Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Τι ξέρεις άλλωστε εσύ από τρένα...

Κάποτε έρχεται ένα τρένο
Και λες αυτό επιτέλους είναι για μένα
Μα το εισητηριο είναι κομμένο
Τι ξέρεις άλλωστε εσύ από τρένα...
Πάντα έβλπα τις φίλες μου να αλλάζουν αγόρια σαν τα πουκάμισα.
Μ'εμένα ασχολιόταν μόνο κάτι τυπάκια δήθεν εναλλακτικοί, εντελώς αποκρουστικοί στα δικά μου μάτια.
Και δωσ'του κλάμα και πόνος... Γιατί πίστευα ότι ήμουν η χοντρή, άσχημη και ξενέρωτη φίλη των διάσημων.
Μετά... Μετά κατάλαβα πως είχα αξιοπρέπεια, γι αυτό έφτασα στην πρώτη λυκείου χωρίς καμία σχέση. Είχα ισχυρό χαρακτήρα, και κάποια ιδανικά. Δεν ήμουν αυτή που θα έκανε μια φάση κι ύστερα θα την έπεφτε στον δίπλα, και μετά θα καθόταν σ' έναν τρίτο... Αυτό είναι λες και το διαισθάνονται τ'αγόρια. Έτσι μου είπε κάποιος, κι είχε δίκιο.
Κι έπειτα, αφού πίστεψα κατά κάποιο τρόπο σ' εμένα, αν και καταβάθως ήξερα πως δεν έπρεπε, έκανε αισθητή την παρουσία του αυτός.
Γιατί τα λέω όλα αυτα θα μου πείτε...
Μα για να επεξηγήσω να στιχάκια της αρχής.
Τότε ήταν που ένιωσα πως "έφτασε η ώρα μου" γιατί όντως ήταν ο καιρός που ένιωθα ερωτεύσιμη και σημαντική...
Και μετά διαπίστωσα ότι το εισητήριο ήταν όντως κομμένο.
Μου μπήκα η παράλογη ιδέα -ισώς εντελώς λογική, δεν θα μάθω ποτέ- ότι θα προτιμούσε να είναι με κάποια από τις φίλες μου. Τραγικό, δεν άντεχα στην ιδέα.
Τελειώσαμε.
Γιατί εγώ δεν ξέρω από τρένα...
Ούτε είμαι ο άνθρωπος που θα οργανώσει ολόκληρη συνομοσία για να διαπιστώσει τι σκέφτεται ο άλλος. Εγώ νοιαζόμουν για τα απλά πράγματα... Τι έλεγε... Που κοιτουσε.
Τα αισθήματα μου γι αυτόν δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο.
Απλά προστάτευσα τον εαυτό μου. Θέλησα να δώσω τέλος στον μόνιμο πόνο της αμφιβολίας. Πάλι πονάω βεβαια, αλλά θα σταματήσω. Κάποτε.
Μπορεί να είμαι τρελή. Δεν ξέρω καν αν κάνω το σωστό. Κι ούτε θα μάθω ποτε.
Αλλά νοιώθω πως δεν έχει τελειωσει τίποτα ακομη ουσιαστικά.
Ελπίζω για μια συνεχεια. :)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου