Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Σ'ΑΓΑΠΑΩ Σ'ΑΓΑΠΑΩ Σ'ΑΓΑΠΩ..

Περί κολλητών ο λόγος.
Είπαμε, το άλλο θεμα τέλος.

Χθες είχαμε βγει..
Και μ'εμενα με πηραν απο κάτω οι καταστασεις.
Στο μαγαζί έπαιζε αυτο..

Κι ο κολλητός με είχε πάρει αγκαλιά και χορεύαμε..
ΚΙ εγώ έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα.
Εκείνος δεν το καταλαβε... Κατι το σκοτάδι... Κατι το χορόπήδημα...

Όταν τέλειωσε το τργούδι βγήκα έξω με την κολλητή. Δεν άντεξα.
Της είπα τι συνέβη... Με πήρε αγκαλιά κι έκλαιγα.
Πήγε να με ηρεμίσει με επιχειρηματα άτοπα, λέγωντας τα αντιθετα απ' αυτά που λέει συνηθως. Απλα για να με καλοπιασει.
Ειχα δίκιο και το ήξερε.

Ήρθε κι ο κολλητος να μας χαιρετήσει που έφευγε.
Πήγε η κολλητη να παρει το παλτό της, και μείναμε εγώ κι ο κολλητός.
Τον πήρα αγκαλιά και με ρωτησε τι έχω... Ειπε ότι με ξερει, και να μην λεω ψεματα πως ειμαι καλα... Και πως αν δεν του πω θα θυμωσει.. (συνοδευτηκε η φράση με σφίξιμο πανω του... ) Ειπα ότι με απειλει, και γελασα.
Διαφωνησε.
Του ειπα με λιγα λογια τι έγινε.
"Ρε Μπ.... Μην κανεις ετσι... Να, κι εγώ τα ίδια....."
"R.. Εσυ εισαι κουκλος. Παλικαρι σαν τα κρυα τα νερα... Οποτε μην μιλας".
"Μπ μην λες χαζα... Μην λες χαζα!!!"


Τους αγαπαω τοσο πολυ.
Χωρις αυτα τα δύο πλάσματα...
Την καταθλιψη την ειχα στο τσεπακι ανετα, πολύ άνετα.

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

New name.. New me.

Αλλάζω το ονομα μου εδώ λοιπον...
Η Bigollo, σε ελληνικα "ταξιδεύτρια" μάλλον έφτασε στον προορισμο της..
Τακτοποίησε τα συναισθηματικά της, τα βρήκε με τον εαυτό της, βλέπει το μέλλον αισιόδοξα.
Έτσι λοιπόν, μπορεί να δώσει την θέση της στην "Γλυκιά Βροχή" μια -προς το παρών- θολή φιγούρα, που κοιτάει πίσω με νοσταλγία, και περιμένει τα καλύρερα!!

Inspired by:



Και το ίδιο το blog ανανεώνεται...
Κάποια απ'τα πραγματα που λατρεύω και στόλιζαν τον τίτλο, αποχωρούν...
Το "Sugar Plum Memories of a Rose.. " είναι εδώ....

Inspired by:


Σε λίγο θα είναι έτοιμο και το νεο header.

Ευχαριστω όσους ήταν εδώ όλο αυτο τον καιρο... (:

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Death is irreversable.. Alive memories...



Ακουω αυτό το κομμάτι.
Δεν ξερω τι μου ήρθε, και πληκτρολογησα τον τιτλο στο utube.

Κάθε του νότα με καρφώνει στην ψυχη κατευθείαν.
Όσο μελοδραματικο κι αν ακουγεται αυτο..
Αυτό το κομμάτι με εχει στιγματισει.
Το ανέβασε στο fb ο ξαδερφος μου, όταν ο πατέρας του ήταν στα τελευταια του.
Εικονες σκορπιες ερχονται στο μυαλο μου..
Μα τοσο ζωντανες.
Ο θειος στο φερετρο, με προσωπο υπολευκο, κερινο.

Η θεια μου να κλαιει... Καθως με αγκαλιαζει..

Οι 2 ξαδερφοι μου με τα κεφάλια κατεβασμένα, δίπλα στο φέρετρο...

Εγώ να κλαίω κρατωντας αγκαζε τον πατερα μου, με ένα σωρο συνομιληκους, αλλά και φίλους των ξαδερφων να με κοιτανε επίμονα..

Εγώ να κλαίω στην αγκαλια της μαμας μου με το χιονι να πεφτει, να σκαλωνει στα μαλλια μου..

Δεν θελω ουτε να σκεφτομαι τον θανατο των αλλων.
Ποναει, και ειναι μη αναστρεψιμος.
Δν θελω να τον σκεφτομαι, ότι είναι να γίνει ας γίνει.....

(εχω προβλημα υγειας, και τα βλεπω απαισιοδοξα αποψε...
όχι, δεν πεθαινω ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!) :P

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Κάνε ένα καλό.... Και θα γυρίσει διπλο...

Στην περιπτωση μου, γύρισε διπλό, και σε ποσοτητα, και σε ποιοτητα. 8)
Όμως, ας τα παρω απ΄τν αρχή...
Θα σας μιλησω για ενα προσφατο γεγονος, που με έκανε να νιώσω καλα με τον εαυτό μου, που με έκανε να νιωσω όμορφα. (:

Καναμε οντισιον λοιπον, για την γιορτη της 28ης Οκτωβρίου...
Εμενα μου δώσανε ένα ποίημα του Ρίτσου.
Ήταν φινάλε, ήταν εντυπωσιακο, δεν λέω, αλλά δεν ηταν για μενα.
το παραθετω. (:

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη
Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο
δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα
σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα
σημαίνει ουρανός,
γιορτάζοντας τα μάτια μας
με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι ειρήνη.
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα,
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο,
είναι η ειρήνη.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθιές αυλακιές σ’ όλη τη γη,
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη.
Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη.
Αδέρφια,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος
με όλα τα όνειρά μας
Δώστε τα χέρια αδέρφια μου,
αυτό ‘ναι η ειρήνη.


Και γιατί δεν είναι για μένα;;
Γιατί ειναι χαρούμενο.
κι αν δεν δω το κοινο να πλανταζει στο κλαμα, δεν το ευχαριστιεμαι, τι να κανουμε!!!
όχι, όχι, δεν είμαι καποιο αλλοκοτο ειδος σαδιστριας.. Ειμαι απλα εθισμενη στο δράμα..

Αλλά, για να είμαι ειλικρινης, δεν είναι αυτός ο λόγος που ζήτησα απ' την υπεύθυνη καθηγητρια να μου το αλλάξει, να μου δωσει κατι άλλο.

Είναι ο κολλητός μου.
Ξέρω πως θα καθήσει πρώτη σειρά να με καμαρώσει, και θα τραβάει βίντεο, όπως παντα.
Πως μπορω λοιπον εγώ να γελάω, και να λεω:
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη

είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Όχι, δεν μπορω να προφέρω τις λέξεις, με εκεινον εκει, που έχει χάσει τη δική του μητέρα!
Πως θα τον κοιτάξω μετα;;

Όχι, δεν μπορούσα να το κάνω. Το βράδυ κοιμηθηκα μ'ενα πλακωμα στο στέρνο.. Και το πρωί ξύπνησα χειροτερα.
"Αν το πεις εσυ.. Θα το προσεξει σίγουρα. Αν το πει καποιος άλλος.. Μπορει ακομη και να μην τ'ακουσει".
Αυτό είπε η κολλητη, και βεβαιωθηκα πως έπρεπε να το δωσω πισω.

Η καθηγητρια εδωσε κατανοηση... Και μου έδωσε ένα πεζό κειμενο, αφού τα ποιηματα ειχαν ήδη μοιραστει.... Μα δεν παραπονιεμαι.... Ίσα ίσα. Λατρευω πεζά, αφηγησεις, και τα συναφή.
Αλλά πρέπει να τους άρεσα στο πεζό περισσοτερο απ΄ότι στο χαρουμενο,
(ναι, ψωναρα, γιουχαρετε ελευθερα xD)
γι αυτο μου προτειναν να δοκιμασω ενα ποιημα που ειχαν αποφασισει πως κανεις δεν μπορει να το εκτελεσει..
Περιττο να πω πως το λατρεψα μολις το διαβασα..
Το εξης αποσπασμα του "ΑΞιον εστι"

Γύρισα τα μάτια, δάκρυα γιομάτα, κατα το παραθύρι.

Φώναξα στις πύλες, κι η φωνή μου πήρε τη θλίψη των φονιάδων...

Μες στης γης το κέντρο φάνηκε ο πυρήνας που όλο σκοτεινιαζει.

Κι η αχτίδα του ήλιου γινηκεν -ιδέστε!- ο μίτος του θανάτου!


Ίσως να μην είναι μεγάλο.. Αλλά θα 'ναι τοσο καλοστημένο... με μουσικη υποκρουση, καμπανες και ψιθύρους. αχ.

Που θελω να καταληξω;;
Έκανα κατι καλό για τον κολλητο μου, τον έβγαλα απο μια διαδικασια που ουτε εγώ η ίδια δεν ηθελα να περασει, και ανταμείφθηκα τελικά. Όχι πως αν είχαν αλλιως τα πραγματα θα μετάνιωνα. αυτο εννοειται. Αλλά εισέπραξα κι εγώ κάτι καλό.
Ένιωσα πιο καλός άνθρωπος. Ένιωσα μια παραξενη, μα πολυ δυνατη αγαπη.
Και θελω να την κρατησω. (:

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

What a wonderful world.....



Eνα κομμάτι που μου έχει κολλήσει σήμερα...
Ήθελα να το μοιραστω μαζι σας. (:

Τα λόγια περιττά, τα συμπεράσματα δικά σας.

Δεν μπορω να γραψω αλλα, ελειψη χρόνου.
Άτιμα φροντηστηρια.

Να εχετε μια όμορφη μέρα. (:

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Uhm.. Prapering for rain, coping with the sunshine....

Σήμερα, ξύπνησα το πρωί μ'ένα πολύ περίεργο συναίσθημα..
Κατ'αρχάς χαμογελούσα μονη, κι όχι για να αποδειξω κατι σε καποιον.

Διάβασα την φυσική μου για το φροντ της Τρίτης κάτω απ΄την μπορντω (barbie) κουβερτουλα μου, και μετά άραξα με το netbook στον καναπε..

Ο ήλιος έμπαινε απ'το παράθυρο και μου χαιδευε το πρόσωπο.
Μου άρεσε αυτός ο ήλιος. Εχει πάψει από χρονια να μου αρέσει ο ήλιος.

Κι αυτό το αίσθημα ευφορίας παρέμενε.. Όλα μου φαίνονται τόσο όμορφα.
Κι αφου χαζεψα λιγο, ειπα να διαβασω κανενα blog..
Εκεί ακριβώς ήταν που ανακάλυψα τι νιώθω.
ΓΑΛΗΝΗ.

Είναι σαν να έχει ηρεμήσει η φουρτούνα μέσα μου..
Άραγε δεν είναι νωρις για να δωσει το κενό τη θέση του στη νοσταλγία;

Ξερω πως αυτή ειναι μια προσωρινη αναπαυλα.
Αλλά μου είπε πως με σκέφτεται και πως του λείπω.

Νιώθω ήρεμη, βλεπω εξω απ' το παραθυρο μου, και βλεπω ομορφιά.
Μπορώ να σκεφτώ θετικά.
Μπορώ να ελπίζω.

Δεν ξέρω για πόσο θα κρατησει η ευδιαθεσία, αλλα είμαι γεμάτη αισιοδοξία σημερα.
Δεν περιμενω κατι. Γνωρίζω πως δεν θα αλλαξει τίποτα.
Όμως....

Είναι ένας στίχος που δεν μπορώ να βγάλω απ' το μυαλο μου.

"Και ο μπρούτζινος Καβαλαρης σταμάτησε το ποδοβολητό του.... "

Σοφός ο Πούσκιν...
Έτσι είμαι αυτη την στιγμη...
Και πραγματικα αναρωτιεμαι ακομη γιατί γράφω αυτή την ανάρτηση, κι αν θα καταλαβει κανείς τίποτα..... (:

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Θλιβερή μου επιτυχία..

Να 'μαι παλι, μετά απο καιρό.
Το σκεφτόμουν αυτό το ποστ μέρες,
και να που τώρα ίσως να βρήκα την δύναμη να το πραγματοποιήσω, 8 μέρες μετά του "γεγονότος".

Εχμ.. Θα σας πω τι έγινε. Δεν σας απασχολεί, αλλά το έχω ανάγκη.
Μόλις είχα γυρίσει από φροντ, την προηγούμενη Τεταρτη, και μου έστειλε μήνυμα να βρεθούμε, να με χαιρετισει. Παρασκευή βράδυ έφευγε. Χαρές εγώ.. Όχι, όχι που θα έφευγε, απλά που θελησε να με χαιρετησει. Και γιατί όχι θα μου πειτε;; Δεν ξέρω, ανασφάλειες.
Ετοιμάστηκα με ταχύτατους ρυθμούς και ξεκίνησα απ' το σπίτι..
Αφού ξεπεράσαμε τις κλασικές δυσκολίες συνενόησης μου, τον είδα να έρχεται προς το μέρος μου, στο στενό που του είχα πει.

Κάπνιζε. Μπροστά μου. Πρώτη φορά. Του πάει τόσο πολύ το τσιγάρο.. Τόσο πολύ.

Καθισαμε στα σκαλιά του κτηρίου και μιλούσαμε. Μου είπε ότι το μονο αρνητικο που φεύγει, είναι ότι θα χωριστούμε. Δεν το περίμενα καθόλου, είναι η αλήθεια... Νομιζα πως ανυπομονούσε να φυγει, να γνωρίσει κοπέλες, εμπειρίες. Κι ότι δεν θα νοιαζόταν για την "μικρή" που θα άφηνε πίσω. Δεν ξέρω αν το εννοουσε.. Ή αν το είπε απο ευγένεια, ή για να μην λυπάμαι, ή οτιδηποτε.. Σημασία έχει για μενα πως ήταν όμορφο.

"Έλα πιο κοντά" μου είπε και με πήρε αγκαλιά.. Μια αγκαλία που είχα τόσο μεγάλη ανάγκη..
Κι όλο διέκοπτε το φιλί του για να με κρατήσει απλά αγκαλιά. Τι παραξενο! Οι αγκαλιές, πάντα ήταν το δικό μου αγαπημενο κομμάτι. Με κρατούσε γιατί μου άρεσε. Συνηθως εγώ έδινα τη "λήξη" και με φιλουσε.. Εκείνο το βράδυ όμως.. Πήγαινα να τον φιλήσω, μα συνέχιζε να με κρατάει αγκαλιά. κι εγώ, που άρχιζα να συνηδητοποιω πως δεν θα τον ξανακρατησω στα χερια μου ποτε, φροντιζα να το χαρώ, να το χορτάσω. Κι εκείνος, έσκυβε το κεφάλι στον ώμο μου.. Κι ο ώριμος άντρας που έβλεπα εγώ, γινόταν με μιας παιδάκι, που με είχε ανάγκη. Θα σκέφτεστε πόσο ανοητα βλέπω τα πραγματα.. Μα έτσι ένιωθα τα γεγονοτα. Ίσως και λάθος μου.. Τραγικό λάθος..

Και όταν περασε ο συμμαθητης του με την κοπέλα του(συμμαθητρια μου) μου είπε αν θελω να παω πισω να μην με δουν.. Αλλά έμεινα.. Και με κρατουσε και παλι... Μπροστα τους... Δεν τον ένοιαξε τίποτα.. δεν ντρέπεται για μένα, δεν με θεωρεί καποια που δεν κανει γι αυτόν. (:

Ξάπλωσε πίσω, στο μάρμαρο, κι εγώ έβαλα το χέρι μου, πάνω στο οποίο έβαλε το κεφαλάκι του.. Να το πάλι το ευαίσθητο παιδάκι, που είχε ανάγκη μια αγκαλιά..

Κι ύστερα.. Έπεσαν τούφες μαλλιών σ'όλο το πρόσωπο μου.. Έκανε λίγο πίσω.. και άρχισε να τις τραβάει πίσω. Με κοιτούσε, τον κοιτούσα, κι έπαιρνε τα μαλλιά απ' το προσωπο μου. Τόσο γλυκός.. Τόσο τέλειος.. Ένα όνειρο που βγήκε αληθινό.

Φύγαμε καμια ώρα αργότερα.. Λίγο παρακάτω τον περίμενε ένας φίλος. Κρυστήκαμε πίσω από έναν θάμνο, και με πήρε αγκαλιά. Την τελευταία αγκαλιά μας.
"θα τα πούμε" του είπα φεύγοντας.. Μου βγήκε τόσο αυθόρμητο...
Αν κι εκείνος αφησε ενδεχόμενα ανοιχτά, είπε πως το ότι φέυγει δεν σημαινει ότι θα εξαφανιστεί, ξέρω πως δεν θα τα ξαναπούμε.
Απ'την άλλη, μέσα μου νιώθω πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμη. Αλλά δεν θέλω να γεμίζω με ψευτικες ελπιδες.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι θέλω. Θέλω να προχωρήσω.. Να μην τον σκέφτομαι πια. Απ' την άλλη, θα μου αρκούσε να τον βλέπω όταν έρχεται.. Κι απο κει και πέρα, ας κανει ότι θέλει, με όποια θέλει εκεί που πάει. Κάποιος μου είπε ότι θα καλοπερνάει, και θα έρχεται σ'εμενα για τις αγαπες και τις γλύκες. Μα δεν με νοιάζει. Αυτο θα σημαίνει πως ήμουν κάτι, πως δεν με ξέχασε!!

Κάποιος μου είπε πως τον αγαπάω. Πως φαίνεται απ' τον τρόπο που τον κοιτάω, που μιλάω γι αυτόν. Εγώ δεν ξέρω. Αυτο θα περιέπλεκε τα πράγματα. Ναι, είναι ωραίο να αγαπάς, δεν λέω.. Αλλά στην δική μου περίπτωση θα άμβλυνε τον πόνο. Θα το έκανε πιο δύσκολο.

Να που φτάσαμε στον πόνο.. Δεν ξέρω αν πονάω ακόμη. Είμαι σε μια "νεκρή" κατασταση. Νιωθω άδεια, κενή, ένα τίποτα. Εκείνος ήταν στην ζωή μου από πάντα, κι είναι τόσο δύσκολο να τον βγάλω.. Είμαι σαν.. Παγωμένη. Η ζωή μου έχει προχωρήσει 8 μέρες, και δεν ένιωσα ούτε μια φορά πραγματικά χαρούμενη. Δεν λεω, γέλασα, μα ποτέ το χαμογελο δεν άγγιξε τα μάτια μου. Μένει πάντα στα χείλη, ανίκανο να αγγίξει την ψυχή μου.. Μια υποκρίτρια έχω μείνει.. Λέω σε όλους πως είμαι καλα, μα δεν είμαι. Περιμένω την περίοδο που το τέλμα μου θα γίνει πόνος, και τα ματια μου θα γεμίσουν δάκρια, θα κλάψουν όλες τις αναμνήσεις μου.

Αναμνήσεις πολλές.. Και όμορφες. Οι άσχημες εχουν σβηστει, ως δια μαγείας. Κι αυτές που έμειναν μου κρατανει συντροφιά τα βράδια που έχω αναγκη να του στείλω ενα απλό "τί κάνεις;" Αναμνήσεις γεμάτες γλυκές στιγμές οι οποίες θα επρεπε να με ικανοποιουν.

Θα έπρεπε να θεωρείτε επιτυχία το ότι λήξαμε έτσι όμορφα. Χωρίς καυγάδες και προβλήματα. Απλά με μια αγκαλιά. "Συνεναιτικα". Το ότι είχε την καλυτερη δυνατη εξέλιξη θα έπρεπε να θεωρειται επιτυχια, αφου μια σχεση εφήβων ειναι σπανιο να καταληξει σε γαμο, ή κατι τετοιο. Αλλα δεν είναι έτσι. Δεν το βλέπω σαν επιτυχία. Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα ένα αλλο τελος.. Ξέρω πως θα προτιμουσα να μην ήταν το τέλος τώρα. Άρα η "επιτυχία" μου, έμεινε μια επιτυχία θλιβερή.. Που δεν μ'αφηνει να ηρεμησω.

Θα μου λειψεις αγγελε μου...



Μονάχα εσύ να 'σαι καλά... Μην δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ... Μπορεί να ζούμε χωριστά.. Μα τότε ζήσαμε μια αγάπη.......

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Such a BEAUTIFUL day... (L)

Αρχικα, η μέρα ξεκίνησε με τον Θηβαίο να ακούγεται απ΄το κινητό μου 8 το πρωι. Μάλιστα.
9 ήμασταν στο λεωφορείο. Εγώ (16,5), η Κατερίνα (15) κ η αδερφή της η Άννα (20) -οι ηλικιες θα φανουν χρησιμες παρακατω, εκει π θα μιλησω για την ταινια. :P
Δοξα τω Θεω πετήχαμε το λεωφορειο εξπρες, που παει κατευθείαν Θεσσαλονικη, χωρίς να περναει από κάθε χωριουδάκι της κεντρικής Χαλκιδικής. xD Άρα σε μια ωρίτσα βολτάραμε στα Κτελ Μακεδονιας; Θεσσαλονίκης; Δν θυμαμαι πως λέγονται. :Ρ
Πηραμε το αστικό μας και πήγαμε Cosmos...
Βολτάραμε στα μαγαζιά την ώρα που η Αννα είχε πάει να βγαλει εισητηριο για τρενο.. Άλλη ιστορια αυτό. Ήθελα να αγορασω ένα τζινοκολάν, κατά κόσμον Jeggins, και δοκίμασα ένα μαυρογκρί... Αλλα νομιζα πως με πάχαινε. Οπότε έβγαλα μια φωτο.. Την έστειλε με μμς στην κολλητή, άφησα το παντελονάκι και φύγαμε. Πήρα και μια στέκα μαυρη, κ μικρα σκουλαρικάκια πέρλες. (L)
Καθως βολτάραμε, τσουπ να 'σου μπροστά μου τα παιδια που κάνω παρέα απ' την δίπλα πόλη! Ε, όχι λέω, τι σύμπτωση! (να 'ταν η μόνη...) Μιλησαμε λιγο στο ποδι, κ ειπαμε πως θα τα ξαναπουμε.. Πολυ χάρηκα!
Έπειτα ήρθα η Άννα και πήγαμε για φαγητό... Εγώ έφαγα κινέζικο, κλασικα. Με κατι καλαμποκια μακρια, π εγώ έτρωγα επειδεικτικα, και η Άννα έκανε "ίουυυυυ". :Ρ
Εκείνη την ώρα έτρωγαν και τα παιδια... Και κάθισα για λίγο μαζί τους. Τους έδειξα και την φωτο με το τζινοκολαν... Μου είπαν και οι τρεις να το πάρω. Κ ο singer μας ο κύριος Rose κέρασε κανταϊφια.. Αλλά δεν με τραβούσαν. Τότε ο συνονόματος ο κύριος Τριαντάφυλλος είπε πως είπε στην Ε πως θα κατέβαιναν σήμερα Κόσμος... Και της είπε επίσης να πει και σ'εμενα και την άλλη Αννα να πάμε. Αλλα η Ε ούτε που ανέφερε, αφού η ίδια δεν μπορούσε να έρθει. :/ Πφφ... Αφου θα το έχανε αυτή, αποφάσισε να το χάσουμε κι εμείς. αλλά η τύχη ήταν υπέρ μου... Τελος πάντων.. Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω. :/
Αφού φάγαμε, ήρθε και μας βρήκε ο Ηλίας (19) ένας φίλος της Άννας. Πολύ τον συμπαθώ τον κύριο, αλλά δεν τον βλέπω συχνά. Είναι Σαλονικιός... Ύστερα κατεβήκαμε σινεμά, και πήραμε εισητήρια για το Shrek 4. Ναι, κοτζάμ γαίδαροι.
Οι άλλοι πήγαν για καφέ... Κι εγώ αφού μαζεψα γνωμες από όλους πήρα το τζινοκολάν. :P Έπειτα πηγαμε για την ταινια.... Μασαμπούκωσα το μισο κουτί απ' τα μικρα ποπ κορν..Με μια μεγαααααλη κοκα κόλα. (L)Η ταινια ηταν τόσο.... Ουαου. Σε δυο σημεία δάκρυσα. Καλα η Φιόνα αστερι... Όπως δεν την έχουμε ξαναδει!! Λίγο Ρουσλάνα μου θύμησε, αλλά whatever... :p
Μετά την ταινία είπαμε να πάμε για bowling... αλλα τελικα κανεις δεν ήταν ιδιαιτερα πρόθυμος, και το γυρίσαμε σε μπιλιάρδο. Είχα να πιασω στεκα απ' το δημοτικο.. χαχα.. Είχε φάση. Η τύχη του πρωτάρη φυσικά και δεν με ευνόησε, κλάσικά.
Και ξαφνικά! Βλέπω το αίσθημα να παίζει bowling πίσω απ' το διαχωριστικό! Ohhh Gosh.... Άρχισε το χτυποκάρδι, το άγχος, και τα σχετικά. Δεν είχαμε μιλησει... Κανείς δεν ήξερε ότι θα κατέβαινε Θεσσαλονίκη ο άλλος! :Ο Πήγα και τους μίλησα... Δήθεν χαλαρά.. Αλλά τουκ τουκ τουκ έκανε η καρδούλα μου. Τρελοί ρυθμοί. Πλακα πλάκα ακομα δεν τον έχω συνηθίσει. Όταν εμφανιζεται έτσι.. (L)
Γυρισα, και συνεχίσαμε να παίζουμε.. Σε κάποια φάση ο Ηλίας βγήκε να καπνίσει... Και πηγα να τον μαζέψω. Τον πέτυχα καθώς έμπαινε.
"Ξέρω τι έκανες" του είπε με δηθεν ύφος, κι έκανα πως κάπνιζα ένα αόρατο τσιγάρο.
"Μιλούσα στο τηλέφωνο ρε!" πηγε να το σώσει...
"Δεν σε πιστευω Λιακοοοοοο :Ρ "
"δεν θα το πεις όμως στις αλλες"
"θα το σκεφτω..."
Και με κοιταει πονηροάγρια... Λέω θα τις φαω τώρα. :Ρ Αρχίζω να τρέχω.. Αλλά με γράπωσε απ' το σβέρκο.. Λες και ήμουν γατί... Και απειλησε οτι θα με δολοφονήσει. :Ρ και φωνάζω μια εγώ:
"Θα με σώσουν ρεεεεε, ΘΑ ΜΕ ΣΩΣΟΥΝ!!"
και γυρναει εκείνη την ώρα όλη η παρέα κι Εκεινος μαζί... Ελπίζω να μην με παρεξηγησε... Γιατί δεν έχω ματια γι άλλον. μονο που δεν το ξέρει. :|
Τελος πάντων τελειώσαμε το παιχνίδι, μ'εμενα ανεβασμένη/ξαπλωμενη πανω στο τραπέζι, να ριχνω και την τελευταια μπαλα (μν φανταστειτε κατι θεαματικο... Αποσταση αναπνοης απ' την τρυπα είχε. :Ρ ). Αλλα κερδίσαμε εγω και η Αννα. Που συνεπαγεται πως πληρωσαν ο Ηλίας και η Κατερίνα. :ρ
Χαιρετίσαμε έπειτα Εκεινον και την παρέα του... Και γυρισαμε χωριο χωρις ευτραπελα... (αν εξεραισεις τις Γερμανιδες στο λεωφορειο π αναρωτιοντουσαν αν περασαμα το χωριο που ηθελαν να κατέβουν!)

Ηταν πολυ ομορφη μέρα...
Ήθελα να τη μοιραστω. (:
Σας κουρασα, το ξέρω... :S
Θα κανω κ ξεχωριστο ποστ με τοις φωτος, και το βιντεο μ'εμενα πανω στο μπιλιάρδο. :Ρ

Καλή σας νύχτα. (:

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

ΕΓΩ είμαι το θέμα;;;

Κατ'αρχάς, γεια σας.
Χάθηκα αυτές τις μέρες...
Μα παρακαλώ συγχωρέστε με.
Είμαι που ήμουν ευτυχισμένη,
που έζησα μια βραδιά που ξεπερνούσε
το καλύτερο βράδυ της ζωής μου.
Είναι που είμαι ερωτευμένη και το ζω.
Είναι που έχω φίλους να μ'αγαπάνε.
Είναι που αυτός είναι ο χαρακτήρας μου.
Τα άσχημα έχω αναγκη να τα γράφω.

Back to topic, λοιπόν.
Γιατί ασχολήται μαζί μου;;
Ή μάλλον γενικά.
Γιατί δεν κοιτάει την δική της ζωη;
Την οικογένεια της;
Απ' το δημοτικό έτσι γίνεται.
Προέτρεπε την κόρη της να διαβάσει,
για να περάσει εμένα.
Να μην αντιμιλάει για να την συμπαθούν οι δάσκαλοι,
πιο πολύ από μένα.
Να προσέχει τι τρώει,
για να ειναι πιο όμορφοι από μένα.
Κόμπλεξ να το πω;
Δεν ξέρω.... Αλλά αυτός ο ανταγωνισμός
μου κατέστρεψε τα χρόνια στο δημοτικό.
Πλέον εγώ και η κόρη πάμε σε διαφορετικά λύκεια,
και έχουμε πολύ καλές σχέσεις μεταξύ μας.
Νόμιζα πως είχα ξεμπερδέψει.
Αλλα που τετοια τυχη;;;; ://
Πρόσφατα έμαθα ένα περιστατικό.
Η εν λόγω μητέρα μαλλον δεν το 'χει βάλει κάτω.
"Βρε την Φύλλη. Που θέλει να περάσει ιατρική!!"
Με τόνο ειρωνίας, αμφιβολίας.
Δηλαδή τι; Δεν είναι επάγγελμα για μένα αυτό;
Και στο κάτω κατω....
ΕΓΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ.
Ιατρική δεν ανέφερα ΠΟΤΕ μου!
Μα είναι δυνατόν;
Ειρωνικά σχόλεια, κοροιδεία, κουτσομπολιό.
Και για κάτι που δεν ισχύει καν.
Είχα πει δεν θα ασχοληθώ..
Αλλά να ΄μαι εδώ να της αφιερώνω ολοκληρο ποστ.
Κάνω πως δεν με νοιάζει,
αλλά με πληγώνει.
Δεν είναι και το πιο ευχαριστο να 'σαι ειρωνεύονται, έτσι;
Δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν μπορώ να μιλήσω.
Αλλά δεν ξέρω... Νομιζα πως είχε τελειωσει αυτο το κεφάλαιο.
Αλλά τελικα.. Ίσως να μην έχει τη δύναμη
να με επιρεάσει όπως παλια...
Αλλα υπάρχει, και
πάντα θα υπαρχει. ://

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Οι άνθρωποι δεν είναι τρόπαια.

Πόσο λυπάμαι...
Λυπάμαι που υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν το νόημα της φιλίας.
Και ιδίως όταν αυτά τα άτομα τα εκτιμούσα, και τα ένιωθα κοντά μου!!
Πόσο λυπάμαι όταν βλέπω την Μια να προσπαθεί να με απομακρύνει απ' την Άλλη.
Βλεπει που εγώ και η Άλλη είμαστε τόσο δεμένες που δεν τ'αντέχει.
Αλλά προσπαθούμε πραγματικά.
Δεν είναι δικό μας λάθος η συμπεριφορά που άρχισε να έχει.
Κάνεις αυτά που κορόιδευες, και αυτή είναι η αρχή μας ως παρέα.
Δν κανουμε αυτα που κοροιδεύουμε.
Και πιστέψτε με, είναι ελάχιστα αυτά που κοροιδεύουμε.
χαχ.. 3 προτάσεις. 3 φορες το ίδιο ρήμα.
Από 'κει κ μόνο να καταλάβετε πόσο αποσυντονισμένη είμαι.
Ούτε τους στοιχειώδεις "κανονες" όμορφης γραφης δεν μπορω να ακολουθησω.
Τεσπα, επανέρχομαι.
Η Μια κατάφρε να οργανώσει μια κατινιά με την Άλλη.
Δενμε πειράζει που έμεινα απ' έξω.
Παντα έδινα στις φίλες μου τον χρόνο να έχουν την δική τους σχέση.
(κατι που δεν κάνει ποτέ η Μια, παρεπιπτώντος).
Αλλά ηρέμηστε.
Γιατί έπρεπε να μου το χτυπάει τόσο έντονα ότι θα συναντηθούν οι δυο τους;
Τι προσπαθουσε να μου δειξει μ'αυτό;
Ότι είναι πιο κοντά οι δυο τους;
Αμ δεεεε!!
Ιδέα σου καλή μου.
Διακριτικότητα, you know??
Αλλά τι λέω, αγνωστη λέξη στο λεξιλόγιο σου.
Πήρα τηλ την Άλλη όταν η μια άρχισε να μου τα πρήζει (με το συμπαθιο) ότι θα συναντηθει με την Μια.
Στην πλάκα.. Νομιζα πως ξέχασαν να μ'ενημερώσουν.
Τι καλοπροαίρετη που είμαι ώρες ώρες!!
Η Άλλη μου τα είπε όλα. Τι εχουν σκοπο να κανουν.. Και γιατί δεν μου είπαν.
Μου τονισε πως πρεπει να φαίνεται σαν να μην ξερω τίποτα.
Και όταν έμαθε πως φέρθηκε η Μια.. έπεσε απ' τα σύννεφα.
Δεν της το 'πα επίτηδες.
Αλλά μ΄'επιασαν τα κλάμματα.
Κι όταν κλαις, αν δεν μιλησεις στην κολλητή σου, σε ποιον θα μιλήσεις;;

Δεν ξέρω.
Είμαι τέρμα μη-ανταγωνιστικό άτομο.
Κι όταν αντιμετωπίζω τέτοιες συμπεριφορές τρελαίνομαι.
Δεν θέλω να μου κανουν ότι προσέχω να μην κάνω.
Δεν ζητάω πολλά.
Λιγη διακριτικότητα ήθελα μόνο.
Ας μην μάθαινα γι αυτή την συνάντηση τους.
Αλλά γιατί γαμώτο να μου το χτυπήσει, ενώ της φαίρομαι όσο καλύτερα μπορώ, ΓΙΑΤΙ;;

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Η πρώτη μου Vodka.

Ναι, ένα παντελως άκυρο ποστ βρίσκεται στην οθόνη σας.
Πιο πολύ απ' ότι συνήθως.
Κάτιδιάβαζα σ'ένα φόρουμ, και θυμήθηκα πότε ήπια την πρώτη μου βότκα.
Θέλησα να το μοιραστώ.
Ανούσιο, έτσι;
Ήταν ένα πολύ όμορφο βράδυ για μένα.
Μα φτάνει με τους προλόγους..
Βουτήξτε το κεφάλι στην μικρή μου "κιβωτό των στοχασμών"
(μην ανησυχείτε κυρίες, δεν θα χαλάσουν τα μαλλιά σας. Promise!!!)



"... Ήταν ένα βράδυ του χειμώνα και είχα πάει με 2-3 κοπέλες σε μια καφετέρια, όπου έπαιζε λάιβ ένας φίλος. Πήγαμα νωρίς, κατά τις 9, για να πιάσουμε τραπέζι. Σοφή σκέψη, λίγο αργότερα δεν έπεφτε καρφίτσα. Θυμάμαι ήμουν κρυομένη και η μύτη μου ήταν κόκκινη. Φορούσα μια λευκή μάλλινη μπλούζα, ένα σκουρο μπλε μπουφανογιλέκο από πάνω και το αγαπημένο μου τζιν. Είχα κατσαρώσει τα μαλλιά μου, καθώς δεν είχα κουράγιο να τα φτιάξω. λόγω κρυολογήματος και ώρας λοιπόν παρήγγειλα μια σοκολάτα.
...Λίγο αργότερα ήρθε και ο κολλητός μου με τον ξάδερφο του, που είμασταν μαζί. Άλλαξα θέση φυσικά, και κάθισα δίπλα στον κολλητό. Μιλούσαμα, γελούσαμε. Ήταν όμορφα.
...Ήθελα όμως να πιάσω συζήτηση και σ' Εκείνον. Έτσι τον ρώτησα τι πίνει. "Vodka λεμονάδα" μου απάντησε "θες να δοκιμάσεις;" Φυσικά και ήθελα να δοκιμάσω το ποτό του. Μμμ.. Αρκετά καλό.
...Λίγο αργότερα αποφάσισα πως ήταν καιρός να παραγγείλω ποτάκι. Ζήτησα ένα Gordon Space, μα είχαν τελειώσει. Ούτε Μαλιμπού υπήρχε. Μου κάνει μια ο κολλητός: "εε, τι λες.. παίρνουμε μια βότκα;" Το σκέφτηκα λίγο. Και συμφωνησα. 16 χρονων ήμουν άλλωστε, και γερό ποτήρι. Στο σπίτι με τον μπαμπά έπινα τα πάντα. Πόσο να με ζάλιζε μια βότκα;
... Ο συμμαθητής-σερβιτόρος μας κοιτούσε λίγο παράξενα... Δεν του φαινόμασταν τύποι της βότκας, ούτε εγώ ούτε ο κολλητός. Αλλά είχε πλάκα. Ήταν νόστιμη, και ήταν μια εμπειρία.
...Από τότε η βότκα είναι το ποτό μας. Πρόσφατα δοκιμάσαμε και πορτοκάλι, αλλά εμένα δεν με ικανοποίησε. Είναι άραγε αυτό το τέλος του "ποτού μας"; Δεν έχει σημασία. Είναι πολύ πιο δυνατά αυτά που μας ενώνουν πραγματικά..."


Σας έβγαλα απότομα από την κιβωτό;
Λυπάμαι.. Προσπάθησα να το κάνω μαλακά!
Ευχαριστώ που ασχοληθήκατε, καλή συνέχεια.
(:

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010





Το άκουσα τυχαία..
Το σίγουρο είναι ένα.
Γραφτηκε για μένα.

Τικ τακ...
Κάθε δευτερολεπτο που περνάει σε παίρνει πιο μακριά.
Ξερω πως ανα πασα στιγμή μπορώ να σου στειλω ένα μνμ..
Να μιλησουμε, να δω τι κάνεις, να σου πω να με πας μια βόλτα.
Και θα το κάνεις.

Ήταν τόσο όμορφο εκείνο το πρωινό που μιλούσαμε...
Και πανω σε μια κριση ρεαλισμού μου,
μου είπες πως δεν είμαι μονο φάση για σένα.
Πως νιώθεις πράγματα.
Και πως ο λόγος που ήθελες να μην ονομασουμε σχέση αυτό που΄έχουμε είναι το ότι θα φύγεις τον Σεπτέμβρη, και θα μαστε πολύ μακριά.
Μα το 'ξερα αγγελέ μου πως θα τελειωσουν τα παντα τον Σεπτέμβρη.
Αν και αυτο δεν σημαινει πως δεν θα πονέσω.

Να που φτάσαμα στο αρχικό θέμα..
Σ' αυτά που ήθελα να βγαλω από μέσα μου...
Που απ' το πρωί που ξύπνησα με πνίγουν.

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς


Εκείνη την μερα..
Που θα με πας βόλτα με τ'αμαξι και θα είναι η τελευταια μας βόλτα, θέλω να σε βλέπω να γελας.
Να γελάς να γελάς να γελάς!!!
Να σε θυμάμαι έτσι.
Μ'ενα πλατύ χαμόγελο!
Σου χω πει ποτέ πόσο μ'αρεσει το χαμόγελο σου;
Όχι βεβαια.
Εχεις παρατηρησει πως παντα γελαω όταν έχουμε οπτική επαφή;
Ίσως...


κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ' αγαπάς

Ναι ναι, ξέρω πως δεν μ'αγαπας.
Πότε να προλάβεις;
Ασε που δεν σε άφησα να δεθείς μαζί μου.
Άλλωστε, ακομη κι αν συνεβαινε, δεν θα μου το 'λεγες.
Εγώ σ'έμαθα να μην μιλάς γι αυτά τα πράγματα.
Αλλά θέλω να το νιωσω εκείνη την τελευταια φορά.
Μπορεις να προσποιηθεις..
Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι το θέλω.
Δεν ξερω..... Δεν ξέρω.
Αλλά υπάρχει κάτι που ξέρω.
Είσαι τόσα πολλά για μένα....




8/8
Χθες.
Μου χάρισες ίσως την ομορφότερη γιορτή της ζωής μου.
Σου 'χα θυμώσει όταν μου είπες ότι θα ελειπες το σαββατοκύριακο της γιορτής μου.
αλλά ήσουν εκεί.
Ήρθες και μου είπες χρόνια πολλά.
Μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Μπραβο θάρρος! Πήρες φόρα μου φαίνεται... (:
Βεβαια δεν με ακουμπισες...
Όλο το μαγαζι με φίλησε, εκτός από σένα.

Κ ύστερα ήρθες και μου μιλούσες.
Ο καημενος ο φίλος σου..
Δεν του έδωσες καν φαναρι....
χαχαχ...


Αυτα λοιπον...
ανκαι ήταν ενα παραξενο και σε καποια σημεις μελαγχολικο ποστ..
Συνεχιζω να 'μαι ευτυχισμενη. (:

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Που χαθηκε εκείνη η Μεταλλού;

Ναι, για μένα μιλάω..
που κάποτε φορούσα μαύρα, κι έκλαιγα όταν ήμουν μόνη.
Τώρα φοράω φιογκους και χορευω στα κλαμπακια.
Ξέρετε.. Μου λείπει ο παλιος εαυτός μου.
Ήταν πιο οριτζιναλ.
Τωρα είμαι αυτό που είναι όλοι..
Αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να είμαι για να μπορω να περνάω καλά στην κοινωνία που έχουν φτιάξει για μένα.
Ξέρετε που ήμουν χτες;;
Έπινα cutty Sark με τον Υποχθόνιο.
μην ρωτήσετε ποιος είναι ο κύριος...
Θα με κάνετε να νιώσω πιο άσχημα.
Εγώ θα σας πω ότι έλεγε το "Κάνε ντου", κι εσεις θα υποκριθείτε ότι τον ξερετε.
Εντάξει; (:

Αλλά τι άλλο μπορούσα να κάνω;
Να παρατησω την παρέα και να κατσω μόνη μου με το μωβ iPod και να ακουω Metallica?
Μπα.. Δεν γίνεται.
Όμως.. Κάτι υπάρχει που με παρηγορεί.
Ότι κι αν γίνει έξω..
Μέσα μου, βαθιά μέσα μου, είναι ακόμα εκεί.
Craddle of filth με τα μαγικά Nymphetamine, Her ghost in the fog, k Darkness our bride..
Οι Epica με τα ονειρικά The phantom agony, Solitary ground, dance of faith, The last crusade.
Οι Nightwish με τα χιλιοακουσμένα Beauty AND the Beast k Moondance..
Oi Iced Earth με τα συγκινητικά Melancholy k Dracula..
O κύριος Manson με τα ανατριχιαστικά Man that you fear, This is Halloween, Angel with the scabbed wings.
Και τέλος, οι διαφορετικοί Empire of the sun με το φοβερό We are the people....
Αυτά είναι τα τραγούδια μου.
Αυτα που με ακολουθουν.. Και με στοιχιώνουν.
Ανεξάρτητα με το πόσο συχνά τα ακουω πλέον...

________________________________________________
Ας επανέλθω στο Cutty Sark, μιας και η χθεσινη νυχτα ήταν πολύπλευρη..
Χθες βγηκα αποφασισμένη να περάσω καλά, και να μην με νοιαζει τίποτα.
Γι αυτό εγκατέλειψα την "αγαπημένη μου" Vodka λεμονάδα, το ποτό του.
"Να πινεις κάτι που του αρεσει, για να μην χτυπάει άσχημα η γευση μετά".
Έτσι με είχαν συμβουλέψει, και το πηρα κατα γράμμα.
Τι ανόητη, Θεέ μου.
Αλλα χθες.. Δεν είχε τετοια!!!!!
Διαφορετικο ποτο, ξεχωριστό κέφι.
Εντάξει, τον κάρφωνα, αλλά ως εκεί.
Στανματησε έξω απ' το μαγαζι που ήμουν...
Πέρασα ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαια μπροστά του.
Το 'χα παρει αποφαση βεβαια ότι Πέμπτη δεν υπήρχε περιπτωση να βγει, και κατα συνεπεια να βρεθούμα..
Αλλά πως σου τα φερνει..
Έπινα καθε Σάββατο Vodka με την ελπίδα..
Και χθες που ήπια το ουίσκι..
12 η ώρα να σου το μήνυμα.
Ηθικό δίδαγμα: Ότι είναι να γίνει θα γίνει..
Θα έρθουν μόνα τους τα πράγματα.
Δεν θέλει αγχος...
Ίσα ίσα.!

Αυτα απο μένα για σήμερα......
Συγγνώμη αν σας κουρασα, αλλά είχα αναγκη να θίξω και τα 2 θέματα.. (:

Καλη σας μέρα!

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

It's raining... :D

Eνα ποστ... Αφιερωμένο στην Λίζα (http://mikrameras.blogspot.com/) που ξέρω πόσο της αρεσει η βροχή...
[Μολις συνηδητοποιησα ότι δεν ξέρω να βαζω λινκς στο μπλογκ. :/ ]

Τελος πάντων..
8 και κάτι ήταν σήμερα, όταν ξύπνησα.
Ήταν ένας κεραυνός εντυπωσιακότατος, και επιβλητικότατος.
"Ω, ναι! Βρέχει!" Ήταν η πρώτη μου σκέψη.
Όταν ξαναξύπνησα λίγο αργότερα..
έβρεχε ακόμη.
Δροσερός ο καιρός, πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που δεν χρειάστηκε να αναψω το κλιματιστικο αμέσως μόλις ξύπνησα.
Βρεχει! :D

Μ'αρέσει τόσο πολύ η βροχή...
Με κάνει να νιώθω όμορφα, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω.
Η βροχή, είναι απλά βροχή.

Σηκώθηκα μες στην καλή χαρά..
Ντύθηκα...
Πόσο χαίρομαι να ντύνομαι τις βροχερες μέρες..
Μακρύ τζιν, κοραλλί μπλουζάκι, ζακετούλα, σταράκια, κρίκοι και φιογκος στα μαλλιά.
(ναι είναι η περίοδος που πιανω όλα τα στυλ και περνω ότι μου κατεβει απ' το καθενα.. ) :ρ
Και πήγα να δω τον μπέμπη, τον οποιο νανούριζε η βροχη και κοιμοταν.

Αχ η βροχη..
Το θεμα είναι η ευτυχία που νιώθω, χωρίς να μπορώ να την εξηγήσω.
Αγαπαμε βροχη, αγαπαμε χειμωνα.! < 3

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Του άντρα του πολλά βαρύ...

Μην τον πειράζεται στην κλινική!!

Ναι, το νέο ξαδερφάκι είναι εδώ!
Και είμαι τόσο χαρούμενη.. Επαθα εξαρτηση ήδη!

Τον είδα χθες..
Δεν είχε γίνει καν μιας ημερας.

Ποιος είπε ότι τα νεογέννητα είναι άσχημα;
Πηγα στο νοσοκομειο περιμενωντας να δω κανενα ποντίκι..
Αλλά ήταν τόσο όμορφος..
Κοιμόταν.
Και έχει την μύτη μου.
Την οποία πήρα από τον μπαμπα του μωρού, και αδερφό της μαμας μου.
Όλοιμου λένε πως μοιάζω στον θείο..
Αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα.

Ηταν μαγευτικό το θέαμα..
Ένα ανθρωπακι μισό μέτρο ξαπλωμένο..
Κοιμόταν.
Χαμογελούσε στον ύπνο του.
Αραγε μπορουν να γελάσουν τα βρεφη πριν καν κλεισουν 24 ωρες;
Εγώ είμαι σίγουρη πως είδα τις συσπάσεις στα χειλάκια του.
Το τι γκριμάτσες εκανε.. Μας τρέλανε!!
Σούφρωνε απο δω.. Απο κει...
Τοσο γλυκος....
Σε κλάποια φαση ξύπνησε..
Άρχισε να κοκκινιζει.. Να πασχίζει..
Κι ύστερα αντιληφθηκαμε την ευωδια. 8)

Κι όσο για τη θεία.. Πετάει.
Βόλτες.. Αφασία.
Είναι πολυ καλα...
Ήθελε και παγωτάκι χθες!!!!

Αχ αντε αντε αντε να ερθουν σπιτι......

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Φάσεις φάσεις φάσεις....

Σας πειράζει;
Γουστάρω να είμαι πιστή.
Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
Ναι.
Δεν γυρίζω όταν περνάει κανα μανάρι στην παραλία.
Ειμαι αλλού.
Ντάξει;;;

-Ε, κανε κάτι με άλλον..

Αλλη μια φορα ν'ακουσω αυτή την φράση...
Μου την λέγατε όταν έκανα διάλειμμα με το παιδί.
Μα πως να φασωθω με άλλον όταν θέλω τρελά άλλον;
Δεν μπορώ απλά.
Δεν με νοιαζει, πειτε με οπισθοδρομικη.
Ειμαι απολυτη σ'αυτό.
Είμαι με αυτόν που θέλω, κι αν δεν γίνεται, περιμένω να μου περάσει,
και να αρχίσει να μου αρέσει άλλος.
Πως ειναι δυνατον να τα μπλεκω όλα;
Αλλον να θέλω, αλλος να μ'αρεσει λίγο...
Και να φασωνομαι με 2-3 που απλά βρίσκω ενδιαφέροντες, ή όμορφους..
ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΑ, ΠΑΡ'ΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ.
Κι ούτε προκειται να κανω κατι με άλλον, γιατί δεν βλέπω το παιδι συχνά.
Ξεκολλάτε.

Και άσε που είμαι κατά της φάσης γενικά.
Είμαι κατα της σωματικής ικανοποιησης και μόνο,
σ'αυτήν την ηλικία.
Θέλω συναίσθημα, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΑΙ;;
Θέλω αποκλειστικοτητα.
Γι αυτό είχα μονο μια σχέση στην ηλικία των 16,5.
Γιατί όποιος με πλησίαζε, τον απομάκρυνα.
Ήθελα άλλον.
Απόλυτα.

Αυτή είμαι.
Μην προσπαθείτε να με αλλάξετε.
Ειμαι ρομαντικη ψυχή καταβαθος, δεχτείτε το.
Γιατί πρεπει να γίνω αψυχο αντικειμενο;;

Τα ειπα μπερδεμένα.
Αλλά πφφφ.. .Ξεσπασα.

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Nανουρίσματα...



Από χθες το έχω ακούσει τόσες φορές το συγκεκριμένο νανούρισμα...
Το έχω κατεβάσει, το έχω μάθει, το σιγομουρμουρίζω συνέχεια.
Είναι τόσο ήρεμο και γαλήνιο και μυστηριώδες.
Σχεδόν μαγικό.

Ξέρετε... Είναι που θα γεννηθεί ο μπέμπης την Τρίτη (20.10.10).
Έτσι είπε η γιατρός στην αγαπημένη μου θεία.
Ένα μωρό στην οικογένεια...
Τώρα το συνειδητοποιώ, και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα.
Είναι που ακούω και το νανούρισμα.....

Τον αγαπάω αυτό τον μπέμπη...
Κι ας μην έχει γεννηθεί ακόμη.
Τα λατρεύω τα παιδιά...
Και τώρα θα εχουμε ένα μωρό στην οικογένεια!
Το βρίσκο υπέροχο, ο ενθουσιασμός μου είναι φανερός.
Πλέον πλησιάζει τον όρο της συγκινησης.
Ένας νέος μπέμπης, μα τα γένια του Μέρλιν!!

Και θα έχει ένα τόσο όμορφο όνομα...
Το όνομα που με έχει σημαδέψει.
Οι άντρες της ζωής μου έχουν το ίδιο όνομα.
Τυχαιο; Δεν ξέρω.
Ίδιο όνομα με τον άλλο ξάδερφο, έναν "παιδιέφηβο" που υπεραγαπώ,
και ίδιο όνομα μ' εκείνον, που δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.

Τελοσπάντων.
Ήθελα να μοιραστώ αυτά που ένιωθα..
Θα κάνω άλλη μια αναρτηση μετά την γέννα...
Καλή σας μέρα. (:

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Για τον Χ και τον Ψ: Που μου έδειξαν, και τραγουδησαν τον έρωτα!

Για τον Χ δεν θα πω πολλά (και σε αυτή την ανάρτηση).
Είναι γνωστα...
Αυτός μου άλλαξε την ζωη, την ψυχολογια, την νοοτροπια, τα παντα.
Μου έδειξε την αγάπη.
Γιατί όπως έχω ξαναπει..
Δεν είμαι σίγουρη αν τον αγαπάω..
Αλλά υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικα του που τ'αγαπάω. :)

Τώρα για τον Ψ..
Είναι κολλητός του Χ.
Και είναι μουσικός.
Είναι τόσο ταλαντούχο πλάσμα..
Τραγουδάει απο μικρός.
Πλέον δεν χάνω συναυλία του.

Με αγγίζει τόσο η φωνή του..
Με συγκινει, με πορώνει.
Μιλάει στην καρδιά μου απευθείας!
Είναι και το ρεπερτόριο τέτοιο..
Τραγουδάει ρομαντικά..
Εχει τόσο ρομαντική φωνή...
Τον αγαπάω πολύ τον Ψ.
Όταν τραγουδάει με ταξιδεύει..
Με κάνει να σκεφτώ..
Μου βρίσκει πάντα τραγουδια που με εκφράζουν.
Δεν έχω λόγια.
Για χαρη του θα θυσιαζα κάθε μουσική.
Μονο για να τον ακουω.
Είναι και που μεγαλώσαμε μαζί...
Αχ. Που με έχει σαν αδερφή του...
Και με αποτελειωσε με εκείνη την αφιέρωση..
Βράδυ της Πέμπτης, τραγουδούσε σε μπαρακι, στο στέκι μου.
Πρώτο τραπέζι πίστα εγώ.
Κλασικά.
Και ξαφνικά....
-Και τώρα ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Φύλλη!


Τόσο απλά.
Εγώ συγκινήθηκα.
Προσπάθησα να μην κλάψω..
(δεν ήταν και αδιαβροχη η μασκαρα............)

Όλοι στο μαγαζί απορρησαν.. Και με κοιτούσαν παραξενα.
Τωρα όλοι νομιζουν ότι τα έχω με τον γλυκό μου Ψ...
Αλλά δεν με νοιάζει.
Εγώ ξέρω γιατί μου έκανε την αφιέρωση.
Γιατί ξέρει ποσο μου αρέσει το συγκεκριμενο τραγουδι..
Και με σκέφτηκε εκεινη την ώρα.
Κι ήταν σημαντικο για μενα.

Στο διαλειμμα που έκαναν τον ευχαρίστησα...
Ημουν έτοιμη να κλαψω...
Γελουσε, και συγκινηθηκε κι αυτός..
Μετα ήρθε και η πιανιστα, και με πηρε αγκαλια...
Ημουν τοσο χαρούμενη...

Γκυκε μου Ψ.. Να 'σαι παντα καλα!!!!

Kiss me again..

Do it again, mr talented lips... :)

Τα λόγια περιττά...

Ειμαι ενθουσιασμένη
ξετρελαμένη
πορωμένη
μαζόχα
ευάλωτη
ανόητη
περήφανη
υπερβολικη
κολλημένη
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ!!!!!








"Άγγιξέ με ζάλισέ με πάρε με ψηλά
φίλησέ με τύλιξέ με στα χέρια σου ζεστά
κι ας το πούμε κι ας ορκιστούμε κάθε μας βραδιά
όσο ζούμε να ξαναζούμε την πρώτη μας φορά"



Πόσο παίζει να ΛΑΤΡΕΥΩ αυτους τους στίχους;
Πάρα πολύ.
Θελω να μεινεις εδω. :)
Απλα αυτό.

Καλε που χάθηκα εγώ;;

Χαθηκα..
Παίζει να υπάρχουν 2-3 άτομα που με πεθυμισαν..
Αλλά δεν ξέρω.

Whatever.
Ξέχασα το pc μου ανοιχτο τηυν ώρα που μπουμπουνιζε...
Και τωρα δεν συνδεεται με το μοντεμ. :(
Νο νετ με λιγα λόγια.

Τωρα βουτηξα το λαπι-τοπι του father..
Οποτε ετοιμαστητε για 2-3 απανωτες αναρτησεις...
Ειναι που θελω να catch up...
Καλο κουραγιο.

αα και θα ηθελα να ευχαριστησω όσους με διαβαζουν.
ευχαριστω λοιπον. :))

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Που πηγε η εμπνευση μου;

Μου την έχεις πάρει όλη. ΟΛΗ.
Δεν άφησες μια στάλα.
Κοιτάω κάτω στο πληκτρολόγιο μου...
Βλέπω το προσωπο σου...
Είσαι παντού αυτό το διάστημα..
Η σκέψη σου και μόνο με κάνει να χαμογελάω.
Είμαι πολύ χαρούμενη.
Μονο εσύ υπάρχεις τώρα.
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό.
Δεν μπορώ να γράψω, εκτός κι αν μιλάω για σένα.
Με γεμίζεις, μόνο που υπάρχεις.
Κάποτε παρουσίαζα διάφορα θέματα εδώ..
Τώρα όλες οι αναρτήσεις είνα για σενα.
Τα πάντα γίνονται για σένα.
Για σένα ντυνομαι, περιποιουμαι, βγαίνω.

Και άσε δε το άλλο.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα.
Ό,τι και να κάνω το μυαλό μου φευγει.
Θυμάμαι πραγματα που μου είπες, που μου έγραψες, στιγμές μας.
Θυμαμαι εκείνες τις φορες που σε έκανα ουρανιο τόξο, όχι απλά πράσινο απ' τη ζηλεια.
εε... Κοπέλα είμαι. Ειναι στο αίμα μου να σε προκαλλώ.

Και πάλι κοιτάζω την λευκή και ανούσια ανάρτηση...
Θα θελα να γράψω ότι λατρεύω σε 'σένα.
Μα αυτό δεν απασχολεί κανεναν.
Όχι πως είναι σημαντικά για κανέναν γενικά..
Αλλά ελπιζω πως όποιος εχει παρακολουθησει την ιστορια μου έχει γεμισει αισιοδοξια..

Σήμερα μάλλον θα σε δω. Μόνοι.
Αλλιώς το Σάββατο.
Να, είδες πόσο εύκολα μου φτιάχνεις τη μέρα,
μικρό μου αγγελάκι;
18 χρονών γαιδούρι, ολοκληρος αντρας, κι εγώ σε βλέπω σαν αγγελάκι.
Γαιδούρι σε είπα;
Συγχώρεσε με.. Τρόπος του λέγειν.
Εσύ εισαι ψηλά. Πολύ ψηλά.
Μήπως είσαι ένας περηφανος αετός; (Ραβεν ως το κόκκαλο.. :p )
Δεν έχει σημασία.
Μου φτάνει που σ'έχω εδώ.

Κι αν σε δω απόψε..
Το υπόσχομαι στον εαυτό μου.
Αύριο θα κανω αναρτηση με όλα αυτά που λατρευω σ'εσένα.
Απλά για να μη χαθούν...
Τον Σεπτεμβρη που θα μου φύγεις.


Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Ευτυχισμένη.

Επιτέλους.
Μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να πω είμαι ευτυχισμένη.
Συνέβησαν κάποια πράγματα...
Είχαμε βγει, γυρισε πλατη στις ημιγυμνες χορευτριες στην μπαρα.
Κοιτούσε εμενα.
Την άλλη μερα μιλησαμε.. 'Εστειλε μήνυμα.. Μου ειπε πως θέλει κάτι να μου πει...
Του είπα ότι την επομενη φορα θα μεινω μεχρι πιο αργα.. Του άρεσε. Λεει δηλαδή θα σε χαιρομαι όλο και περισσότερο;
Τον λατρεύω.
Πόσες φορές έχω γραψει άραγε την συγκεκριμενη φράση;
Αμέτρητες, άπειρες.
Κι αφού δεν έχω σκοπό να το πω σ'αυτόν.. Πρέπει κάπου να το πω τελικά. :p

Δεν ξέρω τι να γραψω.. Νιωθω τόσα πολλά..
Μα δεν μπορώ να τα εκφράσω.
Φαίνεται πως είμαι καλή μόνο στο να κλαίγομαι όταν είμαι θλιμμένη, ή απογπητευμένη..
Όμως έτσι είναι.
Έτσι είμαι εγώ.
Και το σημαντικό είναι πως ΤΩΡΑ είμαι χαρούμενη, είμαι πλήρης..
Είμαι ερωτευμένη, πραγματικά.
Το μόνο που εύχομαι είναι να κρατησει... :)

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Τελικά, χρειάζεται και λίγο ρίσκο η ζωή..

Κι έτσι είπα να ρισκάρω κι εγώ.
Για πρώτη φορά.
Υπερευχαριστώ τις κολλητές, το Μαράκι, και κάποια άτομα που ασχολήθηκαν μαζί μου σε ένα φόρουμ. (:
Να μην τα πολυλογώ..
Είπα να πάρω την κατασταση στα χέρια μου.
Πρώτη φορά νιωθω τόσα πολλά για κάποιον, και το Σεπτέμβρη φεύγει.
Δεν μπορούσα να αφήσω τον λίγο χρόνο που έχω να πάει χαμένος.
Οπότε τον έπιασα και τον ρώτησα στα ίσια τι γίνεται με εμάς.

-Οι πανελλαδικές τελείωσαν, εμείς τελειώσαμε οριστικά;
-εεεε....
-Όχι ε. Πες το. Ειλικρινα για ΜΙΑ φορά.
-εεεεε...
-Πες το, σιγά.
-Δεν άκουσα τι είπες... :S
-Λέω, τελειωσαμε οριστικά.
-Δεν ξέρω.
-Ποιος ξέρει;
-ε, δεν ξέρω...
-Στο χέρι σου είναι!
-Δεν είναι...
-Κι όμως, είναι...
-Ε τότε όχι.
-Τι όχι;
(χαμόγελο, και βλέμμα που σε κάνει λιώμα)
-Όχι, δεν τελειώσαμε.
-Ωραία. Περιμένω μήνυμα τότε!!

Αυτό ήταν λοιπόν..
Κωμικοτραγικός διάλογος, αναμφισβήτητα..
Πάνω από μένα, πάνω από τα συνιθισμένα μου.
Ίσως τον εξέπληξα.
Αλλά είπε αυτά που πίστευε.
Ξέρω ότι ήταν ειλικρινής.
Τον ξέρω πια.
Κι εκείνο το χαμόγελο..
Ήταν τόσο.... "δικό του".
Ήταν το χαμόγελο που αγάπησα...
Δεν ξέρω αν τον αγαπάω.. Αλλά το χαμόγελο του το αγαπησα.
Κι ήταν για μενα. :)
Αυτά γι απόψε.. Από μια χαζοερωτευμένη.
Μην με παρεξηγήτε.. :)

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Η αλήθεια απλά.



Τελικά κι εγώ έτσι είμαι..
Σαν γραμματοσημο.
Όσο με φτύνεις τόσο κολλάω.
Δεν μπορώ να πω άλλα.
Πονάω.

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

παρελθόν-παρών-μέλλον.

Αυτό ήταν.
Πήρα τις αποφάσεις μου.
Τώρα για πόσο θα μπορέσω να κρατήσω την στάση μου
είναι ένα άλλο θέμα
που δεν θα θ'ιξω γιατί θα μας νυχτώσει και
με περιμένει κι η γιαγιά μου.
Heal the past
απ'το παρελθόν θέλω να κρατήσω λίγα
Αυτά τα λίγα που με γέμιζαν χαρά
που με έκαναν να νιωθω ξεχωριστή,
που μου έδωσαν εμπειρίες.
Τα αλλα θα τα σβήσω,
θα τα αποβάλλω.
Προσωριναι όμως, γιατί πιστεύω
πως όλα χρειάζονται για να προχωρησεις στην ζωή.
Live the present
Κι εδώ κολλάει αυτό που λέμε:
Αν η ζωή σ'έχει προδώσει
αν η αγάπη σ' έχω πληγώσει
γέλα κι εσύ όπως οι άλλοι
η ζωή δεν είναι μεγάλη.
Κοιτα γύρω σου, όλοι γελάνε
τι νομιζεις, αυτοί δεν πονάνε;;;
Ναι αυτό θα κάνω..
θα προσπαθω να γελάω,
να περναω ΠΑΝΤΑ καλά
και να ζω τη ζωή μου!!!
And dream the future!!
Το τελικό στάδιο.
Θα ονειρεύομαι το μέλλον,
για πρώτη φορά χωρίς εκείνον.
και θα 'μαι καλα, το ξέρω.
Αισιοδοξία της στιγμής;
Μάλλον.
ΥΓ: Ακομα 12 ώρες μου μένουν με αυτό το απαίσιο γιαούρτι... Μα.. Μπρος στα καλη, τι είναι ο πόνος;;

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Γιαούρτι γιαούρτι γιαούρτι.

Δεν αντέχω άλλο γιαούρτι, κι είναι μόλις 5.01.
Τι θα κάνω μεχρι αύριο;;;
Πφφ.. Δεν την παλεύω..
με ανατριχιάζει αυτό το γιαούρτι.
Αλλά ας όψεται η δίαιτα...
Ναι ναι οκ, ξερω πως αυτά είναι επικύνδυνα για την υγεια, κτλ, κτλ..
Αλλά δεν προκειται να την σταματησω ότι και να πείτε.
Ειμαι αποφασισμένη.
Αλλά για ν'ακουω στοιχηματα...
Πόσα γιαούρτια θα καταφέρω να φαω σε 2 24ωρα;;
Απ' το πρωι δεν έχω καταφέρει να φάω ένα ολόκληρο ακόμη...
Έλα τα στοιχηματααααα! Τώρα που γυρίζει!!!!!
:p

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Περνώ και μόνη μου καλά...

Απο καλοπεραση αλλο τίποτα, δεν μπορώ να πω..
Τωρα το πως είναι πραγματικά είναι άλλο θεμα..
ναι, σε θέλω.
Ναι, μου λείπεις.
Ναι, σε βλέπω και τρέμουν τα γονατα μου.
Αλλά φτάνει πια.
Που θα καταλήξω;

Περνάω καλά πλέον. Πολύ καλά.
Βγαίνω με την παρεα, και προσπαθώ να μην σε σκέφτομαι.
Προσπαθώ να σε ξεπεράσω, επιτελους!!!
Αλλα αναμια σ'αφήνω, και θα σ'αφήνω επ αόριστον! (αφήνω αναμ= αφηνω ιστορια, πουλαω τρελα, κανω αστεια, κτλ κτλ..)
Πρώτα περασα μπροστα σου.. Μιλησα στον φίλο σου, εσένα ουτε βλέμμα.
Μετά κατέβηκαν τα καμάρια.
Είδα που ήσουν στη σημαδούρα, βαθιά.
Όλο το τσούρμο σου κουβάλησα εκεί.
Εγώ, άλλη μια κοπέλα, και καμια 10ρια αγόρια, ο ένας απ' αυτούς με φλέρταρε.
Πήρες την παρέα σου και αρχίσατε να κολυμπάτε προς τα έξω πριν σας φτάσουμε..
Έκανες πως δεν με είδες. :
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν με νοιαζει.
Δεν με νοιαζει πλεον, γιατί δεν γίνεται να μείνω προσκολλημένη σ'αυτό που είχαμε.
Τελειωσε. ΤΕ-ΛΕΙ-Ω-ΣΕ.!!
Όσο για τις συνέπειες.. Όπως φαίνεται εσύ είσαι μια χαρά.
Βέβαια κι εγώ μια χαρά φαίνομαι, άσχετα με το εσωτερικό..
Αλλά είναι στο χέρι σου, όχι στο δικό μου.

ΥΓ. Αλλο ένα ξέσπασμα.. Με επιρεαζει πολυ αυτος ο ανθρωπος...

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Πετάω το κινητό στα βάθη της τσάντας μου..

Ξέρεις κάτι;
Κουράστηκα, βαρέθηκα, όπως θες πες το.
Από τον Νοέμβριο έχουν περάσει σχεδόν 7 μήνες.
7 μήνες που πέρασα πάνω απ' το κινητό μου.
Περίμενα πότε θα στείλεις μήνυμα, πως και πως.
Ζούσα στιγμές... Μα το κινητό πάντα στο οπρικό μου πεδίο.
Μια ανώφελη εξαρτηση.
Κι όταν το έστελνες.. Ηρεμούσα, κι απαντούσα αργότερα.
Ε, τι; Να μην σε ξεροψήσω λίγο;
Κοπέλα είμαι.

Κι ήταν αυτό το Σάββατο..
Ξέρω πως πάντα σου λείπω όταν με βλέπεις έξω.
Τότε είναι που μου στέλνεις να δεις τι κάνω, ή να συναντηθούμε.
Μα αυτό το Σάββατο δεν με ένοιαζε!
Πέταξα το κινητό μεσα στην τσάντα..
Και δεν το ξαναέβγαλα μέχρι την ώρα που φύγαμε απ' το μπαράκι.
και πέρασα καλά, πραγματικά καλά.
Διασκέδασα, χόρεψα, ήπια...
Κι αν μου έστελνες, τι;
Το πολύ πολύ να έχανα ένα φιλί σου.
Αξιζε, αφού μπορεσα να κόψω αυτά τα αόρατα, μα βαριά δεσμά...

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

R.. I.... P...

Είναι πρωί.. Γύρω στις 6... Το τηλέφωνο χτυπάει.
-Πέθανε ο παππούς ο Τάσος.
Δεν το συνηδητοποιησα.. Άλλαξα πλευρό και ξανακοιμήθηκα...
Λεπτά αργότερα φώναξε η μαμά μου απ' το μέσα δωμάτιο ποιος ήταν και τι ήθελε...
Της είπα, μηχανικά και πάλι... Πετάχτηκε αλαφιασμένη κι άρχισε να κάνει τηλέφωνο.
Εγώ, εντελώς αναίσθητη ξανακοιμήθηκα..
Όταν ξύπνησα σε μια πιο λογική ώρα και συνηδητοποίησα τι εγινε...
Τα 'παιξα όσο να 'ναι..

Ο συγκεκριμένος παππούς δεν είναι ακριβώς παππούς μου.. Ήταν ο άντρας της αδερφής της γιαγιάς μου...
Κι ούτε τον έβλεπα συχνά, λόγω του ότι δεν μέναμε στο ίδιο μέρος..
Αλλά πάντα του είχα αδυναμία.
Ήταν πάντα κεφάτος, και ασχολιόταν μαζί μου. ΠΑΝΤΑ.
Με έβαζε στο τραπεζάκι του καθιστικού, και παίζαμε ένα επιτραπέζιο στρατηγηκής με κάτι πορτοκαλί καρφάκια..
Δεν έμαθα ποτέ πως το λένε..
Μα ήταν πάντα το παιχνίδι του παππού του Τάσου.
Πάντα έχανα.
Ποτέ δεν μπόρεσα να τακτοποιήσω τα καρφάκια σωστά, ώστε να το τερματίσω.
Αλλά προσπαθούσαμε κάθε φορά.
Αυτός τα κατάφερνε πάντα.
Κι όταν μεγάλωσα.. Και σταματησε να μου βγάζει το παιχνίδι, το ζητούσα εγώ.
Ήταν το παιχνιδι μας.

Α ρε παππου... Ξερεις ποια είναι η ειρωνια;
Τελευταία φορα σε είδα το Γενάρη.
Και μου είπες τι κοπελάρα που έγινα.. Και πως μεγάλωσα..
Σε κηδεία είμαστα. Σε κηδεία!
Θα μου λείψεις, να το ξέρεις.
Ας αναπαυθεί η ψυχή σου........

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Chris Ortega.. RESPEECT..








Μερικές από τις αγαπημένες μου εικόνες...
Ο τύπος είναι φοβερός... (L)

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Μάνα; Αξίζει να λέγεται μάνα;

"... Εκδρομή παιδιών έκτης Δημοτικού.. Με τη συνοδία των γονιών.. Τα παιδιά πήγαν στη Βουλή.. Η μάνα έδωσε στην κόρη της τη φωτογραφική μηχανή.. Με αλκαλικες μπαταριες, οι οποιες κρατανε πολύ λιγότερο απ' τις επαναφορτιζόμενες. Όταν επέστρεψε η κόρη, η μάνα διαπίστωσε πως οι μπαταρίες ήταν άδειες. Όπως ήταν λογικό. Άρχισε να φωνάζει στην μικρή.. Ότι είναι άσχετη, ότι δεν είναι για τίποτα, ότι είναι απαράδεκτη.. Η κόρη μόνο ψέλλιζε ότι δεν φταίει, και η μάνα συνέχιζε. Η μικρή δεν άντεξε την αδικία, αρχισε να κλαίει. Έτσι της έβγαινε. Η μάνα της φώναζε να σταματήσει.. Γιατί λέει το κάνει επιτηδες.. Για να την ρεζιλέψει... Και δωστου κλάμα η μικρή... Η μάνα εκνευρίστηκε παραπάνω.. Και χαστούκισε την κόρη της μπροστά σε όλους. Η μικρή έκλαιγε πιο δυνατά. Την τσίμπησε στο μπράτσο. Τότε ήταν που δεν μπορούσε να σταματήσει το κλάμα. Έπειτα η μάνα, έξω φρενών πια, κλότσησε την κόρη στο καλάμι και... "

-Σταμάτα. Δεν μπορώ ν'ακούσω άλλο.
Διέκοψα την αφήγηση.. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρια... το σώμα μου τραντάζονταν απο σιωπηλούς λιγμούς.
Η μαμά μου με αγκάλιασε.. Και το είχα ανάγκη.
-Ηρέμησε, μου είπε. Το πήρα εγώ το κοριτσακι μακρια και το ηρέμησα.

Λυπήθηκα ΤΟΣΟ πολύ γι αυτή την μικρή.. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.. Δυστυχως τίποτα δεν είναι στο χέρι μου. Κι αν φερεται έτσι μπροστά στον κόσμο.. Πως γαμώτω θα φέρεται στο σπίτι της, ΠΩΣ;;;;;;

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Παιχνιδάκι με τραγούδια;

Ανέβασες στον Τοίχο σου αυτό..



Σου έκανα like.. Ίσως είναι για μένα το κομμάτι.. Ίσως βρήκες την αντικαταστάτρια μου.
Αν ήταν για μένα.. Πήρες το μήνυμα. Ενδιαφέρομαι ακόμη.
Για να λέμε την αλήθεια.. Σε λατρεύω ακόμη. Αλλά δεν χρειάζεται να το ξέρεις.
Αν δεν ήταν για μένα.. Κανένα πρόβλημα.
Ούτως ή άλλως η φωτογραφία προφίλ μου είναι αγκαλιά με έναν παίδαρο με φέτες.
Θα θεωρήσεις ότι σε ξεπέρασα, και σε ειρωνεύομαι. Καλώς.

Λίγα λεπτά αργότερα..
Ανέβασα αυτό στο προφίλ της κολλητής.



Δεν ξέρω αν κατάλαβες...
Κι ανέβασες αυτό:



Αν είναι για μένα... Λυπάμαι τόσο πολύ που σε έκανα να νιώσεις έτσι.. Δεν το ήθελα, πραγματικά! Μα και ο δικός μου πόνος ανάλογος του τραγουδιού ήταν όταν με έκανες να φοβηθώ.. Να σε χωρίσω για να προστατευτώ. :(

Έπειτα είχα μάθημα.. 2 ώρες μετά που μπήκα το είχες σβήσει...
Μα ανέβασες κάτι άλλο:


Με συγκινησες.. Δεν μπορώ να πω.. Αν ήταν για μένα. Αυτό το ερωτηματικό με τσακίζει.. Μα θα σταθώ στο ύψος μου. Αν κάνεις κίνηση, δεν μπορώ να σου αντισταθώ, γεγονος. Μα δεν θα κανω πάλι κίνηση εγώ. Όχι. Δική σου πρωτοβουλία περιμένω..
Αλλά δεν μπορώ μακριά σου.. Δεν αντέχω... ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΟ ΦΩΝΑΞΩ!!! Αλλά.....

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Κουβεντουλα και AMSTEL..

Kαθόμασταν στο σαλόνι..
Εγώ και ο μπαμπάς μου..
Μόνοι αυτό το Σαββατοκύριακο.
Πίναμε Amstel..
Πατέρας και κόρη..
Γελούσαμε μαζί με τις σοβαρότατες ειδησεις του Σταρ..
Και λέγαμε διαφορα..
Ύστερα πήρα φόρα..
Του είπα πόσο ερωτευμένη είμαι... Και με ποιον, και τα πάντα.
Κι ήταν όμορφα.
Του είπα για εκείνον τον θαυμαστη..
Για τους φίλους, για όλα.
Κι ήταν όμορφη στιγμη. (:
Α ρε πατερα.... :))

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Προσεχε τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να το πάθεις..

Μόλις έπεσα, έλεγα άντε, ωραία, να κάνω κ καμια επέμβαση..
Να με έχουν όλοι στα όπα όπα.. Να καταλάβουν τι σημαίνω γι αυτούς...
Επιπολαιότητα.
3 μήνες μετά, έκανα την -υποτιθεται- τελευταία επίσκεψη στο γιατρό μου.

-Επεμβαση, μ είπε. Μυνησκος.
"Κάνε και άλλη μια μαγνητική, και τα ξαναλέμε την δευτέρα".

Ω Θεέ μου!
Μπορω να πω ότι έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου.
Όσο ήταν θεωρητικο αυτό, ήταν καλά.
Τώρα που έγινε πραγματικοτητα... Βλέπω ποσο θα ήθελα να είμαι απόλυτα καλά.

Ας είμαι ειλικρινης. Φοβάμαι.
Φοβάμαι το νοσοκομείο, τη νάρκωση, την ανάρωση, τις επιπτωσεις.
Ας γινοταν να το αποφύγω... :(
Αλλά καλά να πάθω!
Αυτο δεν ήθελα;;

Δεν είμαι καλά..
Πριν λίγο ξέσπασα..
Έκλαιγα για πολύ ώρα.. Κυρίως για την βλακεία που έκανα.. Που την ήθελα αυτή την επέμβαση.

Φοβάμαι πολυ.
Ξέρω πως όλα θα πάνε καλά, και πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος, και πως είναι για το καλό μου και.. και.. και...

Τεσπα.. Να εχετε καλό βράδυ.. Γιατί για μένα δεν προβλέπεται καθόλου καλό. Δεν μπορώ να γράψω μεγάλο κείμενο γιατί είμαι στο λάπτοπ...
xxx..

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Και χορεύαμε βαλς....

Τι στιγμή, τι στιγμή!
Ήταν στην πενταήμερη μας.
Οι καθηγητές μας είχαν κλεισει ένα ρεμπετάδικο.. Μα το τι μουσική έπαιξε δεν περιγράφεται! Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα...
Κάποια στιγμή έπαιξε ένα βαλσάκι...
Παγώσαμε όλοι, και επιστρέψαμε στα τραπέζια μας. Η πίστα άδεια. Το ζευγάρι που τόλμησε ήταν δύο συμμαθητές, ξαδέρφια. Ακολούθησαν άλλοι δύο..
Ήθελα να χορέψω. Ήθελα πραγματικά.
-Έι, πάμε να χορέψουμε; είπα στον κολλητό.
-Εεε... Πάαμε.... Σάστισε ο καημένος.
Περπατήσαμε προς την πίστα... Ήθελε να χορέψει κυρίως για να ζηλέψει η πρώην, αλλά ήταν πολύ αμήχανος. Εγώ στον κόσμο μου.
-Δεν ξέρω να χορέυω μου είπε όταν αρχίζαμε.
Τον καθοδηγούσα... Και σιγά σιγά τα βήματα μας συγχρονίστηκαν. Του έδωσα τον έλεγχο χωρίς λόγια. Ο καβαλιέρος είναι αυτός που ελέγχει και τα δυο σώματα.
Βρήκαμε τον ρυθμό μας...
Η πίστα εντωμεταξύ είχε γεμίσει... Μαθητές, καθηγητές.. Ανάμεικτοι. Αγόρια, κορίτσια... Ακόμα και κορίτσια μεταξύ τους, αφού κάποιες δεν έβρισκαν πρόθυμους καβαλιέρους.
Ο κολλητός με κρατούσε απ' το μπράτσο.. Λες και παλεύαμε.
Τίναξα το χέρι του απαλά.
-Εχμ.. Που να σε πιάσω; Τόσο, μα τόσο αμήχανος..
-Εκεί καλά είναι. Έβαλα το χέρι του κάπου ανάμεσα στην πλάτη και τη μέση μου. Μην αγχώνεσαι. Του είπα και γέλασα. Γελάσαμε.
Συνεχίσαμε το χορό... Μεγάλο το κομμάτι που έπαιζε.
Ένιωθα τέλεια. Κι αυτός χαλάρωσε τελικά.
Καθόλου αμηχανία, ντροπή, και όλα τα συναφή.
Κι αυτό γιατί ξέραμε και οι δυο τι είμαστε.
Απλά δυο φίλοι, κολλητοί και μόνο. Τίποτα παραπάνω. Μόνο φιλία.
Εξώ ήξερα πως αγαπάει άλλη, αυτόε ήξερε πως είμαι ερωτευμένη με τον μεγάλο του ξάδερφο.
Ήταν τόσο τρυφερή στιγμή..
Ένα είδος συμβίωσης μεταξύ των δυο μας. Σαν να είμασταν ένα..
Μα ταυτόχρονα απλά φίλοι.
Έζησα μαγικά συναισθήματα...

(Όταν τέλειωσε το κομμάτι γυρίσαμε με χαρούμενο βήμα στο τραπέζι... Τον κρατούσα απ' το χέρι. Μάλλον τον τραβοκοπούσα.
Κι όταν γυρίζαμε στο ξενοδοχείο μου αποκάλυψε ότι η πρώην φασωνόταν μπροστά του με τον νυν.
Τον παρηγόρησα... Τον έκανα να νιώσει καλά.. Αλλά στενοχωρήθηκα πολύ γι αυτόν. Είμασταν και πάλι σαν ένα... )

Τις αναπολώ συχνά εκείνες τις στιγμές.
Δεν νομιζω πως θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ...

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Όταν τα όνειρα είναι για να παραμένουν όνειρα.

Αυτές τις μέρες διάβασα διάφορα κείμενα για θέατρο..
Και ζωντάνεψε εκείνο το παλιό πάθος. :
Και προς τι η φάτσα αυτη; Ο δρόμος του θεάτρου είναι ένας δρόμος που δεν μπορώ να ακολουθήσω.
Απο επαρχία, τελείως ακατέργαστη.. Δεν έχω τις διασυνδέσεις.
Η αλήθεια είναι πως δεν το είχα σκεφτεί ποτέ επαγγελματικά, έως ότου...

-Εγώ στο λέω. Αυτήν εδώ είναι ίδια εγώ. Τα βήματά μου θ'ακολουθήσει, να μου το θυμηθείς. Τελευταία στιγμή θα παρατήσει και πανελλήνιες και όλα, και θα τρέχει σε δραματικές σχολές.

Αυτά είπε κάποιος γνωστός.
Καλα λόγια είχαν πει κι άλλοι, αλλά αυτός ήξερε!
Απο μικρός.. Δεν είχε αφήσει παράσταση για παράσταση..
Παρακολουθούσε διάφορα εργαστηρια σε μεγάλες πόλεις, και τώρα σπουδάζει σε μια ιδιωτική δραματικη σχολή...

Τότε ήταν που άρχισα να πιστεύω σε μένα... Πως βρήκα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάτι που μπορώ να κάνω καλά..
Όμως είναι τόσο άπιαστο το θέατρο για μένα... Ακόμη και η επαφή. Εδώ στην επαρχία.. Τόσο δύσκολο..

Τέλοσ πάντων.. Ήθελα να καταλήξω στο ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω... Γεννηθηκα στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμής.. Έτσι ώστε το μοναδικό μου προσόν (δεν τολμώ να το αποκαλέσω ταλέντο, είναι μεγάλη λέξη) να μείνει ανεκμετάλλευτο...

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

Chain sms...

"Δεν σου ζητώ να μ'αγαπάς, η αγάπη δεν ζητιέται... Είναι το μόνο αίσθημα που στην καρδιά γεννιέται...Στείλε αυτό το μνμ σε 10 άτομα που αγαπάς όσο τίποτα άλλο..."

Ευχαριστώ που μου φτιάξατε τη μέρα. :)
Ε και; Τι που είναι έτοιμο μνμ??
Λεει να το στείλεις σε άτομα που αγαπάς όσο ΤΠΤ ΑΛΛΟ.
4 μου το έστειλαν... Και ξέρω ότι μ'αγαπάνε!
Πειρατίνα μου.. Ρούντι μου... Ευθυ μου... Ποπς μου... (L)
Κι εγώ σας αγαπάω μωε... Πάρα πολύ... Κι ας ειμαι ξινή της τελευταιες μέρες...
Ξέρετε πως είμαι εδώ αν χρειαστείτε κάτι!!!! Πάντα!!

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Κυκλοθυμία απλά.. χαχαχ... :'(

Ναι ναι... Το 'χω κ αυτο...
Διαβαζα τα παλια ποστ μου...
Και τι διαπίστωσα;
Ότι δεν έχω σταθερη άποψη.
Τη μια αγαπαω τους πάντες, την άλλη τους μισω.
Μια πιστεύω πως είχα μια τέλεια σχέση, κ λεω κ ευχαριστω, κ την αλλη κλαιω, κ αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί δεν πρόλαβα να δειξω, να πω, να κάνω όσα ήθελα..
Άραγε είναι απλά εφηβεία;
Ή κάτι δεν πάει καλά μ'εμένα;
Γελάω, στο επόμενο 5λεπτο βάζω τα κλάμματα, ετσι, και τουμπαλιν..

Τέσπα... Ετοιμάζομαι να βγω... (:
Καλα να περάσω.. Καλα να περάσετε κι εσείς, αν βγείτε.

Ορίστε κι ένα τραγουδάκι, που μου φτιάχνει το κέφι. (::


Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Γέλα, μαλάκα, γέλα!


Γέλα, εντάξει..

Αλλά αν είσαι αντρας, όπως καυχιέσαι συνέχεια, να μπορείς να το υποστηρίζεις.

Όχι μονο να γελας με τη νοημοσυνη τη δική μου..

Να 'σουν καλυτερος, να πω ενταξει.
Σε προκάλεσα να έρθεις στη θέση μου κι αρνηθηκες.

Απο κει και μονο φάνηκε ότι δεν ήξερες που παν τα τέσσερα.

"Βαριέμαι"

Αυτη ηταν η απαντηση σου.

Μπράβο βρε.. Συνέχισε έτσι.

Ξερεις και ο κολλητος μου με ειρωνευτηκε.

Αλλά αυτος ξέρει καλύτερο σκάκι, μπορει.

Κι όταν του έδειξα ότι μ'ενοχλει, απλά άρχισε να μου δειχνει στρατηγικές κινήσεις.

Και θα αναρωτιεστε γιατί το κάνω τόσο θέμα για μια παρτίδα σκάκι απλά..

Γιατί γενικά, μονο αυτό ξερετε να κάνετε. Να είστε στην απέξω και να γελάτε.

Όποιος είναι έξω απ' τον χορό, πολλά τραγούδια λέει.

Σοφός ο λαός.

Και το κάνετε πάντα.. Είτε είναι ένα παιχνίδι, είτε μια κατασταση, οτιδήποτε.

Μωε.. Θα κλεισω καμια μερα τα στόρια.. Και 2-3 άτομα θα κρατησω μεσα. Κ οι αλλοι να κουρευεστε, δεν με νοιαζει. Δεν θα σας αγαπαω. Όσο παιδιάστικο κι αν ακουγεται αυτό.

Αιντε πια. Δεν θα χαλιεμε με την ανωριμοτητα σας.

Απλά σήμερα ξεχίλησε το ποτήρι.

Μπορεί να μην μίλησα.. Αλλά όταν μιλήσω, δεν θα έχετε που να κρυστειτε!

Κοιταξ'τε τον εαυτό σας επιτέλους.!

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Μια ήρεμη μέρα...

έφτασε στο τέλος της!
Υπήρχε περιπτωση να μην ποστάρω; Καμια.
Όμορφη μέρα θα έλεγα πως ήταν...

Το πρωί μας πήγαν εκδρομή στην παραλιά..
Καφεδάκι (οκ, χυμος πορτοκάλι :p ), άραγμα.. Χαβαλές. :)
^Η φωτο ειναι έμπνευση της στιγμής... :p
^^To σταράκι είναι της Ευθυμίας.. Το ακυρο σανδάλι δικο μου, και το αθλητικο του Γιαννη... ;p

Kαι τ' απογευμα.. Δεν μας χωρούσε ο τόπος.
Οπότε.. Πήραμε το λεωφορείο, και κατεβήκαμε πάλι θάλασσα.

Το νερό ήταν υπέροχο, πρέπει να ομολογήσω! Ούτε ζεστό, ούτε κρύο.. Τέλειο.
Περασαμε πολύ όμορφα..
Βασικά ήταν αναλαφρη η ατμοσφαιρα.. Με πλακιτσα... Χαλαρα.
(-Εισαι σαν gay μ αυτο το γυαλι ρε μπουφο...
-Φύλλη... Εκείνο το παιδί θέλει να σε γνωρίσει.. Ελα.. Ελα.. Μην κοιτάς που είναι γύφτος, δεν μιλάει τη γλώσσα, σου ρίχνει καμια 30ρια χρονια.. Ταιριαζετε. Έλα να τον γνωρισεις!!)




Εδώ είμαστε εγώ και η Εύη.. Βασικά εγώ. Δεν ηθελε να βγει φωτο η κοπελα.. Αλλά δεν πτοηθηκα ιδιαίτερα!!! :p

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Beauty and the beast...

Remember the first dance we shared?
Recall the night you melted my ugliness away?
(τη θυμάσαι εκείνη τη νύχτα; Τότε ήταν που άρχισα να νιώθω όμορφη. Και εξωτερικά, και ψυχικά...)
The night you left with a kiss so kind (εκείνο το φιλί.. Αχ. )
Only a scent of beauty left behind (πλέον.. Τίποτα δεν έχει μεινει. Μόνο ένα άρωμα ομορφιας...)

Ah dear friend I remember the night
The moon and the dreams we shared
Your trembling paw in my hand
(κι έπειτα περπατούσαμε αγκαλιασμένοι, τόσον δρόμο.. Μπορεί να μας έβλεπαν.. Δεν με ένοιαζε!)
Dreaming of that northern land
Touching me with a kiss of a beast
(Όνειρο.. Δυσβάσταχτο)

I know my dreams are made of you
Of you and only for you
(Ναι... Ξέρεις, δεν μπορώ να με φανταστώ με άλλον. Με κανεναν).
Your ocean pulls me under
Your voice tears me asunder
(αχ... Η φωνή σου.. Τι μάγια, τι γητέματα...)
Love me before the last petal falls (Αγάπησε με πριν λήξει ο χρόνος μας. Πριν τον Σεπτέμβρη. : )

As a world without a glance
Of the ocean's fair expanse
Such the world would be
If no love did flow in thee
But as my heart is occupied
Your love for me now has to die
Forgive me I need more than you can offer me
(Τι ανόητος στίχος.. Είσαι πολλά περισσότερα απ' όσα χρειάζομαι... )

Didn't you read the tale
Where happily ever after was to kiss a frog?
Don't you know this tale
In which all I ever wanted
I'll never have
For who could ever learn to love a beast?

However cold the wind and rain
I'll be there to ease up your pain
(για πάντα θα 'μαι εδώ για σένα. Ίσως όχι σαν κοπέλα.. Μα σαν άνθρωπος, πάντα. )
However cruel the mirrors of sin
Remember beauty is found within
(η ομορφιά μπορεί να βρεθεί παντού. Τη βρήκα σ'εσένα.. Τη βρήκες σ' εμένα.. Και κάπου μας χάθηκε)

...Forever shall the wolf in me desire the sheep in you... (δεν έχω λόγια... )


Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Μόνο γιατί μου μίλησες..

Μόνο γι αυτό πετάω σήμερα.
Ναιιι..
Μαζί στο φροντηστήριο.. Κοινές ώρες.. Μα εσύ είσαι μεγάλος.. <3
Λατινικά εσύ, φυσική εγώ..
Τόσο διαφορετικοί, τόσο ίδιοι.
3 φορές το είπες τ' όνομα μου.
Και ήταν η πρώτη φορά που σ'ακουσα να το λες. Μπροστά μου.
Το έλεγες τόσο γλυκά.. Και δεν είναι ιδέα μου. Και η mother το ίδιο σχολίασε.
Επίσης ήταν η πρώτη φορά που προτεινες μόνος σου να ερθεις με τ'αμάξι μας..
Με φώναξες.. Με ρώτησες αν θα παω χωριο...
Αχ. <3
Τόσο γλυκος... αχ αχ αχ.
Και δευτερη φορα... οκ, τον φορτωσαμε και τον φίλο σου.
Και μετά στ' αμάξι... Σε ρώτησα...
-Μάθημα έχουμε τελικά;
-Δεν ξέρω... :S Μισο, θα παρω τον Τ τηλεφωνο...

Κάλεσε...

-Έλα, εχουμε μάθημα;
-.......................
-Ναι ρε μλκ... Πες μου όμως να πω και την Φύλλη...


Αααχ.. <3
Περιττο να πω ότι το όνομα μου δεν έχει ακουστει ποτε πιο όμορφα... Αχ.

Έχω χαζεψει. Τερμα. :

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

θαύμα.


Ένας ανθρωπος
έπεσε από σκάλα.. Και έσπασε τρεις σπονδύλους, σε πλάτη και σβέρκο.
Αφότου έπεσε, σύρθηκε 50 μέτρα, έφτασε στ' αμάξι, και τηλεφώνησε για βοήθεια.
Οι γιατροί λένε πως γλίτωσε η ζωή του από θαύμα.
Τώρα, στο νοσοκομείο, αν γυρίσει το κεφάλι του στο πλάι θα πεθάνει.
Είναι πολύ σοβαρά. :/
Και το κρίμα είναι πως ζούσε την οικογένεια του με το μεροκάματο..
Τώρα για τρεις μήνες τουλαχιστον θα είναι στο κρεβάτι...
Αλλά το σημαντικό είναι ότι έζησε.
Δεν θα άντεχα δεύτερο θάνατο, κουμπάρε, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα..
Όχι.
Τώρα το μονο που σου εύχομαι... είναι να 'σαι καλά!!!

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

[Χωρίς τίτλο]

Κρυώνω. Και φοβάμαι.
Δεν ξέρω τι.
Αλλά κλαίω συνέχεια. Ώρες τώρα. Μέρες.
Δεν θα πάω στους Epica, είπαν οι γονείς μου.
Λυπήθηκα πάρα πολύ... Το δέχτηκα όμως.
Είπαν πως δεν είμαι εντάξει. Πως αντιμιλάω.
Σκέφτηκε κανείς τους πόσο χειρότερη θα μπορούσα να ήμουν;
Σκέφτηκαν πως νιώθω αδικημένη όταν μου μιλάνε απότομα χωρίς να φταίω;
Συνδιασαν πως αυτός είναι ο χαρακτηρας μου;
Το άδικο δεν το σηκώνω.
Όποιος και να με αδικήσει θα αντιδράσω.
Φίλος, καθηγητής, γονιός. Οποιοσδήποτε.
Θα μπορούσα να συμπληρώσω εδώ "κι ο Θεος ο Ιδιος", μα θα νιώθω βλάσφημη.
Προσπαθώ να αλλάξω.
Να μεταμορφωθώ σ' ένα θλιμμένο ων που θα λέει πάντα ναι, και δεν θα μιλάει στους γονείς του για ότι το αφορά.
Τότε ίσως εκτιμήσουν τον αληθινό μου αυτό, αντι να προσπαθούν να τον αλλάξουν.
Ίσως εκτιμησουν την προηγούμενη ευθυτητα, και ειλικρίνια μου.
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω τίποτα πια.
Είναι σαν να χάνω το αποκούμπι μου.

Αυριο ήταν να πάμε μονοήμερη.
Αλλά για διάφορους λόγους ακυρώθηκε.
Πάλεψα όμως, πραγματικά προσπάθησα να πάμε.
Το μετέφερα σε μια φίλη που έλειπε.
Μου είπε πως αυριο αναλαμβάνει αυτη, για να πάμε την επόμενη εβδομαδα, κι έτσι.
Και το είπε μ'έναν τρόπο..
Λες και όσοι προσπαθησαμε σήμερα είμασταν ανικανοι.
Κι ομως..
Το πάλεψα ρε γαμώτο, και δεν υπήρχε εναλλακτική.

Επιπλέον, ήταν σήμερα τ'απογευμα να με πάει ο μπαμπας στην δίπλα πόλη να δω κάποιους φίλους.
Ακυρώθηκε, αφού τα είχα κανονίσει όλα.
Κλάμα, κλάμα, κλάμα..

Το Σάββατο τα κοριτσια θα πάνε magic.
Εγώ όχι.
Δεν το ζητάω καν απ' τους γονείς μου.
Δεν αντέχω να ακούσω το όχι.
Να μπω στην διαδικασία να παλέψω, να παρακαλέσω, να ανταλλάξω, να υποσχεθώ.
Όχι.

Και είναι απ΄ τις λίγες φορές που δεν έχω που να μιλήσω.
Δεν αντέχω.
Μόνη.. Τόσο μονη..
Και δεν ξέρω τι να κανω, πραγματικα.
Ακουω iced earth... Πάντα το κάνω όταν νιωθω χάλια.

Είναι λες και ένας τεράστιος οδοστροτήρας με τσαλαπάτησε πατόκορφα..
Όλα τα νιώθω γκρεμισμένα.
Κι έμπλεξα τόσο τα θέματα σ' αυτό το ποστ..
Ένα ποστ που μου αποκάλυψε ότι όλα πάνε στραβά.
Κι ότι δεν έχω κάποιον να με καταλαβει. :/

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

The path to decay.....

Seems like Im falling deeper, deeper inside myself
Feels like Im growing weaker, much weaker each day
Along the path to decay...


Ναι, μοιάζει σαν να βυθίζομαι μέσα μου..
Και νιωθω πως γίνομαι όλο και πιο αδύναμη, κάθε μέρα και περισσότερο...
Μέσα μου πάντα. Απ' έξω είμαι σκληρή, και καλά. Πφφ..
Στο μονοπάτι προς... Πως να το πω... Προς τον "μαρασμό";
Μαραίνομαι από μέσα.. Κι όταν αυτό φτάσει έξω, θα 'ναι πολύ αργά. Πάρα πολύ!!








Αυτό το τραγούδι μου αφιέρωσε ενας γνωστός... Απλά επειδή ξέρει πως μου αρέσει το συγκεκριμένο συγκρότημα. Έπεσε όμως μέσα... :/

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Γιατί ανοίγω την ψυχή μου εδώ;

Πραγματικά αναρωτιέμαι.
Όταν ξεκίνησα το blog, είχα σκοπό να παρουσιάσω τον κόσμο μου, τα αγαπημένα μου τραγούδια και αντικείμενα...
Ακομη είχα σκοπο να μιλάω για όνειρα και εντυπωσιακες ιδέες...
Που ειν' όλα αυτά;
Μήπως χάθηκαν πίσω απ' τη σκιά ενός έρωτα;
Ξεχάστηκαν. :/
Πλέον απλά εξομολογούμαι ότι συμβαίνει, και δεν μπορώ να εκφράσω αλλού.
Μου αρέσει κατα βάθος να μιλάω γι αυτόν.. Κι εδώ δεν μπορεί να με σταματήσει κανείς, να μου θέσει όρια!
Τώρα το τι κερδίζω.. Είναι αλλο θεμα!
Απλά μου 'εγινε συνήθεια..
Ότι συμβεί, το καταγράφω, και νιώθω πως το κρατάω αναλοίωτο στο χρόνο.
Χαζή πεποίθηση..... ://

Μπορώ να με ελέγξω. Καλό ή κακό;;

Δεν είμαι σίγουρη...
Σήμερα που είμασταν στο ίδιο μαγαζί για πρωινό, τον έκανα να νομίζει ότι αδιαφορώ.
Μίλησα στη φίλη μου για τις αγοροπαρέες μου, την ρώτησα διάφορα για τον ξάδερφο της...
Επικέντρωσα στο να τον κάνω να τα παίξει.

Βεβαιώθηκε πως με ακουγαν, όταν είπε ο κολλητός του:
-Ακούς μαλάκα;
Μάλλον έγνεψε...
-Μπράβο μαλάκα!!!

Και το μπράβο του.. Ήταν σαν να του έλεγε "καλά τα καταφερες"!
Χάρηκα τόσο πολύ... :D
Αν και δεν ξέρω γιατί, χάρηκα.
Μετράει η γνώμη του κολλητου, δεν μετράει;;

Πφφφ... Αναρωτιεμαι που θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορια. :/

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Ξέσπασμα. Εν ώρα άλγεβρας.

Με καταλαβαίνεις. Το ξέρω.
Νιώσαμε τα 'ιδια, περάσαμε τα ίδια.
Μόνο που δεν μπορείς να το δεχτείς. Δεν καταλαβαίνεις ότι πονάω, δεν θες να το πιστέψεις, με παίρνεις στ' αστεία.
Γιατί όμως το κάνεις αυτό;
Δεν έχω το δικαίωμα να νιώθω δυνατά πράγματα, ή μήπως δεν εχω τη δυνατότητα; Πιστεύεις ότι δεν έχω ευρύ φάσμα συναισθημάτων; Μπορεί.

Απογοητεύτικα.

Σου στάθηκα σ'εκείνες τος δύσκολες ώρες... Πόνεσα ,μαζί σου, ένιωσα πρωτόγνωρα πράγματα. Μέσα από σένα διαμαντάκι μου. Κι εσύ μου στάθηκες... Αλλά επειδή στο ζήτησα. όχι επειδή ένιωσες ότι σε χρειάζομαι.
Δεν μπορώ να καταλάβω γαμώτο...

Έγραφα θλιμμένα στιχάκια πριν... Τα είδες..
-Πφφφ.. Τι 'ν' αυτα!!!
Και γέλασες...
Δεν πιστεύεις ότι τα νιώθω, και με πληγώνεις.
-Ωχ μωρέ Γιαννη τώρα
σου απάντησα ενοχλημένη.
-Ωχ, τι έπαθες;
αναρωτήθηκες εσύ..
-Τίποτα
απάντησα κοφτά και έσκυψα, να μην δεις ότι έκλαιγα.
Βγήκα απ' την τάξη σκυφτή, δεν ήθελα να καταλάβεις ότι έκλαιγα για την "απόρριψη" σου. Θα προτιμούσα να με είχες ακουμπήσει στον ώμο συμπονετικά και να μου χαμογελούσες. Απλά.

Μόλις βρεθούμε μόνοι θα σου ζητήσω συγγνώμη που σου μίλησα απότομα. Απλά για να είμαστε καλά, να μπορώ να σου μιλάω. Γιατί δεν μπορώ αλλιώς... Είσαι πολλά για μένα... Κι απλά θα κάνω υπομονή, γι άλλη μια φορά..

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Κι εγώ όλο έγραφα...

Σε είδα κι άρχισα να γράφω,
με λόγια που ήτανε βγαλμένα απ' την καρδιά μου.
Απ' την καρδιά μου που έγινε δικιά σου,
μόλις συνάντησε η ψυχή μου τη ματιά σου.
Και άρχισαν να λάμπουν τα αστέρια.
Κι ο ήλιος έκαιγε μέσα στα μάτια σου
Κι έκαψε την καρδιά και την ψυχή μου.
Κι έτσι σ' αγάπησα και άρχισα να γράφω.
Οι μήνες πέρασαν,
η νύχτα έφερνε τη μέρα
Κι εσύ όλο έφευγες
κι η θάλασσα σε έπαιρνε πιο πέρα.
Κι εγώ όλο έγραφα,
συνέχιζε η καρδιά μου για σένα να χτυπάει
και ήταν πια δικιά σου.
Το κύμα ήταν άγριο και άφριζε,
Να μου θυμίζει τη ματιά σου.
Κι εγώ όλο έγραφα.

Το ποίημα δεν είναι δικό μου, αλλά μιας φίλης.. Θέλησα να το παραθέσω, γιατί με αγγίζει αφάνταστα.. Είναι λες κι έχει γραφτεί για μενα..


Κι είχα καιρό να γράψω..

Γιατί φοβόμουν; Μπορεί.
Γύρισα από 5ήμερη... Επισκευθηκα τα παιδιά στην δίπλα πόλη που μου είχαν λείψει..
Αλλά νιώθω ένα κενό.
Το κενό του.
Μπορώ να τον βλέπω και να μην γυρίζω το βλέμμα καθολου.
Μπορώ επιφανιακά να μην με νοιάζει.
Αλλά βαθιά μέσα μου.. Εκεί μέσα όλα είναι αλλιως.
Δυστυχως. :

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Σε μισω σε μισω σε μισω!!

Όχι.
Ποιον πάω να κοροιδεψω?
Ποιον??
Εμένα, εσένα, όλους..
Ξέρεις, τις προάλλες που έφευγες απ' το μαγαζί σε χαιρετησα αδιαφορα, ψυχρα.
Και ψευτογελούσα..
Αλλά μετά σε κοιτούσα καθώς περπατούσες διπλα στο τζάμι για να πας να καπνισεις.
Σου πάει ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ το τσιγάρο γαμώτο..
Είσαι ένας άγγελος. Ότι κι αν κάνεις.
Την άλλη.. Πάλι προσπαθησα να σε γράψω..
Εσύ το επελεξες. Ήσουν όμως εντάξει μαζί μου.. Δεν σε κατηγορώ.
Μονο εύχομαι να μπορούσα να σε μισήσω.. Μακάρι να μπορούσα.
Αλλά σε λατρεύω. ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ γαμωτο..
Και δεν το θέλω. Δεν πρέπει. Δεν γίνεται να είμαι τόσο ευάλωτη...

Ίσως να σ'αγαπάω. Ποιος ξέρει να μου πει πως θα καταλάβω ότι αγαπάω;
Μα μου αρκεί που 'σαι καλά..
Κι αν σε δω με άλλη... Θα κλαψω.. Θα πονεσω.. Θα προσπαθησω να σε κερδισω πίσω.
Ίσως τα καταεφερω.. Ίσως όχι..
Λες να σ'αγαπώ;
Μπορεί.
Δεν γίνεται να είσαι τόσο τέλειος..
Ότι κι αν κάνεις, είναι το ιδανικο για μένα.
Ακόμη και όμορφο έχω αρχίσει να σε βλέπω..

Μα τι λεω... Ένας μικρός θεός είσαι.
Τόσο γοητευτικος.... Τόσο γλυκος.... Τόσο..... ΕΣΥ

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Πασχαλινό παζάρι. :)

Πόσο πολύ μου αρέσει να νιώθω δραστήρια.. Να είμαι!

Σαν τάξη, φέτος διοργανώσαμε πασχαλινό παζάρι..

Από κέρδη, εντάξει, κάτι βγάλαμε για την εκδρομή μας..

Αλλά υπήρχαν κι άλλα, που άξιζαν πολύ περισσότερο.

Ανάμεικτα συναισθηματα με κατεκλυζαν κάθε φορά που πουλούσα μια λαμπάδα, ένα gloss, σπιτικά κουλουράκια.

Και η όλη προετοιμασία.. Τα γέλια όταν φτιάχναμε τις λαμπάδες, όταν ζωγραφίζαμε τα χαρτόνια για να προσελκύσουμε κόσμο..

Κάποιες φωτος του team:






Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

Kαι ψωνισα...

Τα περισσότερα απ' αυτά που είχα στην λίστα..
Την διαφορά εκανε το μεσημεριανό..
Είπαμε με την μαμά να φαμε κινεζικο..
Πιστευω ότι ειναι απ' τα πιο υγιεινα fast food που μπορεις να βρεις στο Cosmos...

Αν πω ότι ξετρελάθηκα θα 'ναι λίγο... Το λάτρεψα το κινέζικο!!

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Wish list.. :)

Προσωρινή. Έχω ακομα ένα Marie Claire ανέγγιχτο. χεχεχ...

-Ατζεντα. (το πηρα αποφαση, θα οργανωθω)
-All star μπεζ.. Ή ίσως λευκά. Θα δείξει.
-Ζακέτα μπορντώ πλεκτή
-Ζακέτα γαλάζια μακό
-Σωλήνας μπεζ
-Τζιν βερμούδα στενή ξεβαμμένη..
-Φλοράλ μπλουζάκι
-Φλοράλ φουλάρι
-Πουκαμισακι λεπτο καλοκαιρινο
-Τσάντα στιλ longchamp (μπεζ, ή μπορντώ, ή midnight blue..)
-μεγαλο ασημενιο δαχτυλίδι
-Κόκκινο κολιε με πέρλες, όχι πολύ φανταχτερο
- Κάποιο μπιζου που να θυμιζει Alice in Wonderland... Ισως σκουλαρικια-τραπουλοχαρτα..

Το μόνο πρόβλημα είναι.. Το πως θα πω στον μπαμπά μου πόσα σκοπεύω να χαλάσω! :p

Τον Γιαννη να τον ακους. Ξέρει.

Μιλουσαμε με μηνυματα εκεινη την ωρα.. Εγώ έξω, αυτός σπίτι.
Σε κάποια φάση κάτι έπαιξε.. Και δεν ήμουν καλά. Δεν του το είπα, μα το κατάλαβε.

"Καλά να περάσεις εσύ, και άσε τους άλλους να λένε. Οκ, κοίτα την πάρτη σου και μια φορά. Δωσ'του να καταλάβει τι έχει δίπλα του!!"

Ένιωσα τόσο όμορφα... Μου είπε αυτό ακριβώς που είχα ανάγκη ν'ακούσω.
Καταλαβα πόσο σπουδαίος άνθρωπος είναι. Πόσο σπουδαίος φίλος ειναι το ήξερα.
Α, ρε Γιαννη.... Να 'σαι καλα!




Πεφτει πεφτει πεφτειιιιιιιιιιιιιιιιιιι :D

Κ μιλαω για εκείνη την κόκκινη γραμμούλα που δείχνει τα κιλά στην ζυγαριά μου.
63 κιλά σήμερα!
Που σημαινει... 2 κιλά σε μια εβδομάδα!
Ναι ναι ναι!!!! :D
Κ ευχομαι να συνεχισει ετσι..
Χαρηκα τοσο πολυ....
Αχ!
Κι αυριο θα παω για ψωνια... Ίσως ανεβάσω και wish list... :D
(ΑΝ καταφερω να φτιαξω με τοσα π θελω να παρω... Όσες θελετε προτεινετε μ κομμάτια π θεωρειτε σημαντικα.. )

xxx!
:D

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Tο παρακάτω κείμενο απαγγείλαμε εγω και μια φίλη στην γιορτή της 25ης Μαρτίου.. Το γράψαμε οι ίδιες, ως παρουσίαση αυτοσχεδιασμού. Ούτε οι υπευθυνοι καθηγητές δεν ήξεραν τι θα παρουσιάσουμε. Το παραθέτω λόγω του ότι χάρηκα απ' τα ενθουσιώση σχόλια που μας έκαναν οι καθηγητες.. :D

Η μέρα της παρέλασης πλησιάζει. Με την προετοιμασία και την πραγματοποίηση της γιορτής, στο σχολείο επικρατεί εύθυμο κλίμα. Όλοι οι μαθητές έχουν στο μυαλό τους ότι θα χάσουν κάποιες ώρες μαθήματος.
Όταν πάλι έρχεται η ώρα της παρέλασης, οι περισσότεροι το κάνουν με το ζόρι. Δεν το θέλουν πραγματικά. Η ιδέα του να πάνε μια βόλτα, να πιουν έναν καφέ, ή ακόμα και να κοιμηθούν τους φαίνεται πιο ελκυστική. Απλά είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Ψάχνουν τρόπους ώστε να αποφύγουν αυτή την ανεπιθύμητη ρουτίνα.
Φυσικά, σήμερα, με τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής της γιορτές που μας κάνουν να χαλαρώνουμε τις περιμένουμε με ανυπομονησία, υποβιβάζοντας έτσι το νόημα και την αξία τους.
Καθώς όμως τα κάνουμε όλα αυτά, και κανονίζουμε πως θα περάσουμε πιο καλά τη συγκεκριμένη μέρα, νομίζω πως μπορούμε να αφιερώσουμε 5 λεπτά. 5 λεπτά για τόσες ζωές. Δεν φαίνεται πολύ. Δεν ακούγεται κουραστικό, κι ούτε είναι.
Κι όμως. Δεν το κάνει σχεδόν κανείς. Καθώς χανόμαστε στο σήμερα, ξεχνάμε το χθες. Ξεχνάμε πως όταν κάνουμε παρέλαση, δεν το κάνουμε για να ντυθούμε μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο και να βαδίσουμε μ’ ένα συγκεκριμένο βήμα μπροστά από ένα πλήθος συγγενών.
Το κάνουμε γιατί πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα, τα χρωστάμε σε ανθρώπους που έζησαν πολύ πριν, και ήταν πολύ πιο σοφοί και διορατικοί από μας. Και που δεν ήταν εγωιστές. Αφιέρωσαν τις ζωές τους, τις θυσίασαν, προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιποι. Σκοπός τους ήταν να σώσουν τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, εμάς τους ίδιους. Για να μας χαρίσουν απλόχερα την ελευθερία τους. Για να μην υπομείνουν άλλο την καταπίεση.
Έδωσαν τις ζωές τους για να μην αναγκαστούμε να ζήσουμε με τον άθλιο τρόπο που ζούσαν κι εκείνοι. Τόσες μάχες, τόσο αίμα, τόσος πόνος. Όλα είχαν τον ίδιο σκοπό. Την ελευθερία. Μια έννοια, μια ανάγκη, που όσοι αιώνες κι αν περάσουν παραμένει το ίδιο ανελέητα επιτακτική. Σχεδιάζουμε τις ζωές μας, κάνουμε όνειρα για το μέλλον, ξεπερνάμε τις δυσκολίες, υπολογίζοντας στην ελευθερία μας.
Φανταστείτε ότι ζούσαμε χωρίς ελευθερία. Η καθημερινότητα θα ήταν ένας άδειος καμβάς, κι εμείς ζωγράφοι, χωρίς τα πινέλα τους.
Από αυτοί τη ζωή μας έσωσαν εκείνοι οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν για το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας. Έτσι λοιπόν, το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι αυτούς είναι να τους αφιερώσουμε μερικές στιγμές της μέρας μας, και να σκεφτούμε πόσα πολλά τους χρωστάμε. Σε προσωπικότητες που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για μας. Λίγες στιγμές, και λίγη σκέψη. Δεν μας κοστίζει τίποτα. Αντίθετα, μας βοηθάει. Να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τη ζωή μας, και να συνειδητοποιήσουμε πόσα μπορούμε να κερδίσουμε. Αρκεί να έχουμε θέληση και πίστη στους σκοπούς μας.


To είπαμε σχεδόν πρόταση πρόταση.. Και το συνοδέψαμε με την "Ωδη στον Γ. Καραισκάκη" του Σαββόπουλου.













Παρακάτω μια φωτο δική μου και της Εύης την ώρα που γραφαμε το κείμενο..





Και εγώ την ώρα που το "λεγαμε".. (θα το προτιμούσα όρθια, και με κάποια κίνηση.. Αλλά το χτυπημένο πόδι με καθήλωσε στην έδρα...)




Υ.Γ. Ήθελα να τονίσω ότι έλεγα να μην ασχοληθώ καθόλου με αυτή την γιορτή.. Αλλά που. Αφού έχω παθος, απορώ γιατί το αρνιέμαι. Είναι πόρωση, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μεινω εκτος γιορτής.