Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Μπρουτζινος Καβαλαρης

Ίσως κάποιοι να έχετε ακουστά το συγκεκριμένο βιβλίο... Ή ίσως το ομώνυμο ποίημα του Πούσκιν.
Ορίστε ένα βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε ρομαντική ψυχή.
Με λίγα λόγια... Ο Αλεξάντερ είναι στρατιωτης στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο... Και η Τατιάνα μια γεναία Ρωσσίδα. Η αγάπη τυος φουντώνει σε αντίξοες συνθήκες, όπου η δουλειά, η καταγωγή και η σχέση του Αλεξάντερ με την αδερφή της Τατιάνα δεν τους επιτρέπουν να είναι μαζί. Η αγάπη τους όμως βρίσκει διεξόδους να εκδηλώνεται, και κάνει κάθε αναγνώστη να πιστεψει στη δύναμη της αγάπης.
Έγινα μέλος σ ενα group στο facebook που λεγόταν "If Alexander Belov Barrington Really Existed, I Would Die Hapilly", και με αντιπροσωπεύει εντελώς. Είναι πραγματικά ο άντρας που όλες θα θέλαμε, όλες θα σκοτώναμε για να αποκτήσουμε... Γιατί απλά έχει ένα μοναδικό τρόπο να αγαπά, και να προστατευει την αδύνατη Τατιάνα.

Πέρα απ' αυτό... Στο βιβλίο υπάρχουν κάποιοι στίχοι του Πούσκιν:

Όποιο δρόμο κι αν διαλέξω
ο μπρούτζινος Καβαλάρης θα με κυνηγάει
βροντώντας τα διδερικά του μέσα στη νύχτα
ώσπου να χάσω τα λογικά μου...

Με αγγίζουν αυτοί οι στίχοι. Με κάνουν να θυμάμαι πόσα χρόνια προσπαθούσα να ξεπεράσω τον έρωτα μου, πριν τελικά καταλείξω μαζί του, σε κάτι τόσο όμορφο, αν και σύντομο. Μόνο που δεν έχω χάσει τα λογικά μου ακόμη. Άλλο ένα σημάδι ώστε να περιμένω συνέχεια.

Και το βιβλίο τελειώνει ως εξής:

Κι ο Μπρούτζινος Καβαλάρης σταμάτησε επιτέλους το ποδοβολητό του.

Το μόνο που ξέρω είναι πως στον άνθρωπο που αφιερώσω αυτή τη φράση... Θα είναι αυτός που θα με κάνει να νιώσω σαν την Τατιανα. Απλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου