, τα αγαπημένα μου τραγούδια και αντικείμενα...
Ακομη είχα σκοπο να μιλάω για όνειρα και εντυπωσιακες ιδέες...
Που ειν' όλα αυτά;
Μήπως χάθηκαν πίσω απ' τη σκιά ενός έρωτα;
Ξεχάστηκαν. :/
Πλέον απλά εξομολογούμαι ότι συμβαίνει, και δεν μπορώ να εκφράσω αλλού.
Μου αρέσει κατα βάθος να μιλάω γι αυτόν.. Κι εδώ δεν μπορεί να με σταματήσει κανείς, να μου θέσει όρια!
Τώρα το τι κερδίζω.. Είναι αλλο θεμα!
Απλά μου 'εγινε συνήθεια..
Ότι συμβεί, το καταγράφω, και νιώθω πως το κρατάω αναλοίωτο στο χρόνο.
Χαζή πεποίθηση..... ://

Μπορώ να με ελέγξω. Καλό ή κακό;;

Δεν είμαι σίγουρη...
Σήμερα που είμασταν στο ίδιο μαγαζί για πρωινό, τον έκανα να νομίζει ότι αδιαφορώ.
Μίλησα στη φίλη μου για τις αγοροπαρέες μου, την ρώτησα διάφορα για τον ξάδερφο της...
Επικέντρωσα στο να τον κάνω να τα παίξει.

Βεβαιώθηκε πως με ακουγαν, όταν είπε ο κολλητός του:
-Ακούς μαλάκα;
Μάλλον έγνεψε...
-Μπράβο μαλάκα!!!

Και το μπράβο του.. Ήταν σαν να του έλεγε "καλά τα καταφερες"!
Χάρηκα τόσο πολύ... :D
Αν και δεν ξέρω γιατί, χάρηκα.
Μετράει η γνώμη του κολλητου, δεν μετράει;;

Πφφφ... Αναρωτιεμαι που θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορια. :/

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Ξέσπασμα. Εν ώρα άλγεβρας.

Με καταλαβαίνεις. Το ξέρω.
Νιώσαμε τα 'ιδια, περάσαμε τα ίδια.
Μόνο που δεν μπορείς να το δεχτείς. Δεν καταλαβαίνεις ότι πονάω, δεν θες να το πιστέψεις, με παίρνεις στ' αστεία.
Γιατί όμως το κάνεις αυτό;
Δεν έχω το δικαίωμα να νιώθω δυνατά πράγματα, ή μήπως δεν εχω τη δυνατότητα; Πιστεύεις ότι δεν έχω ευρύ φάσμα συναισθημάτων; Μπορεί.

Απογοητεύτικα.

Σου στάθηκα σ'εκείνες τος δύσκολες ώρες... Πόνεσα ,μαζί σου, ένιωσα πρωτόγνωρα πράγματα. Μέσα από σένα διαμαντάκι μου. Κι εσύ μου στάθηκες... Αλλά επειδή στο ζήτησα. όχι επειδή ένιωσες ότι σε χρειάζομαι.
Δεν μπορώ να καταλάβω γαμώτο...

Έγραφα θλιμμένα στιχάκια πριν... Τα είδες..
-Πφφφ.. Τι 'ν' αυτα!!!
Και γέλασες...
Δεν πιστεύεις ότι τα νιώθω, και με πληγώνεις.
-Ωχ μωρέ Γιαννη τώρα
σου απάντησα ενοχλημένη.
-Ωχ, τι έπαθες;
αναρωτήθηκες εσύ..
-Τίποτα
απάντησα κοφτά και έσκυψα, να μην δεις ότι έκλαιγα.
Βγήκα απ' την τάξη σκυφτή, δεν ήθελα να καταλάβεις ότι έκλαιγα για την "απόρριψη" σου. Θα προτιμούσα να με είχες ακουμπήσει στον ώμο συμπονετικά και να μου χαμογελούσες. Απλά.

Μόλις βρεθούμε μόνοι θα σου ζητήσω συγγνώμη που σου μίλησα απότομα. Απλά για να είμαστε καλά, να μπορώ να σου μιλάω. Γιατί δεν μπορώ αλλιώς... Είσαι πολλά για μένα... Κι απλά θα κάνω υπομονή, γι άλλη μια φορά..