Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Μ' ένα γλυκό σου φιλί μ'έχεις στείλει...

Έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη...

Ναι ψυχή μου... Με μαγεύεις.
Θυμάμαι την πρώτη φορά... Στεκόμασταν... Και μετά μου ψιθυρισες τόσο τρυφερά "έλα εδώ"... Και ένιωσα πως μπορούσα να κρυφτώ στην αγκαλιά σου. Ότι απο κει μέσα μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο. Μαζί να τον κατακτήσουμε!
Και μετά έκανα λίγο πίσω... Ειχα ανάγκη το πολυπόθητο φιλί σου. Κι εσύ. Έσκυψες, με φίλησες... Με τραβηξες κοντά σου. Το είχα ανάγκη το άγγιγμα σου. Σε είχα ανάγκη.
Κι εκείνη τη στιγμή ένιωθα τόσο τέλεια...

Όσο για την δεύτερη φορά.. Εκεί ήταν που το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ίσως να μην είχα ονειρευτεί ποτέ κάτι τόσο όμορφο. Αλλά συνέβη. Ναι, μου συνέβη.
Με κράτησες σφιχτά πάλι... Και με φίλησες. Από κάθε άποψη, όλα ήταν τέλεια. Ο κοινός ριθμός μας... Τα σώματα μας μαζί... Σε ένιωθα τόσο αληθινό... Νόμιζα πως αυτή η στιγμή δεν θα τέλειωνε ποτε... Γιατί πολύ απλά δεν ήθελα να τελειωσει.

Ύστερα άκουσα βήματα. Ήξερα πως έπρεπε να σταματήσω να σε φιλάω. Αλλά δεν μπορούσα. Ήταν απλά κάτι πάνω από μένα. Δέν μπορούσα να απομακρυνθώ απ' τα χείλη σου.
Όταν ο καταστροφέας της μαγείας πλησίασε αρκετά, με έσπρωξες εσύ λίγο πιο πέρα. Σωστή κίνηση, ήξερες πως δεν ήθελα να εκτεθώ έτσι. Μα συνέχισες να με κρατάς στην αγκαλιά σου. Και πάλι κατάλαβες ότι δεν άντεχα να σε έχω δίπλα και να μην σε αγγίζω. Και ένιωθα τόσο όμορφα όταν με είχες αγκαλιά μπροστά στον περίεργο συμμαθητή μου. Μου έδωσες την αίσθηση ότι είσαι περίφανος για μένα. Ότι ήθελες να ξέρω ότι σου ανήκω. Γιατί σου ανήκω. Ότι δεν ντρέπεσαι για μένα. Κι αυτό είναι τόσο σημαντικό για μένα...

Μην φύγεις. Μείνε κοντά μου λίγο ακόμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου