Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

NEO BLOG!

Το προηγούμενο blog μου (where the wild roses grow) παρουσίασε κάποια προβληματάκια.. Οπότε είπα να κανω μια ανανέωση..
Νεο blog, νέο όνομα. (:

Μια παρουσίαση του ονόματος:
piano: Μαθήματα πιάνου κάνω από τα 6 μου... Άρα είναι λογικό να ειναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.. Ο ήχος του πιάνου χαιδεύει τα αυτιά μου... Η αφή των πλήκτρων στα δάχτυλα μου μπορεί να διώξει μακριά κάθε πόνο...

Roses: Λόγω του ονόματος μου (Τριανταφυλλιά) λάτρευα ανέκαθεν τα ρόδα.. Κοιτάζοντας ένα τέτοιο λουλούδι ένιωθα πως στα πεταλά του κρύβεται κάτι δικό μου... Απλές αφελείς σκέψεις..

Wood: Λατρεύω οτιδήποτε ξύλινο. Είτε είναι επιπλο, είτε μπιζού, είτε το παρκέ της σχολής χορού.

Pointes: Ναι, το μπαλέτο είναι η μεγαλη μου αγάπη. Από τα 5 μου λιώνω στα παρκέ.. Δυστυχώς αναγκάστηκα να σταματήσω στο γυμνασιο... Το τμήμα μου διαλύθηκε... Λυπητερη ιστορία...


P.S. Αντεγραψα εδώ κάποι κείμενα από παλιά μου blogs που δεν ήθελα να χάσω.. (:

Μονο χρώματα.

Χωρίς εικόνα.
Δεν βλέπω τις τελευταίες μέρες.
Δεν νιωθω τα πραγματα όπως θα έπρεπε.
Χμμ... Φοβάμαι πως αρχίζω να ξεχνάω το άρωμα σου.
Κι αυτό με σκοτώνει.
Με σκοτωνει εκεινος ο συμμαθητης που προσπαθει να με προσςγγίσει...
Γιατί τον σκέφτομαι να με φιλάει... Και ξέρω ότι τα χείλη που χρειάζομαι είναι τα δικά σου.

Μόνο χρώματα οι αναμνήσεις σου.
Αρχίζω να ξεχνάω πολλά... Και δεν το αντέχω.
Θελω να τα κρατήσω όλα ζωντανά στο μυαλό μου... Στην ψυχή μου... Δεν εχει σημασία!

Μου λείπεις τόσο πολύ...

Τα παιδιά είναι τόσο "κακά"

Μια απλή φράση... Με τόσο μεγάλο νόημα.
Ακόμη μια προσωπική ιστορία... Που δεν ενδιαφέρει κανέναν...
Θέλω μόνο να τα βγάλω από μέσα μου.

Ένας συμμαθητης μου... Έχει πρόβλημα. Γιος καθηγητών είναι. Το τονίζω.
Τι πρόβλημα έχει δεν μας λένε... Πάντως παθαίνει κρίσεις...
Και εγκεφαλικά... Είναι κάπως ποιο ανώριμος. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Πάντως δεν είναι αυτό που λέμε "καθυστερημένο". Συζητάς άνετα μαζί του.

Οι καθηγητές τον βοηθάνε όσο μπορούν, γιατί πολύ απλά κι αυτός κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια. Οι συμμαθητές μου θυμώμουν. Τον βλέπουν ανταγωνιστικά. Συκοφαντούν τους καθηγητές... Ότι του δίνουν θέματα γιατί είναι γιος καθηγητών. Μα δεν ισχύει τίποτα τέτοιο. Δεν λώ πως εγώ είμαι Αγία... Αλλά εγώ και μια φίλη καταβάλουμε την μεγαλύτερη προσπάθεια να είμαστε καλές μαζί του. Πραγματικά προσπαθούμε να τον κάνουμε να αισθανθεί όμορφα. Και συνήθως τα καταφέρνουμε (γιατί μια γυναίκα όλα τα μπορεί, αλλά αυτό το θέμα θα το πιάσω αργότερα), μα δεν είναι αρκετό.

Σήμερα ξεσπάθωσα. Πρώτη φορά φώναζα έτσι στην τάξη. Την ώρα που το παιδί απουσίαζε -κρίση πάλι- οι ανόητοι συμμαθητές βρήκαν την ευκαιρία να παραπονεθούν για την ειδική μεταχείρηση του. Είπα τα πράγματα με τ' όνομα τους, και είμαι περήφανη, γιατί συνήθως ντρέπομαι να υψώσω το ανάστημα μου. Σήμερα το έκανα, και ύστερα είδα αποτέλεσμα. Χάρηκα τόσο πολύ.. :)

Σήμερα... Όταν ρώτησαν τα παιδιά που είναι, και η μαθηματικός απάντησε "έχει πάλι κρίση" πόνεσα μέσα μου. Και δεν το περίμενα. Πόνεσα, γιατί τον έχω δει σε κρίση. Άθελα μου. Ξέρω πως είναι.
Πέρσι... Ίσως πρόπερσι... Τον έπιασε πάλι κρίση... Η μητέρα του (καθηγήτρια αγγλικών... Με μεράκι... Εκπληκτικός άνθρωπος, πραγματικά... Ελάχιστοι τέτοιοι υπάρχουν) τον στήριζε... Πέρασαν γρήγορα τη σάλα.. Δεν είδαν εμένα και την φίλη μου. Το βλέμμα της ανήσυχο.... Πονεμένο... Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος... Τον έβγαλε έξω... Έμειναν στ' αμάξι τους. Την μορφή της δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Θυμάμαι εκείνη τη φορά... Κάθε φορά που μας μιλάει για την αγάπη...

Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο στο πληκτρολόγιο... Νιώθω ότι θα σπάσω. Θα σπάσω στην ιδέα του βάρους που κουβαλάνε αυτοί οι δύο φοβεροί καθηγητές... Οι φοβεροί άνθρωποι. Που μας διδάσκουν την αγάπη, εκτός των αντικειμένων τους. Που βλέπουμε την αγάπη στα μάτια τους. (ένα περιστατικό που θα 'θελα να μοιραστώ... Είμασταν στο θέατρο, για πρόβα. Υπεύθυνοι καθηγητές αυτοί οι δύο. Σε κάποια φάση... Αρπάζει ο άντρας το μικρόφωνο, πάνω στη σκηνή, και αρχίζει να τραγουδάει: Να λοιπόν γιατί σ' αγάπησα... Κι όσο ζω θα σ'αγαπώ... Να λοιπόν γιατί σ'αγάπησα... Σ' όλο τον κόσμο θα το πω. Την κάρφωνε με τα μάτια. Αυτή κοκκίνησε και χαμήλωσε το βλέμμα).

Αυτά. Θα ήθελα να ακουσω την άποψη σας... Αν και ειναι μεγαλο κειμενο...

Μπρουτζινος Καβαλαρης

Ίσως κάποιοι να έχετε ακουστά το συγκεκριμένο βιβλίο... Ή ίσως το ομώνυμο ποίημα του Πούσκιν.
Ορίστε ένα βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε ρομαντική ψυχή.
Με λίγα λόγια... Ο Αλεξάντερ είναι στρατιωτης στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο... Και η Τατιάνα μια γεναία Ρωσσίδα. Η αγάπη τυος φουντώνει σε αντίξοες συνθήκες, όπου η δουλειά, η καταγωγή και η σχέση του Αλεξάντερ με την αδερφή της Τατιάνα δεν τους επιτρέπουν να είναι μαζί. Η αγάπη τους όμως βρίσκει διεξόδους να εκδηλώνεται, και κάνει κάθε αναγνώστη να πιστεψει στη δύναμη της αγάπης.
Έγινα μέλος σ ενα group στο facebook που λεγόταν "If Alexander Belov Barrington Really Existed, I Would Die Hapilly", και με αντιπροσωπεύει εντελώς. Είναι πραγματικά ο άντρας που όλες θα θέλαμε, όλες θα σκοτώναμε για να αποκτήσουμε... Γιατί απλά έχει ένα μοναδικό τρόπο να αγαπά, και να προστατευει την αδύνατη Τατιάνα.

Πέρα απ' αυτό... Στο βιβλίο υπάρχουν κάποιοι στίχοι του Πούσκιν:

Όποιο δρόμο κι αν διαλέξω
ο μπρούτζινος Καβαλάρης θα με κυνηγάει
βροντώντας τα διδερικά του μέσα στη νύχτα
ώσπου να χάσω τα λογικά μου...

Με αγγίζουν αυτοί οι στίχοι. Με κάνουν να θυμάμαι πόσα χρόνια προσπαθούσα να ξεπεράσω τον έρωτα μου, πριν τελικά καταλείξω μαζί του, σε κάτι τόσο όμορφο, αν και σύντομο. Μόνο που δεν έχω χάσει τα λογικά μου ακόμη. Άλλο ένα σημάδι ώστε να περιμένω συνέχεια.

Και το βιβλίο τελειώνει ως εξής:

Κι ο Μπρούτζινος Καβαλάρης σταμάτησε επιτέλους το ποδοβολητό του.

Το μόνο που ξέρω είναι πως στον άνθρωπο που αφιερώσω αυτή τη φράση... Θα είναι αυτός που θα με κάνει να νιώσω σαν την Τατιανα. Απλά.

Τι ξέρεις άλλωστε εσύ από τρένα...

Κάποτε έρχεται ένα τρένο
Και λες αυτό επιτέλους είναι για μένα
Μα το εισητηριο είναι κομμένο
Τι ξέρεις άλλωστε εσύ από τρένα...
Πάντα έβλπα τις φίλες μου να αλλάζουν αγόρια σαν τα πουκάμισα.
Μ'εμένα ασχολιόταν μόνο κάτι τυπάκια δήθεν εναλλακτικοί, εντελώς αποκρουστικοί στα δικά μου μάτια.
Και δωσ'του κλάμα και πόνος... Γιατί πίστευα ότι ήμουν η χοντρή, άσχημη και ξενέρωτη φίλη των διάσημων.
Μετά... Μετά κατάλαβα πως είχα αξιοπρέπεια, γι αυτό έφτασα στην πρώτη λυκείου χωρίς καμία σχέση. Είχα ισχυρό χαρακτήρα, και κάποια ιδανικά. Δεν ήμουν αυτή που θα έκανε μια φάση κι ύστερα θα την έπεφτε στον δίπλα, και μετά θα καθόταν σ' έναν τρίτο... Αυτό είναι λες και το διαισθάνονται τ'αγόρια. Έτσι μου είπε κάποιος, κι είχε δίκιο.
Κι έπειτα, αφού πίστεψα κατά κάποιο τρόπο σ' εμένα, αν και καταβάθως ήξερα πως δεν έπρεπε, έκανε αισθητή την παρουσία του αυτός.
Γιατί τα λέω όλα αυτα θα μου πείτε...
Μα για να επεξηγήσω να στιχάκια της αρχής.
Τότε ήταν που ένιωσα πως "έφτασε η ώρα μου" γιατί όντως ήταν ο καιρός που ένιωθα ερωτεύσιμη και σημαντική...
Και μετά διαπίστωσα ότι το εισητήριο ήταν όντως κομμένο.
Μου μπήκα η παράλογη ιδέα -ισώς εντελώς λογική, δεν θα μάθω ποτέ- ότι θα προτιμούσε να είναι με κάποια από τις φίλες μου. Τραγικό, δεν άντεχα στην ιδέα.
Τελειώσαμε.
Γιατί εγώ δεν ξέρω από τρένα...
Ούτε είμαι ο άνθρωπος που θα οργανώσει ολόκληρη συνομοσία για να διαπιστώσει τι σκέφτεται ο άλλος. Εγώ νοιαζόμουν για τα απλά πράγματα... Τι έλεγε... Που κοιτουσε.
Τα αισθήματα μου γι αυτόν δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο.
Απλά προστάτευσα τον εαυτό μου. Θέλησα να δώσω τέλος στον μόνιμο πόνο της αμφιβολίας. Πάλι πονάω βεβαια, αλλά θα σταματήσω. Κάποτε.
Μπορεί να είμαι τρελή. Δεν ξέρω καν αν κάνω το σωστό. Κι ούτε θα μάθω ποτε.
Αλλά νοιώθω πως δεν έχει τελειωσει τίποτα ακομη ουσιαστικά.
Ελπίζω για μια συνεχεια. :)

Sweet 16, huh!

Ναι... Τώρα, τη στιγμή που βλέπω τον δρομέα στν οθόνη μου να αναβοσβήνει, είμαι επιτέλους 16 χρονών, 11 ωρών, 26 λεπτών, και 17 δευτερολέπτων.
Αν σας πω ότι νιώθω σαν να πήρα 10 πόντους; Σαν να έχουν αλλάξει τα πάντα στη ζωή μου; Δυστυχλως ή ευτυχώς, δεν συμβαινει τίποτα απ' αυτά. Είναι απλά μια ημερομηνία. Κι όμως είναι τόσο παράξενο. Ενώ έχουν περάσει κάμποσοι μήνες απ' την πρώτη φορά που δήλωσα "16άρα" τώρα το νιώθω κιόλας. Νιώθω πιο μεγάλη απο χθες, πιο ώριμη, αν και έχει περάσει μόνο ένα 24ωρο... Παραξενα πράγματα...


Φέτος ήταν η πρώτη φορά που δεν έσβησα κεράκια. Δεν ξέρω αν νοιάστηκε κανεις, πάνω στην αναμπουμπούλα της αλλαγής του χρόνου, αλλά κι εγώ δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη για κατι τέτοιο. Για κατι τόσο παιδικο! Όχι, όχι, αστειευομαι φυσικά. Απλά φέτος δεν έχω κάτι να ευχηθώ με κλειστά τα μάτια, πριν εκτοξεύσω κύματα αέρα στα άμοιρα κεράκια... Σαν σήμερα, πέρσυ, βρισκόμουν στα όρια της κατλαρρευσης. Δεν ήξερα τι να πρωτοευχηθώ στην καημένη την τούρτα... Ήμουν σίγουρη πως θα διαλυθεί απ' το βάρος του πόνου μου... Μα φέτος... Φέτος τα έχω όλα. Ότι επιθυμώ... Φίλες... Παρέες... Μια αγαπημένη οικογένεια... Υγεία... Κι ένα αρσενικό που με κάνει να νιώθω σπουδαία. Αχάριστη δεν θέλω να είμαι. Πιστεύω ότι είμαι αρκετά "τυχερός" άνθρωπος, απλά και μόνο γιατί έχω ανθρώπους να με αγαπάνε, να με νοιαζονται.
Με αφορμή την αλλαγή του χρόνου (που όπως καταλάβατε δεν είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός, αφου συμπίπτει με τα γενέθλια μου) σας εύχομαι υγεία πάνω απ' όλα... Και ευτυχία, μια λέξη που πιστεύω ότι συνοψίζει ότι επιθυμεί κάθε άνθρωπος, και πολύ αποδοτικά μάλιστα!

Μ' ένα γλυκό σου φιλί μ'έχεις στείλει...

Έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη...

Ναι ψυχή μου... Με μαγεύεις.
Θυμάμαι την πρώτη φορά... Στεκόμασταν... Και μετά μου ψιθυρισες τόσο τρυφερά "έλα εδώ"... Και ένιωσα πως μπορούσα να κρυφτώ στην αγκαλιά σου. Ότι απο κει μέσα μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο. Μαζί να τον κατακτήσουμε!
Και μετά έκανα λίγο πίσω... Ειχα ανάγκη το πολυπόθητο φιλί σου. Κι εσύ. Έσκυψες, με φίλησες... Με τραβηξες κοντά σου. Το είχα ανάγκη το άγγιγμα σου. Σε είχα ανάγκη.
Κι εκείνη τη στιγμή ένιωθα τόσο τέλεια...

Όσο για την δεύτερη φορά.. Εκεί ήταν που το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ίσως να μην είχα ονειρευτεί ποτέ κάτι τόσο όμορφο. Αλλά συνέβη. Ναι, μου συνέβη.
Με κράτησες σφιχτά πάλι... Και με φίλησες. Από κάθε άποψη, όλα ήταν τέλεια. Ο κοινός ριθμός μας... Τα σώματα μας μαζί... Σε ένιωθα τόσο αληθινό... Νόμιζα πως αυτή η στιγμή δεν θα τέλειωνε ποτε... Γιατί πολύ απλά δεν ήθελα να τελειωσει.

Ύστερα άκουσα βήματα. Ήξερα πως έπρεπε να σταματήσω να σε φιλάω. Αλλά δεν μπορούσα. Ήταν απλά κάτι πάνω από μένα. Δέν μπορούσα να απομακρυνθώ απ' τα χείλη σου.
Όταν ο καταστροφέας της μαγείας πλησίασε αρκετά, με έσπρωξες εσύ λίγο πιο πέρα. Σωστή κίνηση, ήξερες πως δεν ήθελα να εκτεθώ έτσι. Μα συνέχισες να με κρατάς στην αγκαλιά σου. Και πάλι κατάλαβες ότι δεν άντεχα να σε έχω δίπλα και να μην σε αγγίζω. Και ένιωθα τόσο όμορφα όταν με είχες αγκαλιά μπροστά στον περίεργο συμμαθητή μου. Μου έδωσες την αίσθηση ότι είσαι περίφανος για μένα. Ότι ήθελες να ξέρω ότι σου ανήκω. Γιατί σου ανήκω. Ότι δεν ντρέπεσαι για μένα. Κι αυτό είναι τόσο σημαντικό για μένα...

Μην φύγεις. Μείνε κοντά μου λίγο ακόμα...

Όταν ο έρωτας σου χτυπά την πόρτα...

Όταν ο έρωτας σου χτυπά την πόρτα, πρέπει απλά να προσέξεις, να μην τον κλείσεις απ' έξω.
Πρέπει μόνο να το νιώσεις... Να προσέξεις να μην γίνεις ένα πιόνι...
Μια σχέση είναι κάτι πολύ σημαντικό στις ζωές των εφήβων. Ειδικά όταν αυτή η σχέση είναι όμορφη, και είναι αυτό που επιθυμείς.
Είναι όμορφο συναίσθημα ο έρωτας. Προς στιγμήν ήμουν τυχερή, και δεν έχω ζήσει τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Μα ο έρωτας που ζω ειναι τόσο ιδιαίτερος... Σ'αυτό το post δεν θα αναφερθω στα ραντεβού... Αλλά στο ΠΡΙΝ. Ένα πριν, που με έκανε για εβδομάδες ευτυχισμένη.
Όταν απλά υπήρχε στο χώρο, ήμουν τόσο χαρούμενη... Ένιωθα πως ήμουν ολόκληρη. Πριν καν ανακαλύψω ότι τα αισθήματα ήταν αμιβαία. Πριν καν πιστέψω στην καλή μου τύχη.
Ακομη κι ένα βλέμμα του... Μου άλλαζε την διάθεση αμέσως. Όταν δε χαμογελούσε και μου έλεγε μια απλή "καλημέρα" ή ένα "γεια" νόμιζα πως άκουγα ολόκληρο ποιημα, γραμμένο αποκλειστικά για μένα. Δεν υπήρχε στη ζωή μου τίποτα, πέρα απο χαρά,χαρά,χαρά, και ευτυχία. Ηθελα να κρατήσει για πάντα.
Και η φίλη μου, όταν έβλεπε το απλανές μου βλέμμα μετα την εμφανιση του, αναρωτιόταν δήθεν: "εχεις ακούσει ποτέ πιο γλυκιά καλημέρα?" Δεν μιλούσα... Δεν της απαντούσα... Αλλά μέσα μου το ήξερα, και ήθελα να της το φωνάξω: "ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!"

Twilight..

Υπήρχε περίπτωση να μην μιλήσω για βιβλιά?
Όχι, καμια.
Εχω διαβασει πολλά.... Οπότε σταδιακά θα μιλήσω για πολλά λογοτεχνικά βιβλία.
Αλλά ας αρχίσω απο το γνωστό σε όλους σας "Έπος Του Λυκόφωτος" .
Αυτά τα βιβλία είναι μαγευτικά.
Δεν θα πω τα κλασικά...
Τι θεος ο Εντουαρντ (κατ'επέκταση ο Robert Pattinson)
Αυτά τα βιβλία μου αρέσουν γιατί μπορούν να με αποσυνδέσουν από την πραγματικότητα, να με κάνουν να χαθώ εντελώς.
Είναι ο τρόπος που παρουσιάζεται η αγάπη.
Είναι αγάπη που δεν πιστεύω πως υπάρχει στον αληθινό κοσμο...
Όλα φαίνονται τόσο όμορφα...
Η αγάπη ρέει άφθονη...
Είναι μαγευτικό!!! Πραγματικά! Μακαρι να συνέβαιναν αυτά και στον αληθινό κόσμο...


Και για να μην ξεχνιόμαστε....
Ας δούμε τους δυο μεγάλους "αντίπαλους".
Τζέικομπ και Εντουαρντ.
Είμαι Team Jacob.
Αρχικά, η Ευούλα μου έλεγε: Απορώ πως μπορείτε τον Έντουαρντ. Τόση τελειότητα καταντάει ελεεινή. Αν τα είχα μαζί του θα είχα κόψει φλέβα.
Τότε νόμιζα πως είναι τρελή. Απορώ πως κρατιόμουν να μην την βρίσω. XD
Και ύστερα.... Διαβασα τη Νέα Σελήνη δευτερη φορά.
Ε, αυτό ήταν! Κατάλαβα την Εύη απόλυτα. Ο Τζέικ ειναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα, αλλά και πάλι υπέρχος.
Εχει πλάκα, αλλά εχει και συναισθήματα.
Θυμώνει, λυπάται, διεκδικεί, αψηφά το σωστό, και αυτό που θα έπρεπε να κανει... Ειναι παρορμητικος, ειναι διαχυτικος.... Ειναι αυτός που όλες θα θέλαμε!
Ευακι, άλλη φορα θα σ'ακουω μωρο μου. :p

Αυτά απο μένα σχετικά με το λυκόφως..
Σας έπριξα, το ξέρω.... :p

Χειμώνας Honey...

Αχ... Έπρεπε να αρχίσω από δω.
Χειμώνας...
Τόσο γλυκιά εποχή...
Τόσο όμορφη....
Σίγουρα σκέφτηκες το χιόνι... Α, μπα... Εδώ που ζω (δίπλα στη θάλασσα) χιονίζει μια φορά στα τρία χρόνια. Απογοητευτικός αριθμός... Το ξέρω. Αλλά δεν με πειράζει. Μου αρκεί η βροχή, ο αέρας... Τα σύννεφα στην τελική.
Το χειμώνα νιώθω κι εγώ η ίδια όμορφη. Τι να πω.... Τα χειμωνιάτικα ρούχα ίσως. Τα παλτό, τα κασκόλ, και τα σκουφάκια, και όλα αυτά τα όμορφα μάλλινα ρούχα που με κρατάνε ζεστή...
Αχ.... Στη λέξη χειμώνας, μου έρχεται στο μυαλό μια απίστευτη ευφορία....
Και λατρεύω αυτό το συναίσθημα!!!! :D