Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Tο παρακάτω κείμενο απαγγείλαμε εγω και μια φίλη στην γιορτή της 25ης Μαρτίου.. Το γράψαμε οι ίδιες, ως παρουσίαση αυτοσχεδιασμού. Ούτε οι υπευθυνοι καθηγητές δεν ήξεραν τι θα παρουσιάσουμε. Το παραθέτω λόγω του ότι χάρηκα απ' τα ενθουσιώση σχόλια που μας έκαναν οι καθηγητες.. :D

Η μέρα της παρέλασης πλησιάζει. Με την προετοιμασία και την πραγματοποίηση της γιορτής, στο σχολείο επικρατεί εύθυμο κλίμα. Όλοι οι μαθητές έχουν στο μυαλό τους ότι θα χάσουν κάποιες ώρες μαθήματος.
Όταν πάλι έρχεται η ώρα της παρέλασης, οι περισσότεροι το κάνουν με το ζόρι. Δεν το θέλουν πραγματικά. Η ιδέα του να πάνε μια βόλτα, να πιουν έναν καφέ, ή ακόμα και να κοιμηθούν τους φαίνεται πιο ελκυστική. Απλά είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Ψάχνουν τρόπους ώστε να αποφύγουν αυτή την ανεπιθύμητη ρουτίνα.
Φυσικά, σήμερα, με τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής της γιορτές που μας κάνουν να χαλαρώνουμε τις περιμένουμε με ανυπομονησία, υποβιβάζοντας έτσι το νόημα και την αξία τους.
Καθώς όμως τα κάνουμε όλα αυτά, και κανονίζουμε πως θα περάσουμε πιο καλά τη συγκεκριμένη μέρα, νομίζω πως μπορούμε να αφιερώσουμε 5 λεπτά. 5 λεπτά για τόσες ζωές. Δεν φαίνεται πολύ. Δεν ακούγεται κουραστικό, κι ούτε είναι.
Κι όμως. Δεν το κάνει σχεδόν κανείς. Καθώς χανόμαστε στο σήμερα, ξεχνάμε το χθες. Ξεχνάμε πως όταν κάνουμε παρέλαση, δεν το κάνουμε για να ντυθούμε μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο και να βαδίσουμε μ’ ένα συγκεκριμένο βήμα μπροστά από ένα πλήθος συγγενών.
Το κάνουμε γιατί πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα, τα χρωστάμε σε ανθρώπους που έζησαν πολύ πριν, και ήταν πολύ πιο σοφοί και διορατικοί από μας. Και που δεν ήταν εγωιστές. Αφιέρωσαν τις ζωές τους, τις θυσίασαν, προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιποι. Σκοπός τους ήταν να σώσουν τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, εμάς τους ίδιους. Για να μας χαρίσουν απλόχερα την ελευθερία τους. Για να μην υπομείνουν άλλο την καταπίεση.
Έδωσαν τις ζωές τους για να μην αναγκαστούμε να ζήσουμε με τον άθλιο τρόπο που ζούσαν κι εκείνοι. Τόσες μάχες, τόσο αίμα, τόσος πόνος. Όλα είχαν τον ίδιο σκοπό. Την ελευθερία. Μια έννοια, μια ανάγκη, που όσοι αιώνες κι αν περάσουν παραμένει το ίδιο ανελέητα επιτακτική. Σχεδιάζουμε τις ζωές μας, κάνουμε όνειρα για το μέλλον, ξεπερνάμε τις δυσκολίες, υπολογίζοντας στην ελευθερία μας.
Φανταστείτε ότι ζούσαμε χωρίς ελευθερία. Η καθημερινότητα θα ήταν ένας άδειος καμβάς, κι εμείς ζωγράφοι, χωρίς τα πινέλα τους.
Από αυτοί τη ζωή μας έσωσαν εκείνοι οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας. Έτσι λοιπόν, το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι αυτούς είναι να τους αφιερώσουμε μερικές στιγμές της μέρας μας, και να σκεφτούμε πόσα πολλά τους χρωστάμε. Σε προσωπικότητες που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για μας. Λίγες στιγμές, και λίγη σκέψη. Δεν μας κοστίζει τίποτα. Αντίθετα, μας βοηθάει. Να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τη ζωή μας, και να συνειδητοποιήσουμε πόσα μπορούμε να κερδίσουμε. Αρκεί να έχουμε θέληση και πίστη στους σκοπούς μας.


To είπαμε σχεδόν πρόταση πρόταση.. Και το συνοδέψαμε με την "Ωδη στον Γ. Καραισκάκη" του Σαββόπουλου.













Παρακάτω μια φωτο δική μου και της Εύης την ώρα που γραφαμε το κείμενο..





Και εγώ την ώρα που το "λεγαμε".. (θα το προτιμούσα όρθια, και με κάποια κίνηση.. Αλλά το χτυπημένο πόδι με καθήλωσε στην έδρα...)




Υ.Γ. Ήθελα να τονίσω ότι έλεγα να μην ασχοληθώ καθόλου με αυτή την γιορτή.. Αλλά που. Αφού έχω παθος, απορώ γιατί το αρνιέμαι. Είναι πόρωση, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μεινω εκτος γιορτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου