Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Τα παιδιά είναι τόσο "κακά"

Μια απλή φράση... Με τόσο μεγάλο νόημα.
Ακόμη μια προσωπική ιστορία... Που δεν ενδιαφέρει κανέναν...
Θέλω μόνο να τα βγάλω από μέσα μου.

Ένας συμμαθητης μου... Έχει πρόβλημα. Γιος καθηγητών είναι. Το τονίζω.
Τι πρόβλημα έχει δεν μας λένε... Πάντως παθαίνει κρίσεις...
Και εγκεφαλικά... Είναι κάπως ποιο ανώριμος. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Πάντως δεν είναι αυτό που λέμε "καθυστερημένο". Συζητάς άνετα μαζί του.

Οι καθηγητές τον βοηθάνε όσο μπορούν, γιατί πολύ απλά κι αυτός κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια. Οι συμμαθητές μου θυμώμουν. Τον βλέπουν ανταγωνιστικά. Συκοφαντούν τους καθηγητές... Ότι του δίνουν θέματα γιατί είναι γιος καθηγητών. Μα δεν ισχύει τίποτα τέτοιο. Δεν λώ πως εγώ είμαι Αγία... Αλλά εγώ και μια φίλη καταβάλουμε την μεγαλύτερη προσπάθεια να είμαστε καλές μαζί του. Πραγματικά προσπαθούμε να τον κάνουμε να αισθανθεί όμορφα. Και συνήθως τα καταφέρνουμε (γιατί μια γυναίκα όλα τα μπορεί, αλλά αυτό το θέμα θα το πιάσω αργότερα), μα δεν είναι αρκετό.

Σήμερα ξεσπάθωσα. Πρώτη φορά φώναζα έτσι στην τάξη. Την ώρα που το παιδί απουσίαζε -κρίση πάλι- οι ανόητοι συμμαθητές βρήκαν την ευκαιρία να παραπονεθούν για την ειδική μεταχείρηση του. Είπα τα πράγματα με τ' όνομα τους, και είμαι περήφανη, γιατί συνήθως ντρέπομαι να υψώσω το ανάστημα μου. Σήμερα το έκανα, και ύστερα είδα αποτέλεσμα. Χάρηκα τόσο πολύ.. :)

Σήμερα... Όταν ρώτησαν τα παιδιά που είναι, και η μαθηματικός απάντησε "έχει πάλι κρίση" πόνεσα μέσα μου. Και δεν το περίμενα. Πόνεσα, γιατί τον έχω δει σε κρίση. Άθελα μου. Ξέρω πως είναι.
Πέρσι... Ίσως πρόπερσι... Τον έπιασε πάλι κρίση... Η μητέρα του (καθηγήτρια αγγλικών... Με μεράκι... Εκπληκτικός άνθρωπος, πραγματικά... Ελάχιστοι τέτοιοι υπάρχουν) τον στήριζε... Πέρασαν γρήγορα τη σάλα.. Δεν είδαν εμένα και την φίλη μου. Το βλέμμα της ανήσυχο.... Πονεμένο... Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος... Τον έβγαλε έξω... Έμειναν στ' αμάξι τους. Την μορφή της δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Θυμάμαι εκείνη τη φορά... Κάθε φορά που μας μιλάει για την αγάπη...

Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο στο πληκτρολόγιο... Νιώθω ότι θα σπάσω. Θα σπάσω στην ιδέα του βάρους που κουβαλάνε αυτοί οι δύο φοβεροί καθηγητές... Οι φοβεροί άνθρωποι. Που μας διδάσκουν την αγάπη, εκτός των αντικειμένων τους. Που βλέπουμε την αγάπη στα μάτια τους. (ένα περιστατικό που θα 'θελα να μοιραστώ... Είμασταν στο θέατρο, για πρόβα. Υπεύθυνοι καθηγητές αυτοί οι δύο. Σε κάποια φάση... Αρπάζει ο άντρας το μικρόφωνο, πάνω στη σκηνή, και αρχίζει να τραγουδάει: Να λοιπόν γιατί σ' αγάπησα... Κι όσο ζω θα σ'αγαπώ... Να λοιπόν γιατί σ'αγάπησα... Σ' όλο τον κόσμο θα το πω. Την κάρφωνε με τα μάτια. Αυτή κοκκίνησε και χαμήλωσε το βλέμμα).

Αυτά. Θα ήθελα να ακουσω την άποψη σας... Αν και ειναι μεγαλο κειμενο...

1 σχόλιο:

  1. Πρέπει να είναι πολύ ανώρημα εκείνα τα παιδιά για να φαίρονται έτσι.
    Θέλω να σου πω ένα μπράβο για αυτό που έκανες.
    Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν πραγματικά και χρειάζονται υποστήριξη ειδικά το παιδί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή