Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Wish list.. :)

Προσωρινή. Έχω ακομα ένα Marie Claire ανέγγιχτο. χεχεχ...

-Ατζεντα. (το πηρα αποφαση, θα οργανωθω)
-All star μπεζ.. Ή ίσως λευκά. Θα δείξει.
-Ζακέτα μπορντώ πλεκτή
-Ζακέτα γαλάζια μακό
-Σωλήνας μπεζ
-Τζιν βερμούδα στενή ξεβαμμένη..
-Φλοράλ μπλουζάκι
-Φλοράλ φουλάρι
-Πουκαμισακι λεπτο καλοκαιρινο
-Τσάντα στιλ longchamp (μπεζ, ή μπορντώ, ή midnight blue..)
-μεγαλο ασημενιο δαχτυλίδι
-Κόκκινο κολιε με πέρλες, όχι πολύ φανταχτερο
- Κάποιο μπιζου που να θυμιζει Alice in Wonderland... Ισως σκουλαρικια-τραπουλοχαρτα..

Το μόνο πρόβλημα είναι.. Το πως θα πω στον μπαμπά μου πόσα σκοπεύω να χαλάσω! :p

Τον Γιαννη να τον ακους. Ξέρει.

Μιλουσαμε με μηνυματα εκεινη την ωρα.. Εγώ έξω, αυτός σπίτι.
Σε κάποια φάση κάτι έπαιξε.. Και δεν ήμουν καλά. Δεν του το είπα, μα το κατάλαβε.

"Καλά να περάσεις εσύ, και άσε τους άλλους να λένε. Οκ, κοίτα την πάρτη σου και μια φορά. Δωσ'του να καταλάβει τι έχει δίπλα του!!"

Ένιωσα τόσο όμορφα... Μου είπε αυτό ακριβώς που είχα ανάγκη ν'ακούσω.
Καταλαβα πόσο σπουδαίος άνθρωπος είναι. Πόσο σπουδαίος φίλος ειναι το ήξερα.
Α, ρε Γιαννη.... Να 'σαι καλα!




Πεφτει πεφτει πεφτειιιιιιιιιιιιιιιιιιι :D

Κ μιλαω για εκείνη την κόκκινη γραμμούλα που δείχνει τα κιλά στην ζυγαριά μου.
63 κιλά σήμερα!
Που σημαινει... 2 κιλά σε μια εβδομάδα!
Ναι ναι ναι!!!! :D
Κ ευχομαι να συνεχισει ετσι..
Χαρηκα τοσο πολυ....
Αχ!
Κι αυριο θα παω για ψωνια... Ίσως ανεβάσω και wish list... :D
(ΑΝ καταφερω να φτιαξω με τοσα π θελω να παρω... Όσες θελετε προτεινετε μ κομμάτια π θεωρειτε σημαντικα.. )

xxx!
:D

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Tο παρακάτω κείμενο απαγγείλαμε εγω και μια φίλη στην γιορτή της 25ης Μαρτίου.. Το γράψαμε οι ίδιες, ως παρουσίαση αυτοσχεδιασμού. Ούτε οι υπευθυνοι καθηγητές δεν ήξεραν τι θα παρουσιάσουμε. Το παραθέτω λόγω του ότι χάρηκα απ' τα ενθουσιώση σχόλια που μας έκαναν οι καθηγητες.. :D

Η μέρα της παρέλασης πλησιάζει. Με την προετοιμασία και την πραγματοποίηση της γιορτής, στο σχολείο επικρατεί εύθυμο κλίμα. Όλοι οι μαθητές έχουν στο μυαλό τους ότι θα χάσουν κάποιες ώρες μαθήματος.
Όταν πάλι έρχεται η ώρα της παρέλασης, οι περισσότεροι το κάνουν με το ζόρι. Δεν το θέλουν πραγματικά. Η ιδέα του να πάνε μια βόλτα, να πιουν έναν καφέ, ή ακόμα και να κοιμηθούν τους φαίνεται πιο ελκυστική. Απλά είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Ψάχνουν τρόπους ώστε να αποφύγουν αυτή την ανεπιθύμητη ρουτίνα.
Φυσικά, σήμερα, με τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής της γιορτές που μας κάνουν να χαλαρώνουμε τις περιμένουμε με ανυπομονησία, υποβιβάζοντας έτσι το νόημα και την αξία τους.
Καθώς όμως τα κάνουμε όλα αυτά, και κανονίζουμε πως θα περάσουμε πιο καλά τη συγκεκριμένη μέρα, νομίζω πως μπορούμε να αφιερώσουμε 5 λεπτά. 5 λεπτά για τόσες ζωές. Δεν φαίνεται πολύ. Δεν ακούγεται κουραστικό, κι ούτε είναι.
Κι όμως. Δεν το κάνει σχεδόν κανείς. Καθώς χανόμαστε στο σήμερα, ξεχνάμε το χθες. Ξεχνάμε πως όταν κάνουμε παρέλαση, δεν το κάνουμε για να ντυθούμε μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο και να βαδίσουμε μ’ ένα συγκεκριμένο βήμα μπροστά από ένα πλήθος συγγενών.
Το κάνουμε γιατί πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα, τα χρωστάμε σε ανθρώπους που έζησαν πολύ πριν, και ήταν πολύ πιο σοφοί και διορατικοί από μας. Και που δεν ήταν εγωιστές. Αφιέρωσαν τις ζωές τους, τις θυσίασαν, προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιποι. Σκοπός τους ήταν να σώσουν τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, εμάς τους ίδιους. Για να μας χαρίσουν απλόχερα την ελευθερία τους. Για να μην υπομείνουν άλλο την καταπίεση.
Έδωσαν τις ζωές τους για να μην αναγκαστούμε να ζήσουμε με τον άθλιο τρόπο που ζούσαν κι εκείνοι. Τόσες μάχες, τόσο αίμα, τόσος πόνος. Όλα είχαν τον ίδιο σκοπό. Την ελευθερία. Μια έννοια, μια ανάγκη, που όσοι αιώνες κι αν περάσουν παραμένει το ίδιο ανελέητα επιτακτική. Σχεδιάζουμε τις ζωές μας, κάνουμε όνειρα για το μέλλον, ξεπερνάμε τις δυσκολίες, υπολογίζοντας στην ελευθερία μας.
Φανταστείτε ότι ζούσαμε χωρίς ελευθερία. Η καθημερινότητα θα ήταν ένας άδειος καμβάς, κι εμείς ζωγράφοι, χωρίς τα πινέλα τους.
Από αυτοί τη ζωή μας έσωσαν εκείνοι οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας. Έτσι λοιπόν, το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι αυτούς είναι να τους αφιερώσουμε μερικές στιγμές της μέρας μας, και να σκεφτούμε πόσα πολλά τους χρωστάμε. Σε προσωπικότητες που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για μας. Λίγες στιγμές, και λίγη σκέψη. Δεν μας κοστίζει τίποτα. Αντίθετα, μας βοηθάει. Να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τη ζωή μας, και να συνειδητοποιήσουμε πόσα μπορούμε να κερδίσουμε. Αρκεί να έχουμε θέληση και πίστη στους σκοπούς μας.


To είπαμε σχεδόν πρόταση πρόταση.. Και το συνοδέψαμε με την "Ωδη στον Γ. Καραισκάκη" του Σαββόπουλου.













Παρακάτω μια φωτο δική μου και της Εύης την ώρα που γραφαμε το κείμενο..





Και εγώ την ώρα που το "λεγαμε".. (θα το προτιμούσα όρθια, και με κάποια κίνηση.. Αλλά το χτυπημένο πόδι με καθήλωσε στην έδρα...)




Υ.Γ. Ήθελα να τονίσω ότι έλεγα να μην ασχοληθώ καθόλου με αυτή την γιορτή.. Αλλά που. Αφού έχω παθος, απορώ γιατί το αρνιέμαι. Είναι πόρωση, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μεινω εκτος γιορτής.

Love Lyrics...

Εμπνευση στην ωρα της φυσικής...

"I wish I had an angel, for one moment of love.. I wish I had your angel tonight..."

"Love was when I loved you.. One true time I hold you.. [...] You'r here.. There's nothing I fear.. You are safe in my hands and my heart will go on and on.."

"They say that Disney world is the happiest place on earth. Obviously, they've never been in your arms.."

"Remember the firts dance we shared.. Recall the night you emptied my ungliness away.. You left behind with a kiss so kind.. Only a scent of beauty left behind.. "

"You leave me breathless when you close the door it feels just like you took the air out of the room with you.. Breathless.. "

(θα κανω edit αργοτερα να βαλω κ πικ... )

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Αγαπάω.. [...]

-Τους φίλους μου.
-Το σχολειο. Όσο παράδοξο κι αν ακουγεται.. Με ότι συνεπάγεται αυτό φυσικά.
-Το βλέμμα του όταν με πιάνει να τον κοιτώ..
-Τις κερασιές.. Ανθισμένες..
-Το μπλε-ελεκτρικ..
-Τα χειροποιητα κοσμηματα που μου δωριζει η μαμα μου..
-Το βιβλιο με παρτιτουρες που μου εδωσε η Ευθυμία.
-Τα σκουφάκια, αν και δεν είναι εποχή τους.
-Την μπλουζα της Vogue.
-Το κυπαρρισί.
-η μαύρη σοκολάτα (αν και ελπιζω να μην ξαναφαω σύντομα)
-Το παρτέρι στην αυλή μου.
-Τα τραγούδια του Βασίλη, των Epica..
-Ο κουμπαρας-δώρο από την Αννα και την Ευθυμία.
-Το κινητο μου.
-Το ipod μου..
-Τις μεγάλες τσάντες μου..
-Το μαύρο-φλοραλ ημερολόγιο μου.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Το ποστ της φιλιας.. (:

Ένα ποστ εμπνευσμένο απ' το e-girl..
Για τους φίλους μου.
τους αποδεδειγμένους. (:
Σε τυχαία σειρά. :p
1: Πόπη.
Εδώ δυσκολεύομαι.. Ειναι απλα απεριγραπτη. <>
Εγώ και η Πόπη στον χορό της 3ης Λυκείου..

Όταν είχε χιονισει.. :D

Αποκριες..
2) Γιάννης.
Ένα φοβερό παιδί.. Πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, μέσα σ' όλα, και παρ' όλα αυτά προσγειωμένος και "καλό παιδί". Με κάνει να γελάω.. Με προτιμάει απ' τις ρηχές θαυμαστριες του. :) Ειδικά τώρα που δεν έχω πολλές επαφές με τον έξω κόσμο.. Μου κάνει παρεα. Περισσότερο απ΄ όλους θα έλεγα.. Με νοιαζεται.. Αλλα είναι αμιβαίο.. (:

Αποκριες..


3. Ευθυμία.
Η χαρά της παρέας. Το χαζοχαρούμενο μας.. Η νότα της ευτυχίας.. Τρέλα και κορδέλα.. Όπως θέλετε πείτε το... <>

Καρναβάλια..

Σπίτι της.. Σε στιγμές έμπνευσης. χαχαχ.. Αυτή μου κάνει το μαλλί αμέριμνη, κι εγώ τραγουδαω..



4. Άννα.
Η Άννα είναι.. είναι. Είναι τα πάντα για μένα. Είναι στήριξη, είναι όριο, είναι η φωνή της λογικής, είναι η αξιοπρέπεια μου, είναι αυτή που με συγκρατεί. Είναι ένας ανθρωπος που αν χάσω δεν ξέρω τι θ'απογίνω.. Πάντα κοντά μου, χωρίς όρους.. Πάντα σωστά τοποθετημένη στα προβλήματα μου προσφέρει απλόχερα λύσεις..

Αννα κι εγώ, σπίτι της Ευθυμίας..

Αννα κι εγώ.. Στο δίπλα χωριό. χαχαχ.. Θραύση κάναμε εκεινο το βράδυ.. Η Άννα βασικα. Κ κοντα στον βασιλικο ποτηστικε κ η γλαστρα..

Περσινη φωτο.. Μετά το δίωρο Αγγλικων.


5. Γιάννης..

Πρώτος ξάδερφος της Αννας.. Γελιο ως εκεί που δεν πάει. Μου ανεβάζει την αυτοπεποιθηση με όμορφο τρόπο.. Χωρις να με βλέπει ερωτικά, με βλέπει όμορφη. Και μου το λεει. (: Ήταν κοντα μου στην πρώτη μου "σχεση".. Στις δυσκολες ώρες.

Εγώ κι ο Γιάννης την τσικνοπέμπτη..


Στο σχολείο.. (:

Τέλος.. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους.. Επειδή απλά ΥΠΑΡΧΟΥΝ στη ζωή μου... (: (:







Ανορεξική με θέλετε; Μπορώ!

-Κοίτα μαμά, τα παιδιά μου έφεραν ταρτάκια ακτινίδιο.. Τα γαπημένα μου.. < 3
-Αμάν βρε Άννα, κοπέλα μου!!! Μην της φέρνετε γλυκά.. Δεν τα παίρνεις στο σαλόνι να τα φάτε εσείς που είστε σαν οδοντογλυφίδες?? Δεν χρειάζεται να φάει άλλα η Φύλλη..

Πρώτο σοκ.

-εε.. Ναι, τωρα το καλοκαιρι είναι ευκαιρία να κινηθείτε, να χασετε κανα κιλό..
-Γιατί βρε θεια.. :( Αφού είμαστε πολύ λεπτα, και τα 3... :(
-Όχι εσείς βρε... Σπόντα ήταν, να τ'ακούει η κόρη μου, μπας κ συνηδητοποιησει ότι πρέπει να γυμναζεται...

Τελειωτικό χτύπημα.

Ναι, πληγώθηκα να τ'ακουω αυτά απ' το στόμα της ίδιας μου της μάνας.
Μπορεί η Αννα και η λοιπή παρέα να χτυπιέται ότι δεν ειμαι χοντρή, αλλά δεν με νοιάζει πλέον τι λένε. Καθόλου.
Θα αδυνατίσω, για να της αποδείξω ότι μπορώ.
Ότι δεν είμαι κάτι το αβουλο που μπορεί να προσβάλει με κάθε ευκαιρία.
Γιατί αν αντιδρά έτσι η ίδια μου η μητέρα, φαντασου τι μπορεί να κάνουν οι άλλοι..
Ίσως να φτάσω στην ανορεξία. Δεν με νοιάζει αυτή τη χρονική στιγμή.
Με έχει απογοητεύσει ο εαυτός μου..
Θέλω να εξαφανιστεί κάθε ίχνος λίπους πάνω από το σώμα μου.
3 μέρες πάει αυτή η δουλειά.. Προσπαθώ να παίρνω όση τροφή μου είναι απαραίτητη.
Κ ξέρω ότι αυτή τη φορά δεν θα σταματησω αν δεν πιάσω στόχο.
Αυτές τις μέρες αρνήθηκα 2 φορές να φάω πιτόγυρο...
Κ έμεινα μόνη σπίτι, ενώ όλο το σόι ήταν στης θείας μου, για να μην φάω γλυκό.
Μπορεί να νιώθω άδεια, και σωματικά και ψυχικά, αλλά δεν με ενδιαφέρει. Το αποτέλεσμα θα με ανταμείψει.
Ή τουλάχιστον θα κλείσει τα στόματα. Της μητερας μου.. Εκείνου του συμμαθητη που με αποκάλεσε χοντρή της προάλλες...
Πάει η κοπελίτσα που ξέρατε. Παν αυτα.

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Aγαπάω κι αδιαφορώ..

http://www.youtube.com/watch?v=SX0Pw-BLumg

Ενα τραγούδι που θα ήθελα να μοιραστω μαζί σας..
Το νοιωθω να μιλάει στην ψυχή μου..



Αγαπάω κι αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είναι η πιο απλή του κόσμου συνταγή
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο σ' το λέω ν' αγαπάς

Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο σ' το λέω ν' αγαπάς

Αγαπάω κι αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά

Και μη μας τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Αγαπάω κι αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Που πας καλή μου με τα πέδιλα του σκι?????

Αυτό θα έλεγε όποιος με έβλεπε εκείνο το Σάββατο.
Εγώ και το σκι.. ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ!!!

Αλλά ήθελα πειράματα...
Έπεσα την πρώτη φορά, δεν πτοήθηκα! Keep going on που λέμε.
Τρομάρα μου!

Την δέυτερη φορά που έπεσα... Ήταν το οριστικό.
Για να μην τα πολυλογώ... Περνάω τις μέρες μου στο κρεβάτι.. Στο σχολείο πάω επιλεκτικά στα σημαντικά μαθήματα...
Τεντώθηκαν οι χιαστοί μου. Γενικά υπάρχουν πολλές κακώσεις στο γόνατο μου. Μάλλον λόγω της ηλικίας μου θα επανέλθουν όλα μόνα τους. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμη... Υπάρχει η περίπτωση να κάνω και επέμβαση...

Γενικό συμπέρασμα: Αν δεν μάθω να κάνω σκι θα σκάσω!! Δεν θα περάσει το δικό τους!
χαχαχαχαχαχ....

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Όταν σε μια παρέα 6 ατόμων...

Τα 4 τα φτιάχνουν μεταξύ τους... Τι γίνεται??
Η παρέα μένει ίδια??
Μπορεί?

Τόσα καινούρια δεδομένα που δεν μπορώ να συνηδητοποιήσω...
Όλα είναι τόσο μπερδεμένα...

Αυτό που εύχομαι όμως είναι να είναι και οι 4 τους ευτυχισμένοι.. Γιατί τους αγαπάω όλους υπερβολικά πολύ, και να καταφερει η παρεούλα μας να επιβιώσει και μετά απ' αυτό....

Τελικα ποιος ο λόγος να κρύβομαι;

Αργησα να το καταλαβω... Μα κρύβομαι πίσω απ' το δαχτυλάκι μου, και το βρίσκω γελοίο..

Έχω να σε δω μια εβδομάδα.
Αυτα είναι.. Εκδρομες, διασκέδαση..
Μου λείπεις. Και οι αμφιβολίες με τριβελλίζουν...
Ίσως την ώρα που κοιταω τις φωτος σου στο κινητό μου και σε σκεφτομαι εσύ να κοιμάσαι με κάποια άλλη..
Είσαι πολύ μακριά για να το ελέγξω.

Μπορεί όσοι σε ξέρουν καλά να το αποκλείουν... Αλλα και πάλι ανησυχώ.

Το θέμα είναι... Ότι είσαι σημαντικός για μένα.
Και θα σε διακδηκήσω μόλις επιστρέψεις...
Γιατί απλά δεν μου είσαι τόσο αδιαφορος όσο σου δείχνω. Να το θυμασαι αυτό.

-Μήπως ενοχλώ; Θες να ετοιμαστεις;
-Όχι όχι! Απλά τωρα πάω να κάνω ένα μπάνιο... θα σου στειλω μετά.. οκ??

Οκ του είπα.
Και περίμενα ξύπνια...
Αλλά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. :

Αποκοιμηθηκα... Δεν μπορουσα να περιμένω άλλο...

Μα το πρωί... Με περιμενε μια έκπληξη!
1-45 μήνυμα από σένα...

"Κοιμάσαι;"

Μπορεί να μην έλεγε πολλά, αλλά για μένα ήταν σημαντικό.
Ίσως να μην μου έστειλες στο σπιτι σου...
Μα με σκέφτηκες όταν ήσουν στο λεωφορείο.. Μαζί με όλη την παρέα σου.. Μαζί με όλα τα παιδιά με τα οποία θα περνούσες την 7ήμερη σου...

Όταν γυρίσεις... Πολύ απλά θα σου δείξω τι νιώθω. Και μετά χειρισου το όπως εσύ θέλεις. :))