Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Όταν ο έρωτας σου χτυπά την πόρτα...

Όταν ο έρωτας σου χτυπά την πόρτα, πρέπει απλά να προσέξεις, να μην τον κλείσεις απ' έξω.
Πρέπει μόνο να το νιώσεις... Να προσέξεις να μην γίνεις ένα πιόνι...
Μια σχέση είναι κάτι πολύ σημαντικό στις ζωές των εφήβων. Ειδικά όταν αυτή η σχέση είναι όμορφη, και είναι αυτό που επιθυμείς.
Είναι όμορφο συναίσθημα ο έρωτας. Προς στιγμήν ήμουν τυχερή, και δεν έχω ζήσει τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Μα ο έρωτας που ζω ειναι τόσο ιδιαίτερος... Σ'αυτό το post δεν θα αναφερθω στα ραντεβού... Αλλά στο ΠΡΙΝ. Ένα πριν, που με έκανε για εβδομάδες ευτυχισμένη.
Όταν απλά υπήρχε στο χώρο, ήμουν τόσο χαρούμενη... Ένιωθα πως ήμουν ολόκληρη. Πριν καν ανακαλύψω ότι τα αισθήματα ήταν αμιβαία. Πριν καν πιστέψω στην καλή μου τύχη.
Ακομη κι ένα βλέμμα του... Μου άλλαζε την διάθεση αμέσως. Όταν δε χαμογελούσε και μου έλεγε μια απλή "καλημέρα" ή ένα "γεια" νόμιζα πως άκουγα ολόκληρο ποιημα, γραμμένο αποκλειστικά για μένα. Δεν υπήρχε στη ζωή μου τίποτα, πέρα απο χαρά,χαρά,χαρά, και ευτυχία. Ηθελα να κρατήσει για πάντα.
Και η φίλη μου, όταν έβλεπε το απλανές μου βλέμμα μετα την εμφανιση του, αναρωτιόταν δήθεν: "εχεις ακούσει ποτέ πιο γλυκιά καλημέρα?" Δεν μιλούσα... Δεν της απαντούσα... Αλλά μέσα μου το ήξερα, και ήθελα να της το φωνάξω: "ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου